Με αρέσει η βροχή, αφού...

Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Γεννήθηκα στην πόλη, έζησα αρκετά στο βουνό και τελικά ερωτεύτηκα τη θάλασσα. Ζωδιακά ανήκω στο ζώδιο του Ταύρου, ζώδιο της γης. Οι φίλοι μου όμως με φωνάζουν πάπια, γιατί χειμώνα καλοκαίρι με βρίσκεις να παίζω με το νερό. Ο άντρας μου με λέει "ανάποδος χρόνος, δεκατρείς μήνες". Άντε τώρα να καταλάβεις τι μυαλό κουβαλάω!
Κι όλη αυτή η εισαγωγή έγινε για να σου πω ότι με αρέσει η βροχή περισσότερο ίσως και από τον ήλιο. Όταν κάτσω να σκεφτώ, ποιες είναι οι αγαπημένες μου εικόνες από τοπία που έχω ταξιδέψει, δεν μου έρχονται στο μυαλό ηλιόλουστες στιγμές σε παραλίες και βουνά, αλλά μουντά και υγρά τοπία που χαράχτηκαν ανεξίτηλα στην ψυχή μου.
Πρώτα-πρώτα, το δικό μου άβατο, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Μια παραλία που συντροφεύει τις προσωπικές και μυστικές στιγμές μου, κάθε φορά που θέλω ν' απομονωθώ. Λατρεύω να πηγαίνω εκεί και να κάθομαι στο αυτοκίνητο με το τζάμι λίγο ανοιχτό, ίσα-ίσα να δραπετεύει ο καπνός από το τσιγάρο που μου κάνει συντροφιά. Και ύστερα, όταν η μπόρα κοπάσει και μόνο μερικές σταγόνες ακουμπούν στα γκρίζα νερά της θάλασσας, τότε βγαίνω να περπατήσω μέχρι την άκρη της προκυμαίας, εκεί που στέκει και ο τελευταίος φανός, δειλά αναμμένος και στέκομαι περιμένοντας ένα καινούργιο βάπτισμα, που θα φέρει απαντήσεις και λύσεις στις σκέψεις μου...
Ένα άλλο σημείο, που δεν θα ξεχάσω ποτέ, όμως δεν μπορώ να επισκέπτομαι όσο συχνά θέλω, ανήκει στο νησί της Λέσβου. Είναι ο κόλπος της Γέρας. Εκεί όπου ένας θεόρατος βράχος στέκει αγέρωχος και αντιστέκεται στο χρόνο και στο μένος της επόμενης καταιγίδας. Σηκώνεις το βλέμμα και τον θωρείς έτσι γιγάντιο, ατρόμητο, σκληρό, μα και τόσο προστατευτικό προς κάθε μορφή ζωής που θα τύχει να περνά από τις ρίζες του, που ακουμπούν καλυμμένες από πυκνή βλάστηση στη γη. Κι όμως, εκείνος ο θολός και υγρός τεράστιος όγκος κοιτά κατάματα τα υδάτινα μαστίγια και κάθε φορά υπομένει το ίδιο σιωπηλά, διατηρώντας μια ακαταμάχητη γοητεία. Μοιάζει ν' αγγίζει τον ουρανό, να μην έχει τέλος, αν τον κοιτάξεις από χαμηλά. Δεν θέλησα ποτέ να σκαρφαλώσω στην κορυφή του. Δεν ήμουν ποτέ περίεργη να δω τη θέα από ψηλά. Ίσως γιατί δεν τόλμησα να μπω ανάμεσα στη συμφωνία του με το Θεό, εκείνον που τον τοποθέτησε εκεί, ακοίμητο φρουρό για τον διαβάτη, τον περαστικό, τον ταξιδευτή και τον χαμένο, που θα του δείξει το δρόμο το σωστό...  
Και τέλος τα πάντα νοτισμένα Γιάννενα. Μαγεία και μυστήριο μιας βροχής που χορεύει λικνίζοντας σκιές και μύθους, πάνω από μια λίμνη, που κρατά καλά κρυμμένα άπειρα μυστικά. Μπορώ να κάθομαι αμέτρητες ώρες ακίνητη, μ' έναν ζεστό καφέ στο χέρι και ν' αφήσω ελεύθερα να παρασυρθούν σκέψεις και εικόνες σε τούτο το σαγηνευτικό υγρό χορό. Και στο τελείωμα της καταιγίδας, να περπατήσω πλάι της, ακούγοντας τις τελευταίες στάλες να ψιθυρίζουν καθώς αγγίζουν το νερό...
Ακόμα κι όταν βρίσκομαι σπίτι μου, αγαπώ τις στιγμές της αδράνειάς μου, που μου επιτρέπουν να περάσω χρόνο, απολαμβάνοντας τον ήχο της βροχής. Αφήνω επίτηδες το βλέμμα μου να μαγνητιστεί από τις ντάμες και τους καβαλιέρους που χορεύουν άλλες φορές απαλά και ήρεμα και άλλες άγρια και μανιασμένα πάνω στα τζάμια. Εκείνες δηλαδή τις στάλες, που άλλοτε δέρνουν με μανία το πρόσωπο του διαβάτη και δημιουργούν μπελάδες στον κόσμο κι άλλοτε δροσίζουν με μαγικό νερό τον περιπατητή που αναζητά την κάθαρση. Εκείνες τις στάλες που ποτίζουν τη γη και τη βοηθούν να καρποφορήσει, αλλά κι εκείνες που δημιουργούν θεόρατα κύματα και ταλαντεύουν κάθε λογής πλεούμενο.
Ναι, με αρέσει η βροχή, αφού για εμένα είναι μία μορφή λύτρωσης......

Όλη η Ελλάδα... ένα ταξίδι!!!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Μιας και σήμερα είναι η επίσημη πρώτη για την καινούργια σχολική χρονιά, λέω να αφιερώσουμε αυτό το άρθρο σε όλους τους μαθητές μας, μικρούς και μεγάλους, σε αυτούς που φέτος για πρώτη φορά κάθονται στα θρανία, σ' εκείνους που με τη λήξη της σχολικής χρονιάς αποχαιρετούν δια παντός τις σχολικές αίθουσες, αλλά και σε όλους εκείνους που εξακολουθούν να παλεύουν για να κάνουν πράξη τα όνειρά τους επιλέγοντας το δρόμο της γνώσης.
Κι επειδή, μπορεί το καλοκαίρι να τελείωσε, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι σταματούν και τα ταξίδια. Δεν υπάρχει πουθενά κανόνας, που να λέει ότι ταξιδεύουμε μόνο το καλοκαίρι φίλοι μου. Κι εμείς οι Έλληνες το αποδεικνύουμε με κάθε ευκαιρία αυτό, όλο το χρόνο.
Γι' αυτό ας μην ξεχνάμε ότι όλη η Ελλάδα... είναι ένα ταξίδι!!!
Καλοτάξιδοι λοιπόν, να είμαστε και φέτος φίλοι μου στους καινούργιους προορισμούς μας, γιατί η Ελλάδα μας περιμένει να την ανακαλύψουμε!!!  

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο και ξεκινήστε το ταξίδι φίλοι μου:
http://now24.gr/ena-taxidi-oli-ellada/
  

Κυνήγησες ποτέ τα όνειρά σου;

Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Κυνήγησες ποτέ τα όνειρά σου; 

Πάλεψες να καταφέρεις το εφικτό και όχι το ανέφικτο; 

Έθεσες στόχους που ν' αγγίζουν τις επιθυμίες σου;

Τόλμησες να τρέξεις σ' έναν αγώνα με μόνο αντίπαλο τον εαυτό σου;

Αν όχι, τότε μην παραπονιέσαι!

Όλοι μας κάνουμε όνειρα που ξέρουμε ότι ποτέ μα ποτέ δεν θα δούμε να πραγματοποιούνται. Το κάνουμε εις γνώση μας φυσικά. Άλλωστε τα όνειρα είναι τσάμπα, δεν κοστίζουν τίποτα!

Κάνουμε όμως και από εκείνα τα άλλα. Τα εφικτά, εκείνα που γίνονται πράξη, εκείνα που κάποια στιγμή παύουν να τριγυρίζουν στη σφαίρα της φαντασίας μας και που μπορούν να βγουν αληθινά αρκεί να το θέλουμε εμείς.

Κάποτε, κάποιος με ρώτησε γιατί λέω με τόση ευχαρίστηση ότι σπούδασα αυτό που ονειρευόμουν, αφού δεν μπορώ να το εκμεταλλευτώ για να βιοποριστώ. Τότε του απάντησα ότι αφού δεν χωράω εγώ στην αγορά εργασίας λόγω συνθηκών, θα χωρέσω την αγορά εργασίας του συγκεκριμένου τομέα, στη ζωή μου. Ο βιοπορισμός τελικά, ήρθε από άλλη οδό και το όνειρο έγινε πραγματικότητα με τον δικό μου τρόπο, προς προσωπική μου ευχαρίστηση αλλά και όχι μόνο. Η τυπική επαγγελματική εξυπηρέτηση πέρασε στο φιλικό και ανθρώπινο επίπεδο και όπως ευχαριστιέμαι εγώ τις γνώσεις μου, τις μοιράζω πλέον προς τέρψιν των συνανθρώπων μου.

Το όνειρό μου όμως το κυνήγησα. Πάλεψα για να το καταφέρω. Το έβαλα στόχο εμπρός μου, ώσπου πέτυχα ακριβώς στο κέντρο. Τόλμησα να τρέξω ένα δρόμο μετ' εμποδίων και δίπλα μου αντίπαλος έτρεχε ο ίδιος μου ο εαυτός, βάζοντάς μου συχνά τρικλοποδιές, σκουντώντας με και θέτοντας παραπλανητικές εικόνες για να μου αλλάξει πορεία.

Αν με ρωτούσες αν λύγισα κάποιες φορές, θα σου απαντούσα πως όχι μόνο λύγισα, αλλά έφτασα στο σημείο να πω ότι τα παρατάω όλα. Και ξέρεις πότε το ένιωσα αυτό; Όταν ενώ σκεφτόμουν από μικρή πως ήθελα να μπω σε αυτό τον χώρο και τώρα που τα κατάφερα, αυτός ο χώρος με διώχνει. Όχι μόνο εμένα δηλαδή, αλλά και πάρα πολλά παιδιά με τα ίδια όνειρα. Κι άλλοι μόχθησαν και μοχθούν καθημερινά όπως κι εγώ τότε. Κι άλλοι στερήθηκαν πολλά για να φτάσουν στο απόγειο μιας καριέρας που δεν ήρθε ποτέ!

Κι αν εμείς δεν τα καταφέραμε τότε, τουλάχιστον εκμεταλλευτήκαμε τις γνώσεις μας προς όφελός μας κι έτσι το όνειρο εξακολουθεί να είναι η σημερινή δική μας πραγματικότητα!!!

Υπάρχουν όμως κι εκείνοι, που ανταμείφθηκαν αμέσως μόλις έφτασαν στο τέρμα. Είδαν τα όνειρα να βγαίνουν αληθινά. Είδαν οι στόχοι όχι μόνο να πλησιάζουν, αλλά να έρχονται τόσο κοντά που τους απλώνουν το χέρι για να τους κρατήσουν γερά. 

Και φυσικά, υπάρχουν κι εκείνοι, που πάλεψαν, αγωνίστηκαν, έτρεξαν, μάτωσαν, αλλά ποτέ δεν δικαιώθηκαν. Θες γιατί δεν το επέτρεψαν οι συγκυρίες, θες γιατί τα εμπόδια ήταν αδύνατον να παραμεριστούν, θες γιατί κάποιοι άλλοι γκρέμισαν άδικα τα όνειρά τους, θες γιατί κουράστηκαν να παλεύουν...

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι όμως, το σίγουρο είναι πως ΔΕΝ θα αναρωτηθούν ποτέ στη ζωή τους, αν μπορούν να κατακτήσουν τα όνειρά τους. Και ξέρεις γιατί; Γιατί τόλμησαν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους, να φτάσουν στα άκρα τους εαυτούς τους, για να διεκδικήσουν μια θέση στην αλήθεια του ονείρου τους!!!

Αυτοί οι άνθρωποι, δεν θα ανήκουν ποτέ στην κατηγορία των μίζερων και των κακόμοιρων. Αυτοί οι άνθρωποι θα είναι πάντα με το κεφάλι ψηλά και θα αγωνίζονται κάθε μέρα, με την ίδια ένταση και τον ίδιο τρόπο πεισματικά, όχι για να κατακτήσουν κάποια μεγάλη ιδέα ή κάποιο άπιαστο όνειρο, αλλά μια καθημερινότητα καλύτερη από εκείνη της προηγούμενης μέρας.

Θα διεκδικούν αλλά και θα χαρίζουν εγκάρδια το χαμόγελο προς εκείνους που αγαπούν και η καρδιά τους θα αντέχει αλλά και θα χωρά όλα τα άσχημα και τα υπέροχα που αυτή η ζωή τους χρωστά!!!

Γι' αυτό λοιπόν, πάψε να παραπονιέσαι για όσα δεν κατάφερες. Κυνήγησε τα όνειρά σου και ξεκίνα από εκείνα τα απλά, που θα κάνουν πρώτα τη μέρα που ξημερώνει καλύτερη, τον εαυτό σου αλλά και τους γύρω σου ευτυχισμένους και γιατί όχι, τόλμα να ονειρευτείς μια ζωή καλύτερη και πάλεψε για να το καταφέρεις. Και ό,τι κι αν συναντήσεις στο τέλος της διαδρομής, να θυμάσαι ότι ο δρόμος δεν σταματά εκεί, πάντα υπάρχει μια επόμενη στροφή, που κρύβει μια έκπληξη που σε περιμένει να τη συναντήσεις και να την κατακτήσεις...      

Πόσες φορές είπες σ' αγαπώ;

"Πόσες φορές είπες σ' αγαπώ;
Πόσες φορές το εννοούσες;
Πόσες φορές δεν πρόλαβες να το πεις;
Πόσες φορές μετάνιωσες που το είπες;
Πόσες φορές το σκέφτηκες αλήθεια;
Μπορώ να σε ρωτήσω πολλά για τούτη τη λέξη. Όμως αναλογίστηκες, πώς και κάθε πότε τη χρησιμοποίησες; Ή τουλάχιστον πόσες πράξεις σου την κρύβουν μέσα τους;
Δεν σε κατηγορώ. Κι εγώ το ίδιο αναρωτήθηκα σήμερα...
Πριν λίγες ώρες την πρόφερα. Και την πρόφερα δυνατά. Την άκουσα δηλαδή κι εγώ, όχι μόνο ο παραλήπτης. Πριν λίγες στιγμές, κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και πρόσεξα το πρόσωπό μου. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά μου χαμογελούσε. Δεν ήταν τα χείλη μου σχημάτιζαν το χαμόγελο. Ήταν η ψυχή μου. Ένιωσα όμορφα. Ένιωσα γεμάτη. 
Αναρωτήθηκα το γιατί. Εγώ είπα απλώς μια λέξη. Ο αποδέκτης την ένιωσε.
Αυτό είναι! Νιώθω γεμάτη, επειδή αισθάνθηκα την ευτυχία στην απέναντι ψυχή!!!"

Κι όμως είναι αλήθεια! Αν αναλογιστούμε πόσες φορές στη ζωή μας συλλαβίσαμε αυτή τη μικρή λεξούλα, θα θυμηθούμε ότι δεν αισθανθήκαμε χαρούμενοι επειδή το είπαμε και το πιστεύαμε. Νιώσαμε πληρότητα γιατί το πρόσωπο στο οποίο απευθυνθήκαμε άγγιξε εκείνη τη στιγμή την ευτυχία. 
Μπορεί η αγάπη να μην έχει μόνο μία μορφή, να μην μετριέται, να μην ορίζει σύνορα, να μην κάνει διακρίσεις, έχει όμως τη δική της μαγεία. Μπορεί να μεταμορφώσει ή να ξαναγεννήσει έναν άνθρωπο.  
Τι κοστίζει λοιπόν να την προφέρεις; Ελάχιστα μόνο δευτερόλεπτα αρκούν για να χαρίσεις τον κόσμο σ' έναν άνθρωπο. Είτε αυτός είναι γονιός, είτε παιδί. Είτε είναι έρωτας, είτε φίλος. Είτε συγγενής, είτε απλός γνωστός. Είπαμε. Η αγάπη δεν κάνει διακρίσεις. 
Δεν είναι ντροπή να ομολογήσεις αυτό που αισθάνεσαι και που ξέρεις καλά ότι ο συνάνθρωπός σου το έχει ανάγκη.
Τώρα θα μου πεις υπάρχουν κι εκείνοι που δεν είναι καλοί στα λόγια όσο εσύ. (Εντάξει, εγώ είμαι εκφραστικός τύπος, τρομάρα μου, γι' αυτό και πρόκοψα. Τέλος πάντων, μη δίνεις σημασία σε εμένα. Εγώ καμιά φορά είμαι μία κατηγορία από μόνη μου, όπως λέει και ο άντρας μου, γι' αυτό και παραιτείται γρήγορα από τις λογομαχίες μας. Χαζός είναι να τα βάλει με μια "τρελή", που αντί να του μαγειρεύει έχει κάνει την κουζίνα βιβλιοθήκη;)
Εν πάση περιπτώσει, άλλο ήθελα να πω και ξέφυγα πάλι. Ήθελα να πω ότι, συμφωνώ πως μερικοί δεν είναι καλοί στα λόγια, παρά μόνο στις πράξεις. Εγώ προσωπικά τους θαυμάζω περισσότερο. Αλλά... Αλλά δεν είναι κακό κάποιες φορές, έστω κι ελάχιστες, να προφέρουν αυτό που αισθάνονται. Σίγουρα οι γύρω τους, κατανοούν τον χαρακτήρα τους, όμως δεν παύει να είναι άνθρωποι που έστω και μία φορά στο τόσο κι ας είναι σπάνια, θέλουν να το ακούσουν.
Είναι κι εκείνοι οι άλλοι. Οι παραμελημένοι, εκείνοι που άθελά μας τους ξεχνάμε κι έπειτα τους νοσταλγούμε. Για να μην πω για τη μεγαλύτερη κατηγορία όλων! Για τους δεδομένους. 
Δυστυχώς, αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος μας. Να θεωρούμε τους ανθρώπους μας δεδομένους. Δεν το κάνουμε επίτηδες. Αλλά το κάνουμε. Κανείς δεν είναι δεδομένος, επειδή απλώς είναι εκεί όταν εσύ τον θες. Η καθημερινή παρουσία του δεν εδραιώνει τη θέση του στη ζωή και στην καρδιά σου. Μπορεί να είναι εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα, στα απλά και στα ζόρικα και να μην περιμένει ποτέ το "ευχαριστώ". Όμως ένα "σ' αγαπώ" το αξίζει....
Ας το πούμε λοιπόν κι ας είναι σαν ψίθυρος και σαν ευλογημένο αερικό που θα τρυπώσει στην καρδιά του ανθρώπου, χαρίζοντάς του μόνο ευτυχία!!!
Δήμητρα Τράκα

  

Ιούνιος, ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού
Ικαρία, η πρώτη πρόταση για τις καλοκαιρινές μας διακοπές!
Κόκκινο γλυκό κρασί, ζεστό φουρνιστό ψωμί, μύθοι για νεράιδες και ξωτικά
και μυστικά για ζωή αιώνια...
Ένα τόσο μικρό νησί που κρύβει όμως μεγάλες εκπλήξεις για τον επισκέπτη η Ικαρία!!!
Γράφει η Δήμητρα Τράκα για την ηλεκτρονική εφημερίδα Now24.gr
Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο και ξεκινήστε το ταξίδι φίλοι μου...

http://now24.gr/ikaria-edo-krivete-to-mistiko-tis-makrozoias/

Σάμος... κρασί γλυκό σαν μέλι!!!Γράφει η Δήμητρα Τράκα για την ηλεκτρονική εφημερίδα NOW24.GR.

Ο Μάιος μπήκε για τα καλά, ο ήλιος ζεσταίνει τη χώρα μας κάθε μέρα όλο και περισσότερο, γι' αυτό κι εγώ σκέφτηκα, μέχρι να έρθει με το καλό το Φθινόπωρο, να σας ξεναγήσω σε μερικά νησιά της Ελλάδος. Έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω τη βόλτα μας από τη Σάμο. Ένα νησί, όπως το κρασί που έχει γεύση από μέλι...
Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο και ξεκινήστε το ταξίδι φίλοι μου!!!
http://now24.gr/samos-krasi-gliko-san-meli/