Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

"Κάθε τόπος κι ένα συναίσθημα..."


Γράφει η Δήμητρα Τράκα


Σκέφτηκες ποτέ αγαπητέ μου αναγνώστη, γιατί πολλές φορές ταξιδεύουμε ξανά και ξανά στα ίδια μέρη; Γιατί επιλέγουμε να επιστρέφουμε εκεί όπου μας τραβάει περισσότερο κι ας έχει η χώρα μας άπειρα μέρη για να επισκεφθούμε κάθε φορά; Γιατί έρχεται η ώρα της επιλογής των διακοπών μας ή ενός σαββατοκύριακου, που θέλουμε ν' αποδράσουμε για να χαλαρώσουμε και να ξεκουραστούμε κι εμείς αντί ν' αναζητούμε τόπους ανεξερεύνητους, διαλέγουμε ασφαλείς προορισμούς;
Τώρα θα μου πεις, πώς σου ήρθε πάλι αυτό βρε Δήμητρα και το λες; Συνήθως πάμε εκεί που αγαπάμε. Αλλά γιατί πάμε εκεί που αγαπάμε;
Συζητούσα με μια φίλη τις προάλλες, για τις καλοκαιρινές διακοπές. Ναι, από τόσο νωρίς. Δεν αποφάσισα κιόλας, απλώς κάναμε μια γενική συζήτηση για το πού θα θέλαμε να είμαστε εκείνη την ώρα και το πού θα θέλαμε να πάμε λίγες μέρες το καλοκαίρι.
Σήμερα το πρωί λοιπόν, που κάθισα να ετοιμάσω ένα ταξιδιωτικό μου άρθρο για την εφημερίδα που συνεργάζομαι και να επιλέξω τον επόμενο προορισμό που θα προτείνω στους αναγνώστες μου, ήρθε στο μυαλό μου η προχθεσινή συζήτηση.  
Έκπληκτη, συνειδητοποίησα ότι ανάμεσα στις πρώτες επιλογές μου για διακοπές ήταν μέρη όπου έχω πάει πολλές φορές στο παρελθόν. Με μια πρόχειρη σκέψη, εκείνη την ώρα της κουβέντας, ταξίδεψα πίσω στο χρόνο και θυμήθηκα όλες τις όμορφες στιγμές που πέρασα εκεί, αλλά ταυτόχρονα αισθάνθηκα πολλά διαφορετικά συναισθήματα για κάθε τόπο.
Σήμερα που το ξανασκέφτομαι, διαπιστώνω πως με κάθε τόπο με δένουν εκτός από τις όμορφες αναμνήσεις και ποικίλα συναισθήματα που μου βγάζει η θύμησή τους. 
Και πριν με περάσετε για καμιά πειραγμένη, όχι ότι δεν είμαι λίγο, αλλά θα σας εξηγήσω αμέσως με παραδείγματα, για να γίνω πιο σαφής.
Θα αναφερθώ σε κάποια από τα μέρη όπου έχω ταξιδέψει κι επιμένω να επισκέπτομαι επανειλημμένα και μου έρχονται στο μυαλό, κάθε φορά που σχεδιάζω μια απόδραση από την καθημερινότητά μου, είτε για ένα εικοσιτετράωρο είτε για λίγες μέρες.
Τα Γιάννενα ας πούμε. Όσοι με γνωρίζουν καλά και ξέρουν ακόμα και τον τόπο καταγωγής μου, θα έπαιρναν όρκο ότι δεν είναι αλήθεια και ότι θα μπορούσα να έχω γεννηθεί εκεί, δίπλα στη λίμνη. Μπορώ να μηδενίσω την απόσταση Θεσσαλονίκη-Γιάννενα και να βρεθώ εκεί, οποιαδήποτε στιγμή που το έχω ανάγκη. Έστω και για λίγες μόνο ώρες. Ο λόγος; Με μαγνητίζει η μελαγχολία και το μυστηριώδες περιβάλλον της λίμνης. Όταν περπατώ κοντά της νιώθω μια γλυκιά μελαγχολία που με γαληνεύει. Στα σκούρα και ήρεμα νερά της, νομίζω πως βλέπω τα σκούρα μάτια ενός ανθρώπου που αγαπώ και την ηρεμία τους που έχω ανάγκη στη ζωή μου. Όταν περιφέρομαι στα σοκάκια της παλιάς πόλης αισθάνομαι να με τυλίγει ένα μυστήριο και σε κάθε στροφή, περιμένω να πεταχτεί εμπρός μου κάποιος μύθος για να με κάνει κομμάτι του. Ακόμα κι όταν φεύγω από εκεί, αισθάνομαι μια θλίψη και μια λαχτάρα για την επόμενη φορά που θα επιστρέψω...
Ένα ταξίδι στην Κέρκυρα αντιθέτως, είναι ένα ταξίδι στο χρώμα, σε άλλες εποχές και σε χαρούμενα συναισθήματα. Λατρεύω να χάνομαι στα στενά καντούνια, ν' ακούω τους κανταδόρους, να φαντάζομαι κοντέσες και κόντιδες στο παλιό κάστρο να περιφέρονται με ύφος χιλίων καρδιναλίων και να κρύβομαι στη Σπιανάδα, μετά από ατελείωτα σουλάτσα στο Λιστόν. Μπορώ να κάτσω με τις ώρες τα βράδια, ψηλά στο παλιό Φρούριο και να κοιτώ την Κέρκυρα φωτισμένη και κάπου στο μεγάλο πάρκο απέναντι ν' ακούω τις φιλαρμονικές που παίζουν ασταμάτητα. Και λίγες ώρες μετά το ξημέρωμα να σκαρφαλώνω στο μοναστήρι του Παντοκράτορα και να σηκώνω ψηλά τα χέρια μου, έχοντας τη ψευδαίσθηση πως θ' αγγίξω τον ουρανό, αφού βρίσκομαι στο πιο ψηλό σημείο του νησιού και στα πόδια μου απλώνεται ένας αλλιώτικος κόσμος. Ένας κόσμος χρωματιστός και χαρούμενος .Ένας κόσμος βγαλμένος λες από παραμύθι...
Αίσθημα ελευθερίας, με πλημμυρίζει κάθε φορά που πατώ το πόδι μου στη Νάξο. Σαν κατέβω από το καράβι, βάζω στα πόδια μου φτερά και δεν σταματώ να περπατώ και να εξερευνώ κάθε γωνιά της, παγώνοντας το χρόνο, ώσπου να έρθει να με πάρει το επόμενο καράβι. Από την ώρα που θα ανοίξω τα μάτια μου, μέχρι το σκοτάδι να πέσει και πάλι πυκνό και ο Μορφέας να με ταξιδέψει σε δικούς του προορισμούς, εγώ λες και μπαίνω στη πρίζα και δεν έχω σταματημό. Να περπατήσω. Να σκαρφαλώσω στα ψηλά για ν' απολαύσω τη θέα. Να δοκιμάσω λιχουδιές. Να μιλήσω με ανθρώπους. Ν' αποθανατίσω εικόνες. Να γεμίσω τα πνευμόνια μου θα αέρα θαλασσινό, αέρα ελευθερίας. Και στο τέλος της μέρας, να γίνω κι εγώ μια μικρή φιγούρα στο κάδρο της φωτισμένης Πορτάρας, που στέκει ίδια γιγάντια μαρμάρινη πύλη στην είσοδο των Κυκλάδων και καλωσορίζει τον επισκέπτη εδώ και αιώνες...
Αίσθημα πολυτέλειας με γεμίζει η κοσμοπολίτικη Λευκάδα. Αν σταθείς πάνω στη "γέφυρα των στεναγμών" την ώρα του ηλιοβασιλέματος, θα μαγευτείς από τα χρώματά του ήλιου την ώρα που βυθίζεται στη θάλασσα. Κι αν στρέψεις το βλέμμα σου προς το λιμάνι, θα ζαλιστείς από τον κόσμο που πηγαινοέρχεται ασταμάτητα και τα αραγμένα κότερα που χορεύουν στο ρυθμό της θάλασσας. Κι αφού χαζέψεις στις βιτρίνες με τα περίτεχνα κι εντυπωσιακά μουράνο, επιβιβάσου στο ξύλινο καράβι κι απόλαυσε ένα κοκτέιλ. Λίγες στιγμές πολυτέλειας όλοι έχουμε ανάγκη...
Γίνομαι ξανά παιδί όταν επισκέπτομαι κάθε χρόνο τη Δράμα. Μπερδεύομαι με τους λιλιπούτειους επισκέπτες, καθώς μπαίνω στη Χριστουγεννιάτικη "ονειρούπολη". Μ' ένα φουντωτό μαλλί της γριάς στο χέρι, χάνομαι ανάμεσα στα πολύχρωμα και φωτισμένα σπιτάκια των ξωτικών και γεύομαι τη γλύκα της χαράς μαζί τους. Κι όταν αποκαμωμένη αποζητώ λίγη ησυχία, κρύβομαι στο πάρκο της Αγίας Βαρβάρας δίπλα στο εκκλησάκι, παρέα με τα χρυσόψαρα και τις πάπιες που γλιστρούν στα νερά της λιμνούλας.
Κι όταν η ψυχή μου έχει ανάγκη από γαλήνη και κατάνυξη, σκαρφαλώνω ψηλά, πολύ ψηλά στο Μεγάλο Μετέωρο. Και λίγο πριν σημάνουν οι καμπάνες της Ανάστασης, στέκομαι κάτω από τον ίσκιο των μεγάλων βράχων για να μοιραστώ ευχές και το Χριστός Ανέστη με τους ντόπιους. Εκεί θ' απολαύσω τα θεία Πάθη και θ' αφήσω την ψυχή μου ελεύθερη να ενωθεί με όλες εκείνες τις ψυχές που αναζητούν τη δική τους Ανάσταση...
Πράσινο, ήρεμα και καθαρά νερά, ησυχία και ρυθμοί που δεν σε αποσυντονίζουν, θα συναντήσω όταν βρεθώ στη Θάσο. Γύρω μου οικογένειες με μικρά παιδιά που πλατσουρίζουν ακίνδυνα στα καταγάλανα νερά κι έπειτα όλοι μαζί απολαμβάνουν νοστιμιές στα ταβερνάκια πλάι στη θάλασσα. Ύστερα βόλτες για παγωτό και λουκουμάδες στα Λιμενάρια και στον Ποτό και το βραδάκι παρέες-παρέες στην αμμουδιά να χαμογελούν ξεκούραστοι κι ευχαριστημένοι από τη χαλαρότητα των διακοπών...
Παράδοση, μύθους και τεχνίτες γούνας ξακουστούς, θ' αντικρίσω καθώς θα πατήσω το πόδι μου στην Καστοριά. Μια βόλτα ανάμεσα στα παλιά αρχοντικά, αμέσως σε στέλνουν πίσω στο χρόνο και κάτω από τα παλιά χαγιάτια, μια γιαγιά λέει ακόμα παραμύθια και μεταφέρει την τέχνη του αργαλειού στις επόμενες γενιές. Υφαντά κρεμασμένα στα μπαλκόνια και γούνες φουντωτές και πολύχρωμες έξω από κάθε μαγαζί μπροστά στη λίμνη, μοιάζουν να περιμένουν εμπόρους που θα τα μεταφέρουν στα πέρατα της οικουμένης για να κάνουν γνωστό τον τόπο της Καστοριάς σε κάθε γωνιά της γης... 
Αν πάω πιο κάτω. προς Πελοπόννησο πλευρά, εκεί θα σταθώ στη Σπάρτη την αγαπημένη μου. Εκεί όπου άφησα πίσω μου κάποτε ανθρώπους χαμογελαστούς κι αγαπημένους και γεύτηκα ντόπιες νοστιμιές και γλυκά του κουταλιού, σερβιρισμένα σε ασημένιο δίσκο, στολισμένο με σεμεδάκι της γιαγιάς και δροσερό νερό στο πλάι. Εκεί όπου άφησα ένα κομμάτι της καρδιάς μου κάποτε και θέλω πάντα να επιστρέφω στο ίδιο φιλόξενο σπίτι κάπου στις Κροκεές, για να συναντήσω μια οικογένεια που έγινε και δική μου...
Κι αν επιστρέψω στο Αιγαίο, στη μυροβόλο Χίο θέλω να ξαναπάω. Να περπατήσω στους δαιδαλώδεις δρόμους του Κάμπου, όπου μοσχοβολιές από εσπεριδοειδή θα ευωδιάσουν το είναι μου. Να κρυφτώ από τον καυτό ήλιο, κάτω από τα μαστιχόδεντρα στα ξακουστά μαστιχοχώρια και να βουτήξω γλυκό υποβρύχιο σε παγωμένο κρυστάλλινο νερό. Κι αφού περιπλανηθώ στα στενά της παλιάς αγοράς, να καταλήξω σ' ένα μικρό παλιό καφενεδάκι, για να γευτώ καφέ στη χόβολη, παρέα με τους γηραιότερους που θα μου αφηγηθούν ιστορίες από τα παλιά. Μια νοσταλγία η Χίος... 
Όμως όσους τόπους κι αν διαβώ και όπου κι αν ταξιδέψω, σε μέρη γνωστά και άγνωστα, πάντα επιστρέφω σε έναν. Στην πόλη μου τη Σαλονίκη. Ναι, τη Σαλονίκη. Έτσι έμαθα να τη λέω από παιδί και θα τη λέω πάντα. Όσα σας περιέγραψα πιο πριν είναι λίγα από τα πολλά, που έχω να θυμάμαι από τα ταξίδια στην όμορφη Ελλάδα μας. Κι όπως ο κάθε ένας από εμάς, έτσι κι εγώ επιστρέφω πάντα στην ασφάλεια του τόπου που γεννήθηκα κι αναστήθηκα. Στον τόπο που αγάπησα. Γιατί το συναίσθημα για τον δικό μου τόπο και είμαι βέβαιη ότι όλοι μας το ίδιο νιώθουμε για το μέρος όπου γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε, είναι ένα. Η αγάπη...
         

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

"ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!"


Πάσχα στην Ελλάδα… κατάνυξη, ήθη και έθιμα!!!


Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Η Μεγαλοβδομάδα ξεκινά και θα καταλήξει στο Άγιο Πάσχα.
Φέτος θα σας ταξιδέψω μέσα από τις σελίδες του εορταστικού άρθρου μου και θα ευχηθώ να περάσετε όμορφα με υγεία σωματική και πνευματική, με όλους όσους αγαπάτε και σας αγαπούν, σε όποιο μέρος της Ελλάδας κι αν βρίσκεστε φίλοι μου.
Η χώρα μας πλούσια σε ήθη και έθιμα, θα ζήσει πάλι, όπως και κάθε χρόνο με κατάνυξη και προσευχή το Άγιο Πάθος και σε κάθε της γωνιά, οι άνθρωποι θα μοιραστούν όσα βρήκαν κι έμαθαν από τους γηραιότερους, προσφέροντάς τα δώρο στους νεότερους.
Και μιας και οι μέρες του Πάσχα είναι κατά κόρον πένθιμες, ας μην ξεχνάμε και τους δικούς μας νεκρούς που αυτές τις μέρες οι ψυχές τους περιφέρονται κοντά μας. Ένα κερί και μια ακόμα προσευχή για καλό παράδεισο για όλους εκείνους που έγιναν οι φύλακες άγγελοί μας και μας προσέχουν από ψηλά…
Εγώ θα ευχηθώ, τούτες τις Άγιες μέρες, να έρθει η προσωπική Ανάσταση της δικής μας ψυχής και να καταφέρουμε να βγούμε από το τέλμα των ημερών, αντικρίζοντας ένα καλύτερο αύριο!
Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα με υγεία και πολλά χαμόγελα αγαπημένοι μου αναγνώστες!!!


http://now24.gr/pascha-stin-ellada-katanixi-ithi-ke-ethima/


Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Θέλω να ταξιδέψω κι εγώ λίγο... στα παραμύθια!!!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα




Μετά από μια αρκετά φορτωμένη μέρα, χθες το βράδυ κάθισα να δω λίγο τηλεόραση για να χαλαρώσω. Έπαιζα για κάποια ώρα με το τηλεκοντρόλ και τελικά δεν βρήκα κάτι ενδιαφέρον, έτσι ανέτρεξα στον σκληρό δίσκο και βρήκα μια παλιά ελληνική σειρά της τηλεόρασης με αγαπημένους μου παλιούς ηθοποιούς. 
Δίχως δεύτερη σκέψη πάτησα το κουμπί και ξεκίνησε το πρώτο επεισόδιο. Η συγκεκριμένη σειρά είναι από ένα βιβλίο που μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη κατά γράμμα και επί λέξη τολμώ να πω και μοιάζει περισσότερο με παραμύθι, παρά με κλασικό σήριαλ. Είναι γυρισμένη σ' ένα αγαπημένο μου νησί, οι εικόνες είναι πολύ γραφικές και οι πρωταγωνιστές μου θυμίζουν πολύ, πρόσωπα που πέρασαν από τη ζωή μου και τη σημάδεψαν.
Πλησίαζαν τα μεσάνυχτα, όταν αντιλήφθηκα πως είχα μουδιάσει, γιατί επί τρεις ολόκληρες ώρες δεν κουνήθηκα από τη θέση μου στον καναπέ. Πάγωσα την εικόνα και αφαιρέθηκα στο όμορφο ανοιξιάτικο τοπίο που έδειχνε εκείνη τη στιγμή. Σκάλισα λίγο το σκληρό δίσκο της δικής μου μνήμης και θυμήθηκα ότι σ' εκείνο το μέρος, κάποτε πέρασα ένα υπέροχο Πάσχα, σχεδόν παραμυθένιο και νοστάλγησα τις αξέχαστες στιγμές που έζησα τότε.
Με καρφωμένο πάντα το βλέμμα στην οθόνη και στο πολύχρωμο τοπίο, αναρωτήθηκα τι ήταν αυτό που με έκανε να καθηλωθώ πραγματικά σε τούτη τη θέση και απνευστί είδα τουλάχιστον τέσσερα επεισόδια, κατά τη διάρκεια των οποίων γέλασα με την ψυχή μου, συγκινήθηκα, νοστάλγησα, αισθάνθηκα την απουσία κάποιων, ονειρεύτηκα και ταυτίστηκα με κάποιους ήρωες. Αναρωτήθηκα γιατί για λίγες ώρες έκλεψε την καρδιά και το μυαλό μου αυτό το παραμύθι;
Αμέσως ήρθε στο μυαλό μου, το πως είχε εξελιχθεί η μέρα που πέρασε, έπειτα η προηγούμενη, μετά η πιο προηγούμενη και ύστερα όλες οι προηγούμενες... Από την αρχή της κάθε μέρας ένας διαρκής αγώνας. Ένας ανταγωνισμός με τον ίδιο μου τον εαυτό, που στο τέλος της κάθε μέρας, δεν κατάφερα να μάθω ποιος είναι ο νικητής. Εγώ ή μήπως εγώ;
Κι όσο το σκέφτομαι ακόμα και σήμερα, πιστεύω πως δεν έχω άδικο τελικά. Αυτή δεν είναι η καθημερινότητα φίλοι μου; Ένας αγώνας που δεν έχει τελειωμό. Κι αν θυμηθούμε να κάνουμε ένα διάλειμμα, τότε ή το ρίχνουμε στον ύπνο ή στο φαγητό. Σε ό,τι δηλαδή δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε σωστά όσο τρέχουμε. 
Ποιος δεν ξυπνά κάθε πρωί και η πρώτη σκέψη του είναι να κάνει λογαριασμούς; Ακόμα κι εγώ το κάνω που δεν είχα ποτέ καλή σχέση με τα χρήματα. Ποιος δεν νοιάζεται για την οικογένεια και τις ανάγκες της; Ποιος δε μεριμνά για τον επιούσιο; Ποιος δεν κάνει προγράμματα για το σήμερα αλλά και το αύριο με γνώμονα πόσα βαλάντια έχει στο πορτοφόλι του; Ποιος δεν κοιμάται με χιλιάδες σκέψεις για τα προβλήματα που τον ακολουθούν κατά πόδας όλο το εικοσιτετράωρο; 
Εάν μου βρείτε έναν, εγώ θα του δώσω το βραβείο του πιο τυχερού ανθρώπου στον κόσμο!
Μήπως τελικά, αυτός είναι ο λόγος που έχουμε ανάγκη για μια απόδραση, έστω και με το μυαλό; Εγώ εκεί κατέληξα φίλοι μου. Μάλλον ο οργανισμός μας δεν αντέχει άλλο την πραγματικότητα και χρειάζεται λίγο παραμύθι. Δεν έχει σημασία σε ποια μορφή θα το βρούμε. Άλλος σε μια ταινία στην τηλεόραση, άλλος στις σελίδες ενός παιδικού βιβλίου και άλλος, ο ποιο τυχερός θα έλεγα εγώ, στο σεντούκι του μυαλού του, με τον θησαυρό του οποίου θα φτιάξει ένα στα δικά του μέτρα και θα το απολαύσει.
Όποια κι αν είναι η μορφή του παραμυθιού, σημασία έχει να γίνουμε για λίγο κι εμείς παιδιά και με τη φαντασία μας, να περιπλανηθούμε σε κόσμους αλλιώτικους από αυτούς που γνωρίζουμε. Να παίξουμε κλέφτες κι αστυνόμους, να γίνουμε πρίγκιπες και πριγκίπισσες, να βουτήξουμε σε θάλασσες που κρύβουν μυστικά και να τρέξουμε σε πολύχρωμα λιβάδια για να χαρούμε την ελευθερία της φαντασίας μας. 
Κακά τα ψέματα φίλοι μου, ακόμα κι εγώ που ως παιδί δεν αγαπούσα τα παραμύθια στα βιβλία, αλλά μόνο αυτά που έπλαθα με το παιδικό μου μυαλουδάκι, τώρα ως ενήλικας κατάλαβα ότι έχω ανάγκη, έστω και για λίγο να χαθώ σ' ένα παραμύθι. Να δώσω ρεπό λίγες στιγμές στο μυαλό μου για να ξεφύγει μια φορά στο τόσο, για να μπορέσει να συγκροτηθεί ξανά και να συνεχίσει τον αγώνα που καλούμαι να φέρω εις πέρας, με σκοπό να πάω τη ζωή μου κάθε μέρα ένα βήμα παρακάτω. 
Ας μην μαλώσουμε λοιπόν ποτέ τον εαυτό μας, αν αφαιρεθούμε κάποιες στιγμές, κατά τη διάρκεια της ημέρας μας. Το έχουμε ανάγκη λίγο... παραμύθι!  Ίσως έτσι μάθουμε μια μέρα, ποιος από τους δύο είναι ο νικητής της αδιάκοπης κούρσας μας. Εγώ ή εγώ; 
    

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Πάργα... ίσως το όγδοο νησί του Ιονίου!!!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα


Καινούργια εβδομάδα ξεκινά φίλοι μου, καινούργιος προορισμός για το ταξίδι μας μέσα από τις σελίδες της ηλεκτρονικής εφημερίδας Now24.gr.
Αυτή τη φορά θα πάμε στην Πάργα... ίσως το όγδοο νησί του Ιονίου!!!
"Κι όταν η περιπλάνηση μου σε τούτο το πολύχρωμο «ηπειρωτικό νησί» έφτασε στο τέλος της, πήρα το δρόμο για το πιο ψηλό σημείο της Πάργας. Ήταν η ώρα του δειλινού. Εκείνη που, το χρυσάφι του ήλιου, βάφει με τα δικά του χρώματα και χαρίζει σε κάθε γωνιά αυτής της μικρής και τόσο όμορφης χώρας, μαγικές ιδιότητες. Ναι, μαγικές. Γιατί από εκεί ψηλά, δεν ήταν μόνο απαράμιλλης ομορφιάς η αρχιτεκτονική του τόπου, που λουσμένη από χρυσάφι, έμοιαζε με πίνακα διάσημου ζωγράφου. Ήταν κι εκείνα τα ήρεμα νερά που σαν σχισμή υγρού κουμπαρά, δεχόταν τη χρυσή λίρα εντός της, μέχρι να την αναδείξει το επόμενο ξημέρωμα.
Καλό ταξίδι φίλοι μου σε χρώματα μοναδικά…"



Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Δεν έχω λόγο να "ντραπώ" για την καταγωγή μου!!!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα




Με αφορμή τη δημοσίευση μιας καλής φίλης την τελευταία εβδομάδα, με την οποία έδωσε μια πολύ σωστή απάντηση, σε κάποιον που της είπε ότι δεν χρειάζεται να αναφέρει την καταγωγή της συνεχώς, διότι είναι δημόσιο πρόσωπο που προσφέρει κοινωνικό έργο, "άναψαν και τα δικά μου λαμπάκια" και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου για μία ακόμη φορά φίλοι μου.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, όπου ζω μέχρι και σήμερα. Οι γονείς μου κατάγονται από ένα χωριό που λέγεται Ξυλούπολη, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Οι παππούδες μου πολέμησαν κι έδωσαν τη ζωή τους στους αγώνες που δόθηκαν για να είμαι εγώ σήμερα ελεύθερη και ν' απολαμβάνω όσα δεν θα μου επέτρεπε ίσως ένας κατακτητής.
Δεν σας παρέθεσα το βιογραφικό μου για να μάθετε τις ρίζες μου, ούτε για ν' αποδείξω κάτι περισσότερο από ό, τι έχει ν' αποδείξει μια κλασική ελληνική οικογένεια. Θέλω απλώς να θυμίσω σε όλους μας, ότι δεν έχουμε κανέναν λόγο να ντρεπόμαστε για την καταγωγή μας.
Και σας το λέω εγώ, που είμαι πολύ περήφανη για τους προγόνους μου και το χωριό μου, όπου έζησα τα πιο όμορφα και ανέμελα χρόνια της ζωής μου και παρ' όλα αυτά, κάποια στιγμή, για λόγους καθαρά πολιτικούς, μου κόλλησαν τη ταμπέλα "ξένη", όταν το όνομά μου έπεσε στο τραπέζι παραμονές δημοτικών εκλογών πριν μερικά χρόνια. Δεν πτοήθηκα. Ας αγαπήσουν όλοι αυτοί οι κύριοι, που δεν τους συνέφερε η παρουσία μου, διότι δεν εξυπηρέτησα και ούτε σκοπεύω να εξυπηρετήσω πολιτικά συμφέροντα, παρά μόνο τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των συγχωριανών μου, όσο αγαπάω εγώ τον τόπο που έδωσε ζωή στα παιδικά μου χρόνια και σε όλα τα μετέπειτα καλοκαίρια κι ας έχουν το σθένος να σταθούν επάξια στις προσδοκίες των ψηφοφόρων τους κι ας παραμείνω μια "ξένη",  που τους βολεύει μια χαρά που πληρώνω όλα τα δημοτικά τέλη, αλλά τουλάχιστον ξέρω ν' απολαμβάνω σαββατοκύριακα και διακοπές σ' ένα σπίτι που μαζεύει όλη την οικογένεια με κάθε ευκαιρία.
Γιατί λοιπόν να ντρέπομαι; Επειδή είμαι Ελληνίδα; Επειδή μετά από το πέρασμα τόσων κατακτητών, παραμένει ακόμα όρθια; Επειδή δεν δέχτηκε κανένα ζυγό στο σβέρκο του ο λαός μου; Επειδή η ελληνική οικογένεια κρατά ακόμα καλά γερούς τους δεσμούς της και δεν αφήνει τα παιδιά της έρμαια των περιστάσεων;
Είναι ντροπή για την ελληνική οικογένεια που ακόμα επιμένει να μαζεύει στο κυριακάτικο τραπέζι της όλα τα μέλη της; Έτσι έμαθε από τους προγόνους της, που κάποτε με χίλιες δυο δυσκολίες μαζεύονταν και μοίραζαν στα δέκα μία μπουκιά ψωμί, αρκεί να ήταν όλοι παρόντες. Μαζί γιόρταζαν κι εξακολουθούν να γιορτάζουν Χριστούγεννα και Πάσχα, όλες τις Εθνικές εορτές, ονομαστικές εορτές και γενέθλια.
Ποιος είναι αυτός που δεν θα τρέξει να κρυφτεί με την πρώτη δυσκολία κάτω από τις φτερούγες της οικογένειάς του; Ποιος δεν θα τρέξει να μοιραστεί με τους δικούς του τις χαρές της ζωής; Ποιος δεν θα μαλώσει και δεν θα φιλιώσει σε την ίδια στιγμή μ' εκείνους που τον ανάστησαν, γιατί εκείνοι μόνο ξέρουν να συγχωρούν τα πάντα; Ποιος δεν θ' αναζητήσει τον αδερφό ή την αδερφή οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, μόνο και μόνο για ν' ακούσει τη φωνή του; Μόνο ο Έλληνας ξέρει καλά τι σημαίνουν οι ρίζες του και ο ιερός θεσμός της οικογένειας που είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής!
Τώρα φυσικά, θα γυρίσεις και θα μου πεις, καλά είναι δυνατόν να είσαι περήφανη για την καταγωγή σου όταν βλέπεις τη χώρα σου να καταρρέει τα τελευταία χρόνια και κανένας δεν δίνει δεκάρα για τίποτα; Περήφανη είμαι για τους Έλληνες και όχι για εκείνους που οικειοποιήθηκαν απλώς μια καταγωγή κι εκμεταλλεύονται την εξουσία τους, προσπαθώντας να βουλιάξουν μια χώρα που δεν φοβήθηκε σκλαβιά, αλλά καταρρέει από τη χαρτούρα και τις ιδιοτελείς συμφωνίες που κάνουν οι κατά καιρούς πρόσκαιροι και ανίκανοι ηγέτες της.
Αρνούμαι να δεχτώ τις μοντέρνες αλλαγές που θέλουν να φέρουν σε ένα κράτος, παραποιώντας την ιστορία του, διαγράφοντας τη θρησκεία του και παραγράφοντας ήθη κι έθιμα που έρχονταν από τα βάθη των αιώνων κι αποδεικνύουν τις ρίζες ενός ολόκληρου λαού!
Δεν παύω όμως να ελπίζω, ότι η Ελληνική ψυχή μέσα από την παραδοσιακή Ελληνική οικογένεια, θα κρατήσει για πάντα ζωντανά όλα όσα χαρακτηρίζουν αυτόν τον ταλαίπωρο λαό, που δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι και με οδηγό την μακραίωνη ιστορία του, υψώνοντας περήφανα πάντα το εθνικό μας σύμβολο που κυματίζει στις καρδιές μας και χαράζοντας νοερά το σημείο του σταυρού στο στήθος, θα συνεχίσουμε να βηματίζουμε περήφανα, γράφοντας καινούργιες σελίδες στο βιβλίο της ιστορίας της Ελλάδας!!!  

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Μόνο σύντροφος ή και φίλος;


Γράφει η Δήμητρα Τράκα




Με αφορμή μια κουβέντα που είχα σε μια παρέα που βρέθηκα σήμερα, μου δημιουργήθηκαν κάποιες σκέψεις και θέλησα να τις μοιραστώ μαζί σας αγαπημένοι μου αναγνώστες. Εγώ θα σας παραθέσω απλώς τα γεγονότα, αλλά και τις σκέψεις μου ή μάλλον καλύτερα τα δικά μου πιστεύω κι εσείς βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Δεν ξέρω αν είμαι λάθος ή σωστή, πάντως είμαι βέβαιη για ένα πράγμα. Κάθε ζευγάρι έχει τους δικούς του κώδικες επικοινωνίας και κανένας δεν έχει δικαίωμα να το κρίνει.
Πίναμε λοιπόν μια χαρά καφεδάκι, μια παρέα τριών κυριών, των οποίων οι ηλικίες μας κυμαίνονταν από τριάντα πέντε έως σαράντα πέντε ετών και συζητώντας περί ανέμων και υδάτων, αίφνης η κουβέντα μετατράπηκε σε λογοκρισία.
Ως ομιλούσα κάποια στιγμή, ανέφερα ένα αστείο γεγονός και ταυτόχρονα τη στιχομυθία που είχα με τον σύζυγό μου, τη στιγμή που εξελίσσονταν το γεγονός, με αστεία και χαλαρή διάθεση τότε όπως πολύ καλά θυμάμαι.
Καθώς σχολίαζα χαριτολογώντας όσα είχαν συμβεί, είπα τη λέξη "φίλε", αντί για το όνομα του συζύγου μου. Μια λέξη, όπως και πολλές άλλες ως παρατσούκλια, που πολλές φορές χρησιμοποιούμε ο ένας για τον άλλον, αστειευόμενοι συνήθως και όχι μόνο, αλλά πάντα καλοπροαίρετα. Ως αναφορά, τη λέξη "φίλε", τη χρησιμοποιούμε συχνά και μάλιστα πάντα μα πάντα ξέρουμε καλά ότι την εννοούμε μεταξύ μας. Μιας και ο καλύτερος φίλος για εμάς είναι ο ένας για τον άλλον. Έτσι μάθαμε να λειτουργούμε από όταν γνωριστήκαμε και μετά από δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια που είμαστε μαζί, εξακολουθούμε να θεωρούμε ο ένας τον άλλον, τον πιο πιστό μας φίλο!
Στο άκουσμα λοιπόν της λέξης, η μία εκ των δύο κυριών που είχα απέναντί μου, πετάχτηκε σαν να την χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Και γυρίζει και μου λέει: "Τον άντρα σου είπες φίλε;" Της απάντησα καταφατικά και συνέχισα να εξιστορώ το αστείο συμβάν, δίχως να δώσω συνέχεια, πιστεύοντας ότι η κυρία δεν άκουσε απλώς καλά. 
Πριν ολοκληρώσω όμως την αφήγηση, με διακόπτει για δεύτερη φορά και μάλιστα με τρόπο αγενέστατο και μου λέει: "Από πότε ο άντρας μας είναι και φίλος μας κοπελιά;"
Περιττό να σας πω, ότι πρώτον γύρισε το μάτι μου από την αγένεια και κατέβαλα μια άλφα προσπάθεια για να μην το σχολιάσω και δεύτερον το μόνο που της απάντησα ήταν: " Για εμένα ο άντρας μου είναι και ο κολλητός μου, τι να κάνουμε;" και μάλιστα προσπάθησα να είμαι όσο πιο χαμογελαστή γινόταν.
Μετά από την απάντησή μου, δεν φαντάζεστε τι άκουσα! Έβγαλε ολόκληρο λόγο περί φιλίας και σχέσεων των ζευγαριών, προσπαθώντας να μου αποδείξει ότι ο σύζυγος ή η σύζυγος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα και φίλος μας. Για να μην σαν πω πόσο έντονα υπερασπίστηκε το θέμα φιλίας μεταξύ άντρα και γυναίκας, επιμένοντας επίσης μια τέτοια φιλία δεν υφίσταται με τίποτα στον κόσμο.
Η δεύτερη κυρία, η οποία με γνωρίζει από μικρό κοριτσάκι και γνωρίζει επίσης και κάθε μου ιδιοτροπία, μόλις είδε ότι μάτι μου άρχισε να γυρίζει, με το πρώτο αγενές ξέσπασμα της άλλης, το μόνο που είπε ήταν ότι ο καθένας έχει τη δική του ιδιαίτερη σχέση με τον σύντροφό του και δεν μπορούμε να τον κρίνουμε, με σκοπό να ηρεμήσει λίγο τα πνεύματα.
Η νευρωτική όμως κυρία είχε πάρει φόρα και δεν σταματούσε με τίποτα. Την αφήσαμε κι εμείς να εκτίθεται μπροστά σε κόσμο, διότι στο μαγαζί δεν ήμασταν φυσικά μόνες μας, μέχρι να κουραστεί και να σταματήσει. Και όταν μετά από αρκετή ώρα τελείωσε το κήρυγμα, πήρε μια βαθιά ανάσα και κάθισε αναπαυτικά στην πολυθρόνα της.
Όπως αντιλήφθηκα, ήταν μάταιο να την πείσω για το αντίθετο που πίστευα εγώ και δεν υπήρχε λόγος άλλωστε. Εκείνη έχει τα δικά της πιστεύω κι εγώ τα δικά μου. Σεβαστά και τα δύο. Ο τρόπος της όμως με εκνεύρισε αφάνταστα. Και σκεφτείτε, εκνεύρισε εμένα που είμαι γνωστός αντάρτης και φωνακλού, όμως ποτέ άνευ λόγου και αιτίας. Αγενής τουλάχιστον δεν υπήρξα ποτέ. Ακόμα και όταν προσπάθησαν να με προσβάλλουν, τους αντιμετώπισα με το γάντι και με επιχειρήματα και όχι με αγένεια.
Εν κατακλείδι, η συνάντηση που κατέληξε σε φιάσκο, έλαβε τέλος και αποχώρησα ήσυχα. Χαιρέτισα κι ευχήθηκα καλή συνέχεια. Πριν γυρίσω όμως την πλάτη μου, δεν άντεξα και της είπα: "Εγώ μπορεί να είμαι λάθος που ο άντρας μου είναι ο καλύτερός μου φίλος, αλλά ευχαριστώ τον Θεό που δεν είσαι εσύ φίλη μου. Και πού είσαι, πρέπει να κοιτάξεις λίγο τα νεύρα σου!" Με κοίταξε αποσβολωμένη και αρκέστηκε σε ένα ξερό "γεια". (εντάξει είπαμε, πολιτισμός πολιτισμός, αλλά και η δική μου ευγένεια έχει τα όριά της, δεν άντεχα, τουλάχιστον θα έλεγα εγώ την τελευταία λέξη, για να μην τη στείλω αδιάβαστη και μάλιστα χωρίς επιστροφή!) 
Όσο οδηγούσα επιστρέφοντας στο σπίτι μου, όλη η σκηνή ήρθε εμπρός μου. Έπειτα έκανα μια αναδρομή στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της ζωής μου και διαπίστωσα ότι ο σύντροφός μου έχει σταθεί στο πλάι μου ως ο καλύτερος φίλος μου ως τώρα. Φυσικά έχω κι άλλους φίλους. Φυσικά υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που σέβομαι, εκτιμώ, εμπιστεύομαι, αγαπώ και θαυμάζω. Όμως εκείνος που έχω μοιραστεί τα πάντα, αυτά τα χρόνια είναι ο σύντροφός μου. 
Και είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρη, ότι και όλοι εσείς που έχετε έναν σύντροφο πλάι σας, χωρίς απαραίτητα να φέρει τον τίτλο του συζύγου ή του αρραβωνιαστικού, θα συμφωνήσετε μαζί μου.
Άλλωστε στη σχέση δύο συντρόφων, ποια είναι τα βασικά θεμέλια για να είναι μια σχέση υγιής, εκτός από την αγάπη; Ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη, ο θαυμασμός και η αλήθεια. 
Ποιο είναι το μεγαλύτερο μυστικό που θα μπορούσαμε να μοιραστούμε με έναν φίλο μας, που δεν θα μπορούσαμε να το εμπιστευθούμε στον ή στην σύντροφό μας; Πώς γίνεται να μας καταλάβει ένας ξένος άνθρωπος και να ενδιαφερθεί περισσότερο από ότι ο άνθρωπος που έχουμε κοινή πορεία ζωής; Κακά τα ψέμματα παιδιά, συνειδητά ή ασυνείδητα, ο ή η σύντροφός μας είναι ο καλύτερος φίλος μας. Είναι αυτός που θα ενδιαφερθεί και θα κατανοήσει οτιδήποτε μας απασχολεί, για έναν και μόνο πολύ απλό λόγο. Είναι ο μόνος άνθρωπος που είναι κι εκείνος κομμάτι του θέματος που μας απασχολεί κάθε φορά, άρα και ο ιδανικός να μοιραστούμε οτιδήποτε μας αφορά. 
Όσο για το πώς αποκαλούμε το ταίρι μας, σε διάφορες στιγμές, είναι καθαρά θέμα επικοινωνίας μεταξύ μας. Τα χαϊδευτικά, τα κοροϊδευτικά, τα παρατσούκλια και οποιαδήποτε επίκληση με σκοπό τη γλυκύτητα ή τις "χαριτωμενιές", όχι μόνο δεν είναι κατακριτέα, αλλά είναι απαραίτητα στη ζωή μας, γιατί της δίνουν ένα όμορφο ζωντανό χρώμα που φωτίζει τη διάθεσή μας. Εκείνα που θα πρέπει να μετριάσουμε και να αποφεύγουμε όσο μπορούμε, είναι τα κοσμητικά που χρησιμοποιούμε εν βρασμώ και στολίζουμε το ταίρι μας, δανειζόμενοι ονόματα του ζωικού βασιλείου και όχι μόνο. Ναι, αυτά πρέπει να τα σταματήσουμε. 
Αν και μεταξύ μας, την εν λόγω προαναφερθήσα κυρία, πολύ θα ήθελα να τη στολίσω με κάτι τέτοια και να την κάνω ίδιο χριστουγεννιάτικο δέντρο, για την υστερία της και μόνο. Αλλά τη μου φταίνε τα καημένα τα ζωάκια;      
Λίγο πριν σβήσω τη μηχανή του αυτοκινήτου, μου ήρθε μια πρόσφατη σκηνή από ένα ταξίδι με τον σύζυγο, όταν κάποια στιγμή με ρώτησε κάτι κι εγώ απάντησα με μια πολύ γνωστή σε όλους μας φράση, χαριτολογώντας: "Δε νομίζω Τάκη!". Περιττό να σας πω ότι για μια εβδομάδα με φώναζε "Τάκη" και γελούσαμε.
Χαμογέλασα και βγήκα από το αμάξι... 

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Καρναβάλια... ας γίνουμε όλοι παιδιά για λίγο!!!


Γράφει η Δήμητρα Τράκα




Είναι λίγες οι μέρες του χρόνου, που μας δίνεται η ευκαιρία να αισθανθούμε ελεύθεροι, με όποια έννοια θέλουμε, αρκεί να μην προσβάλλουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας και νομίζω πως πρέπει να τις εκμεταλλευτούμε. Και ειδικά το τελευταίο τριήμερο της Αποκριάς, είναι η κατάλληλη ευκαιρία να γίνουμε παιδιά και εξωτερικά, όχι μόνο εντός μας.
Λίγα χρόνια πριν, όταν ανέβασα στο διαδίκτυο κάποιες φωτογραφίες από τις απόκριες ντυμένη καρναβάλι κι έπειτα συνέχισα με πολύ αυτοσαρκασμό, μια καλή μου φίλη μου είπε πως γέλασε πολύ και πως είναι ωραίο να αυτοσαρκαζόμαστε και να τσαλακώνουμε την εικόνα μας κάποιες στιγμές, για να το ρίχνουμε λίγο έξω. Η απάντησή μου ήταν πολύ απλή. Ελάχιστες μέρες το χρόνο, έχουμε το δικαίωμα όλοι μας να γελάσουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό, να νιώσουμε παιδιά και να ξεφαντώσουμε. Συμφώνησε μαζί μου και μου είπε ότι είχα απόλυτο δίκιο.
Γιατί βρε παιδιά, τι είναι τα καρναβάλια εκτός από ένα παμπάλαιο διονυσιακό έθιμο; Μια ευκαιρία είναι. Μια ευκαιρία χαλάρωσης. Γιατί αυτή τη χαρά να την έχουν μόνο τα παιδιά και να μην μπορούμε και οι ενήλικες να τη μοιραστούμε μαζί τους; Όπως χαιρόμαστε με την εικόνα ενός μικρού παιδιού, όταν το βλέπουμε ντυμένο με μια πολύχρωμη στολή και λέμε πόσο όμορφο κι ευχάριστο θέαμα είναι, μπορούμε να γίνουμε κι εμείς παιδιά και να το απολαύσουμε κι εμείς.
Δεν λέω, άλλη χάρη έχει μια στολή πάνω σ' ένα παιδάκι. Είναι χαριτωμένο, γλυκούλι και αστείο. Όμως το αστείο του πράγματος, το δικαιούμαστε όλοι μας. Το έχω πει πολλές φορές και θα το λέω συνέχεια. Τα προβλήματα δεν τελειώνουν ποτέ! Οι ευκαιρίες να ζήσουμε έστω κι λίγες ξένοιαστες στιγμές όμως, είναι ελάχιστες.
Ας πάρουμε από το χέρι τα παιδιά κι ας μοιραστούμε την χαρά τους. Ας πιάσουμε αγκαζέ τους φίλους μας κι ας τους ακολουθήσουμε σ' ένα πάρτι μασκέ, σε μια εκδήλωση, σε μια συντροφιά βρε αδελφέ με περισσότερο κέφι.
Τι θα γίνει δηλαδή αν ξανακάνουμε λογαριασμούς μετά την καθαρά Δευτέρα; Θα γκρεμιστεί ο κόσμος; Ε, και δεν χρειάζονται πάντα χρήματα για να περάσουμε καλά. Καλή παρέα και όμορφη διάθεση είναι δυο μόνο υλικά και η συνταγή πέτυχε. Ούτε ακριβές στολές, ούτε περίσσεια έξοδα. Ένα μόνο θέλουμε. Ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο που θα το σχηματίσει στα χείλη η ίδια η ψυχή. Εκείνη η ψυχή που μια ολόκληρη ζωή το μόνο που κάνει είναι να υπομένει. Δεν αξίζει κι αυτή η έρμη λίγη χαρά;
Απόκριες έχουμε. Καρναβάλια ντυνόμαστε κι ας φοράμε μόνο μια μάσκα. Όχι αυτήν που μας αναγκάζουν να φοράμε καθημερινά. Αλλά εκείνη τη χρωματιστή. Εκείνη του κλόουν, του παλιάτσου, που μέσα στη δική του δυστυχία, πάντα ξέρει να γελά. Μια μάσκα κι έγινα καρνάβαλος. Μια μάσκα που είναι ικανή να γίνει για λίγο έστω, το δικό μου προσωπείο και θα μου προσφέρει τη χαρά.
Μην το σκέφτεστε και πολύ. Σηκώστε το τηλέφωνο και προτείνετε όσα επιθυμείτε σ' εκείνους που αγαπάτε και θα δείτε που η διάθεσή σας αμέσως θα φτιάξει.
Χαμόγελα, χαρούμενα πρόσωπα, πολύχρωμη διάθεση και φύγαμε!!!  
Καλή Αποκριά να έχουμε φίλοι μου!!!