Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Σας ευχαριστώ πολύ για την αγάπη σας, η οποία σε λίγες μόνο μέρες κυκλοφορίας του καινούργιου μου βιβλίου, με έφερε στο TOP 10 του greekbooks.gr.
http://www.greekbooks.gr/




Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην κυρία Αλίνα Παπαδοπούλου για την όμορφη συνέντευξη και τη φιλοξενία στο ηλεκτρονικό περιοδικό writersgr.blogspot.com!!!

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο και διαβάστε τη συνέντευξη:
http://writersgr.blogspot.gr/2017/06/writersgr_23.html


ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΤΕΧΝΗ: Διαβάστε στο ηλεκτρονικό περιοδικό Writersgr τη συ...

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην κυρία Αλίνα Παπαδοπούλου για την όμορφη συνέντευξη και τη φιλοξενία στο ηλεκτρονικό περιοδικό writersgr.blogspot.com!!!



ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΤΕΧΝΗ: Διαβάστε στο ηλεκτρονικό περιοδικό Writersgr τη συ...: 1.     Πείτε μας πως αποφασίσατε να γράψετε το βιβλίο; Αυτό το βιβλίο ξεκίνησε σαν ιδέα, από μια συνάντηση που είχα με έναν άγνωστο ...

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Ήρθε επιτέλους η ώρα να τα πούμε κι από κοντά φίλοι μου!!!
Την Τετάρτη 14 Ιουνίου 2017, σας περιμένω στο Περίπτερο 59-60 του 36ου Πανελλήνιου Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσ/νίκης στην παραλία του Λευκού Πύργου στις 19:30μμ, όπου θα βρίσκομαι για να υπογράψω αντίτυπα του καινούργιου μου βιβλίου με τίτλο "Μέσα από τα μάτια σου" από τις εκδόσεις ΕΞΗ, να γνωριστούμε και να μιλήσουμε για βιβλία!!!
Σας περιμένω φίλοι μου!!!
Δήμητρα Τράκα



Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Πήλιο... η χώρα των Κενταύρων!!!
Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Και ως κορίτσι του Μαγιού, με μαγιάτικο καινούργιο βιβλίο και με μαγιάτικη διάθεση,
δεν θα μπορούσαμε να μην έχουμε και μαγιάτικο ταξιδιάρικο άρθρο φυσικά!
Με αφορμή το ταξίδι μου στο βουνό των Κενταύ
ρων, το Πήλιο, την Πρωτομαγιά,
είπα να σας ταξιδέψω μέχρι εκεί και να χαθούμε παρέα στους μύθους, μέσα από τις σελίδες
της ηλεκτρονικής εφημερίδας Now24.gr.
Για πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο να ξεκινήσει το ταξίδι φίλοι μου!!!


http://now24.gr/pilio-i-xora-ton-kentayron/


Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

"Μέσα από τα μάτια σου"
Δήμητρα Τράκα

Αυτό κι αν είναι δώρο γενεθλίων!!!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις εκδόσεις ΕΞΗ, που έδωσαν μορφή σ΄ένα μου όνειρο!!!
Σε λίγες μέρες θα το αγκαλιάσουμε παρέα!


"Γεννήθηκα μέσα από το θάνατο, τυφλή, σε έναν κόσμο απάνθρωπο. Στερήθηκα το μητρικό άγγιγμα και το μόνο που γνώρισα από τη μητέρα μου ήταν ένα κρύο μαρμάρινο μνήμα και μια φωτογραφία που δεν είδα ποτέ. Τίποτα δεν μπόρεσα ποτέ να δω. Μεγάλωνα μέσα στο σκοτάδι, ανάμεσα σε ανθρώπους που ζούσαν στο φως. Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα ανήμπορη. Ήρθα αντιμέτωπη με το μίσος, την περιθωριοποίηση και τον οίκτο. Έχασα τον εαυτό μου και κατηγόρησα όλους εκείνους που με βοήθησαν να περπατήσω στα σκοτάδια μου Έπρεπε να παλέψω πρώτα με τον εαυτό μου και μετά με τα εμπόδια που ορθώνονταν ανυπέρβλητα μπροστά μου για να γνωρίσω τι σημαίνει πραγματικά ζωή και να μην σταματήσω ποτέ να ονειρεύομαι το Αύριο.
Η συγκλονιστική ιστορία μιας γυναίκας που βίωσε το σκοτάδι στις ψυχές των ανθρώπων. Που δεν μπόρεσε να δει το πρόσωπο εκείνου που αγάπησε…. Εκείνου που μέσα από τα δικά του μάτια τής χάρισε τον κόσμο…"
Δήμητρα Τράκα
Σύντομα κοντά σας το νέο μου δημιούργημα!!!
Σε λίγες μέρες φίλοι μου κι αγαπημένοι μου αναγνώστες, θα κρατώ κι εγώ μαζί με εσάς, ένα βιβλίο μου που ήταν όνειρο και τώρα γίνεται πραγματικότητα.
Είναι απίστευτο το συναίσθημα να βλέπεις ένα έργο σου να παίρνει μορφή. Μετά από σχεδόν τρία χρόνια σκληρής έρευνας, όχι για εμένα αλλά για όσους ήταν κοντά μου, γιατί εκείνοι έπρεπε να υπομένουν τις πολύωρες απουσίες μου και την κάθε είδους τρέλα μου, γιατί για εμένα αυτά τα τρία χρόνια ήταν το πιο όμορφο ταξίδι της πολύ μικρής συγγραφικής μου πορείας ως τώρα.
Οι πόρτες άνοιγαν η μία μετά την άλλη και οι καρδιές με υποδέχονταν με τον καλύτερο τρόπο, σε έναν κόσμο άγνωστο, αλλά υπέροχο, πιστέψτε με!
Οι εκδόσεις ΕΞΗ πραγματοποίησαν αυτό το όνειρο, αγγίζοντας το με προσοχή κι ευαισθησία ανθρώπινη και γι' αυτό τους ευχαριστώ όλους πάρα πολύ!!!
Αλλά το μεγαλύτερο ευχαριστώ ανήκει σε όλους εκείνους που μ' εμπιστεύθηκαν και με βοήθησαν να το ολοκληρώσω!!!
Τιμή μου που τους γνώρισα και αξιώθηκα τον τίτλο της φιλίας τους και της εκτίμησής τους!!!


Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Άσε με μόνο να σ' αγαπώ...

Γράφει η Δήμητρα Τράκα



Έχουμε σκεφτεί άραγε ποτέ, πόσο εγωίστρια είναι η αγάπη;
Για σκεφτείτε το φίλοι μου. Πώς την εννοούμε όταν την συλλαβίζουμε; Πώς την εννοούμε όταν τη ζητάμε; Πώς την εννοούμε όταν τη διεκδικούμε; Πώς όμως την εννοούμε όταν τη χαρίζουμε;
Δούναι και λαβείν είναι όλα σε τούτη τη ζωή, ας μην το ξεχνάμε φίλοι μου. Έτσι ακριβώς είναι όμως και η αγάπη; Γιατί έχω την εντύπωση ότι στην αγάπη δεν ισχύει αυτό;
Και θα σας εξηγήσω το συλλογισμό μου για να καταλάβετε τι εννοώ αμέσως. Σαφέστατα, νιώθουμε ευτυχισμένοι, όταν λαμβάνουμε αγάπη και κυρίως, όταν τη λαμβάνουμε μέσω πράξεων. Δεν έχει καμία σημασία αν η αγάπη αυτή είναι ανθρώπινη, ερωτική, γονεϊκή, παιδική, φιλική, συγγενική ή οτιδήποτε άλλο. Η αγάπη δεν κατατάσσεται σε κατηγορίες. Η αγάπη είναι μία! Σε οποιαδήποτε μορφή κι αν τη λάβουμε, έχει τον ίδιο αντίκτυπο στην ψυχή μας. Μας χαρίζει ευτυχία, αγαλλίαση, πληρότητα, ασφάλεια, ηθική ικανοποίηση και πολλές φορές κτητικότητα(χωρίς αυτό το τελευταίο να σημαίνει ότι είναι πάντοτε καλό) και πολλά άλλα που μας ολοκληρώνουν ως άνθρωπο. 
Καθώς όμως γινόμαστε αποδέκτες της, αυτόματα δημιουργείται εντός μας και η "υποχρέωση" της ανταπόδοσης του ιδίου συναισθήματος. Δεν γίνεται με σκοπό, ούτε μας το επιβάλλει κανείς. Απλώς πιστεύουμε ενδόμυχα ότι για ν' αξίζουμε την αγάπη κάποιου σημαίνει πως αξίζει κι εκείνος τη δική μας. 
Δε λέω πως είναι λάθος, όμως δε λέω πως είναι και απαραίτητα ευνόητο να συμβεί. Αν κάτσουμε και σκεφτούμε, πότε είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι, θα διαπιστώσουμε ότι δεν είναι η στιγμή που παίρνουμε αγάπη, αλλά τη στιγμή που δίνουμε και μάλιστα τη στιγμή που επιδρά εκείνη στο πρόσωπο που την προσφέρουμε.    
Και δεν χρειάζεται να δούμε πυροτεχνήματα στον ουρανό, για να καταλάβουμε πως ο αποδέκτης είναι ευτυχισμένος. Αρκεί ένα χαμόγελο, αρκεί ένα χάδι, αρκεί ένα μόνο βλέμμα. Ο αποδέκτης μπορεί να μην είναι καλός στα λόγια, ούτε ιδιαίτερα εκφραστικός. Το γεγονός όμως ότι αισθάνεται την ολοκλήρωση, δε γίνεται να μην το καταλάβεις κοιτώντας τον στα μάτια. 
Και τότε; Τότε είναι που η εικόνα της ευτυχίας του αποδέκτη, δημιουργεί τη δική μας ευτυχία. Μόνον τότε είναι που έχει αληθινό νόημα η έννοια της αγάπης που προσφέρουμε φίλοι μου.
"Άσε με μόνο να σ΄αγαπώ!" μη διστάζουμε να πούμε αυτές τις λίγες λέξεις αν τις εννοούμε πραγματικά. Γιατί η αγάπη που δε ζητά ανταλλάγματα μπορεί να φέρει το θαύμα της ευτυχίας στη ζωή μας!!!

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

"Κάθε τόπος κι ένα συναίσθημα..."


Γράφει η Δήμητρα Τράκα


Σκέφτηκες ποτέ αγαπητέ μου αναγνώστη, γιατί πολλές φορές ταξιδεύουμε ξανά και ξανά στα ίδια μέρη; Γιατί επιλέγουμε να επιστρέφουμε εκεί όπου μας τραβάει περισσότερο κι ας έχει η χώρα μας άπειρα μέρη για να επισκεφθούμε κάθε φορά; Γιατί έρχεται η ώρα της επιλογής των διακοπών μας ή ενός σαββατοκύριακου, που θέλουμε ν' αποδράσουμε για να χαλαρώσουμε και να ξεκουραστούμε κι εμείς αντί ν' αναζητούμε τόπους ανεξερεύνητους, διαλέγουμε ασφαλείς προορισμούς;
Τώρα θα μου πεις, πώς σου ήρθε πάλι αυτό βρε Δήμητρα και το λες; Συνήθως πάμε εκεί που αγαπάμε. Αλλά γιατί πάμε εκεί που αγαπάμε;
Συζητούσα με μια φίλη τις προάλλες, για τις καλοκαιρινές διακοπές. Ναι, από τόσο νωρίς. Δεν αποφάσισα κιόλας, απλώς κάναμε μια γενική συζήτηση για το πού θα θέλαμε να είμαστε εκείνη την ώρα και το πού θα θέλαμε να πάμε λίγες μέρες το καλοκαίρι.
Σήμερα το πρωί λοιπόν, που κάθισα να ετοιμάσω ένα ταξιδιωτικό μου άρθρο για την εφημερίδα που συνεργάζομαι και να επιλέξω τον επόμενο προορισμό που θα προτείνω στους αναγνώστες μου, ήρθε στο μυαλό μου η προχθεσινή συζήτηση.  
Έκπληκτη, συνειδητοποίησα ότι ανάμεσα στις πρώτες επιλογές μου για διακοπές ήταν μέρη όπου έχω πάει πολλές φορές στο παρελθόν. Με μια πρόχειρη σκέψη, εκείνη την ώρα της κουβέντας, ταξίδεψα πίσω στο χρόνο και θυμήθηκα όλες τις όμορφες στιγμές που πέρασα εκεί, αλλά ταυτόχρονα αισθάνθηκα πολλά διαφορετικά συναισθήματα για κάθε τόπο.
Σήμερα που το ξανασκέφτομαι, διαπιστώνω πως με κάθε τόπο με δένουν εκτός από τις όμορφες αναμνήσεις και ποικίλα συναισθήματα που μου βγάζει η θύμησή τους. 
Και πριν με περάσετε για καμιά πειραγμένη, όχι ότι δεν είμαι λίγο, αλλά θα σας εξηγήσω αμέσως με παραδείγματα, για να γίνω πιο σαφής.
Θα αναφερθώ σε κάποια από τα μέρη όπου έχω ταξιδέψει κι επιμένω να επισκέπτομαι επανειλημμένα και μου έρχονται στο μυαλό, κάθε φορά που σχεδιάζω μια απόδραση από την καθημερινότητά μου, είτε για ένα εικοσιτετράωρο είτε για λίγες μέρες.
Τα Γιάννενα ας πούμε. Όσοι με γνωρίζουν καλά και ξέρουν ακόμα και τον τόπο καταγωγής μου, θα έπαιρναν όρκο ότι δεν είναι αλήθεια και ότι θα μπορούσα να έχω γεννηθεί εκεί, δίπλα στη λίμνη. Μπορώ να μηδενίσω την απόσταση Θεσσαλονίκη-Γιάννενα και να βρεθώ εκεί, οποιαδήποτε στιγμή που το έχω ανάγκη. Έστω και για λίγες μόνο ώρες. Ο λόγος; Με μαγνητίζει η μελαγχολία και το μυστηριώδες περιβάλλον της λίμνης. Όταν περπατώ κοντά της νιώθω μια γλυκιά μελαγχολία που με γαληνεύει. Στα σκούρα και ήρεμα νερά της, νομίζω πως βλέπω τα σκούρα μάτια ενός ανθρώπου που αγαπώ και την ηρεμία τους που έχω ανάγκη στη ζωή μου. Όταν περιφέρομαι στα σοκάκια της παλιάς πόλης αισθάνομαι να με τυλίγει ένα μυστήριο και σε κάθε στροφή, περιμένω να πεταχτεί εμπρός μου κάποιος μύθος για να με κάνει κομμάτι του. Ακόμα κι όταν φεύγω από εκεί, αισθάνομαι μια θλίψη και μια λαχτάρα για την επόμενη φορά που θα επιστρέψω...
Ένα ταξίδι στην Κέρκυρα αντιθέτως, είναι ένα ταξίδι στο χρώμα, σε άλλες εποχές και σε χαρούμενα συναισθήματα. Λατρεύω να χάνομαι στα στενά καντούνια, ν' ακούω τους κανταδόρους, να φαντάζομαι κοντέσες και κόντιδες στο παλιό κάστρο να περιφέρονται με ύφος χιλίων καρδιναλίων και να κρύβομαι στη Σπιανάδα, μετά από ατελείωτα σουλάτσα στο Λιστόν. Μπορώ να κάτσω με τις ώρες τα βράδια, ψηλά στο παλιό Φρούριο και να κοιτώ την Κέρκυρα φωτισμένη και κάπου στο μεγάλο πάρκο απέναντι ν' ακούω τις φιλαρμονικές που παίζουν ασταμάτητα. Και λίγες ώρες μετά το ξημέρωμα να σκαρφαλώνω στο μοναστήρι του Παντοκράτορα και να σηκώνω ψηλά τα χέρια μου, έχοντας τη ψευδαίσθηση πως θ' αγγίξω τον ουρανό, αφού βρίσκομαι στο πιο ψηλό σημείο του νησιού και στα πόδια μου απλώνεται ένας αλλιώτικος κόσμος. Ένας κόσμος χρωματιστός και χαρούμενος .Ένας κόσμος βγαλμένος λες από παραμύθι...
Αίσθημα ελευθερίας, με πλημμυρίζει κάθε φορά που πατώ το πόδι μου στη Νάξο. Σαν κατέβω από το καράβι, βάζω στα πόδια μου φτερά και δεν σταματώ να περπατώ και να εξερευνώ κάθε γωνιά της, παγώνοντας το χρόνο, ώσπου να έρθει να με πάρει το επόμενο καράβι. Από την ώρα που θα ανοίξω τα μάτια μου, μέχρι το σκοτάδι να πέσει και πάλι πυκνό και ο Μορφέας να με ταξιδέψει σε δικούς του προορισμούς, εγώ λες και μπαίνω στη πρίζα και δεν έχω σταματημό. Να περπατήσω. Να σκαρφαλώσω στα ψηλά για ν' απολαύσω τη θέα. Να δοκιμάσω λιχουδιές. Να μιλήσω με ανθρώπους. Ν' αποθανατίσω εικόνες. Να γεμίσω τα πνευμόνια μου θα αέρα θαλασσινό, αέρα ελευθερίας. Και στο τέλος της μέρας, να γίνω κι εγώ μια μικρή φιγούρα στο κάδρο της φωτισμένης Πορτάρας, που στέκει ίδια γιγάντια μαρμάρινη πύλη στην είσοδο των Κυκλάδων και καλωσορίζει τον επισκέπτη εδώ και αιώνες...
Αίσθημα πολυτέλειας με γεμίζει η κοσμοπολίτικη Λευκάδα. Αν σταθείς πάνω στη "γέφυρα των στεναγμών" την ώρα του ηλιοβασιλέματος, θα μαγευτείς από τα χρώματά του ήλιου την ώρα που βυθίζεται στη θάλασσα. Κι αν στρέψεις το βλέμμα σου προς το λιμάνι, θα ζαλιστείς από τον κόσμο που πηγαινοέρχεται ασταμάτητα και τα αραγμένα κότερα που χορεύουν στο ρυθμό της θάλασσας. Κι αφού χαζέψεις στις βιτρίνες με τα περίτεχνα κι εντυπωσιακά μουράνο, επιβιβάσου στο ξύλινο καράβι κι απόλαυσε ένα κοκτέιλ. Λίγες στιγμές πολυτέλειας όλοι έχουμε ανάγκη...
Γίνομαι ξανά παιδί όταν επισκέπτομαι κάθε χρόνο τη Δράμα. Μπερδεύομαι με τους λιλιπούτειους επισκέπτες, καθώς μπαίνω στη Χριστουγεννιάτικη "ονειρούπολη". Μ' ένα φουντωτό μαλλί της γριάς στο χέρι, χάνομαι ανάμεσα στα πολύχρωμα και φωτισμένα σπιτάκια των ξωτικών και γεύομαι τη γλύκα της χαράς μαζί τους. Κι όταν αποκαμωμένη αποζητώ λίγη ησυχία, κρύβομαι στο πάρκο της Αγίας Βαρβάρας δίπλα στο εκκλησάκι, παρέα με τα χρυσόψαρα και τις πάπιες που γλιστρούν στα νερά της λιμνούλας.
Κι όταν η ψυχή μου έχει ανάγκη από γαλήνη και κατάνυξη, σκαρφαλώνω ψηλά, πολύ ψηλά στο Μεγάλο Μετέωρο. Και λίγο πριν σημάνουν οι καμπάνες της Ανάστασης, στέκομαι κάτω από τον ίσκιο των μεγάλων βράχων για να μοιραστώ ευχές και το Χριστός Ανέστη με τους ντόπιους. Εκεί θ' απολαύσω τα θεία Πάθη και θ' αφήσω την ψυχή μου ελεύθερη να ενωθεί με όλες εκείνες τις ψυχές που αναζητούν τη δική τους Ανάσταση...
Πράσινο, ήρεμα και καθαρά νερά, ησυχία και ρυθμοί που δεν σε αποσυντονίζουν, θα συναντήσω όταν βρεθώ στη Θάσο. Γύρω μου οικογένειες με μικρά παιδιά που πλατσουρίζουν ακίνδυνα στα καταγάλανα νερά κι έπειτα όλοι μαζί απολαμβάνουν νοστιμιές στα ταβερνάκια πλάι στη θάλασσα. Ύστερα βόλτες για παγωτό και λουκουμάδες στα Λιμενάρια και στον Ποτό και το βραδάκι παρέες-παρέες στην αμμουδιά να χαμογελούν ξεκούραστοι κι ευχαριστημένοι από τη χαλαρότητα των διακοπών...
Παράδοση, μύθους και τεχνίτες γούνας ξακουστούς, θ' αντικρίσω καθώς θα πατήσω το πόδι μου στην Καστοριά. Μια βόλτα ανάμεσα στα παλιά αρχοντικά, αμέσως σε στέλνουν πίσω στο χρόνο και κάτω από τα παλιά χαγιάτια, μια γιαγιά λέει ακόμα παραμύθια και μεταφέρει την τέχνη του αργαλειού στις επόμενες γενιές. Υφαντά κρεμασμένα στα μπαλκόνια και γούνες φουντωτές και πολύχρωμες έξω από κάθε μαγαζί μπροστά στη λίμνη, μοιάζουν να περιμένουν εμπόρους που θα τα μεταφέρουν στα πέρατα της οικουμένης για να κάνουν γνωστό τον τόπο της Καστοριάς σε κάθε γωνιά της γης... 
Αν πάω πιο κάτω. προς Πελοπόννησο πλευρά, εκεί θα σταθώ στη Σπάρτη την αγαπημένη μου. Εκεί όπου άφησα πίσω μου κάποτε ανθρώπους χαμογελαστούς κι αγαπημένους και γεύτηκα ντόπιες νοστιμιές και γλυκά του κουταλιού, σερβιρισμένα σε ασημένιο δίσκο, στολισμένο με σεμεδάκι της γιαγιάς και δροσερό νερό στο πλάι. Εκεί όπου άφησα ένα κομμάτι της καρδιάς μου κάποτε και θέλω πάντα να επιστρέφω στο ίδιο φιλόξενο σπίτι κάπου στις Κροκεές, για να συναντήσω μια οικογένεια που έγινε και δική μου...
Κι αν επιστρέψω στο Αιγαίο, στη μυροβόλο Χίο θέλω να ξαναπάω. Να περπατήσω στους δαιδαλώδεις δρόμους του Κάμπου, όπου μοσχοβολιές από εσπεριδοειδή θα ευωδιάσουν το είναι μου. Να κρυφτώ από τον καυτό ήλιο, κάτω από τα μαστιχόδεντρα στα ξακουστά μαστιχοχώρια και να βουτήξω γλυκό υποβρύχιο σε παγωμένο κρυστάλλινο νερό. Κι αφού περιπλανηθώ στα στενά της παλιάς αγοράς, να καταλήξω σ' ένα μικρό παλιό καφενεδάκι, για να γευτώ καφέ στη χόβολη, παρέα με τους γηραιότερους που θα μου αφηγηθούν ιστορίες από τα παλιά. Μια νοσταλγία η Χίος... 
Όμως όσους τόπους κι αν διαβώ και όπου κι αν ταξιδέψω, σε μέρη γνωστά και άγνωστα, πάντα επιστρέφω σε έναν. Στην πόλη μου τη Σαλονίκη. Ναι, τη Σαλονίκη. Έτσι έμαθα να τη λέω από παιδί και θα τη λέω πάντα. Όσα σας περιέγραψα πιο πριν είναι λίγα από τα πολλά, που έχω να θυμάμαι από τα ταξίδια στην όμορφη Ελλάδα μας. Κι όπως ο κάθε ένας από εμάς, έτσι κι εγώ επιστρέφω πάντα στην ασφάλεια του τόπου που γεννήθηκα κι αναστήθηκα. Στον τόπο που αγάπησα. Γιατί το συναίσθημα για τον δικό μου τόπο και είμαι βέβαιη ότι όλοι μας το ίδιο νιώθουμε για το μέρος όπου γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε, είναι ένα. Η αγάπη...
         

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

"ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!"


Πάσχα στην Ελλάδα… κατάνυξη, ήθη και έθιμα!!!


Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Η Μεγαλοβδομάδα ξεκινά και θα καταλήξει στο Άγιο Πάσχα.
Φέτος θα σας ταξιδέψω μέσα από τις σελίδες του εορταστικού άρθρου μου και θα ευχηθώ να περάσετε όμορφα με υγεία σωματική και πνευματική, με όλους όσους αγαπάτε και σας αγαπούν, σε όποιο μέρος της Ελλάδας κι αν βρίσκεστε φίλοι μου.
Η χώρα μας πλούσια σε ήθη και έθιμα, θα ζήσει πάλι, όπως και κάθε χρόνο με κατάνυξη και προσευχή το Άγιο Πάθος και σε κάθε της γωνιά, οι άνθρωποι θα μοιραστούν όσα βρήκαν κι έμαθαν από τους γηραιότερους, προσφέροντάς τα δώρο στους νεότερους.
Και μιας και οι μέρες του Πάσχα είναι κατά κόρον πένθιμες, ας μην ξεχνάμε και τους δικούς μας νεκρούς που αυτές τις μέρες οι ψυχές τους περιφέρονται κοντά μας. Ένα κερί και μια ακόμα προσευχή για καλό παράδεισο για όλους εκείνους που έγιναν οι φύλακες άγγελοί μας και μας προσέχουν από ψηλά…
Εγώ θα ευχηθώ, τούτες τις Άγιες μέρες, να έρθει η προσωπική Ανάσταση της δικής μας ψυχής και να καταφέρουμε να βγούμε από το τέλμα των ημερών, αντικρίζοντας ένα καλύτερο αύριο!
Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα με υγεία και πολλά χαμόγελα αγαπημένοι μου αναγνώστες!!!


http://now24.gr/pascha-stin-ellada-katanixi-ithi-ke-ethima/


Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Θέλω να ταξιδέψω κι εγώ λίγο... στα παραμύθια!!!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα




Μετά από μια αρκετά φορτωμένη μέρα, χθες το βράδυ κάθισα να δω λίγο τηλεόραση για να χαλαρώσω. Έπαιζα για κάποια ώρα με το τηλεκοντρόλ και τελικά δεν βρήκα κάτι ενδιαφέρον, έτσι ανέτρεξα στον σκληρό δίσκο και βρήκα μια παλιά ελληνική σειρά της τηλεόρασης με αγαπημένους μου παλιούς ηθοποιούς. 
Δίχως δεύτερη σκέψη πάτησα το κουμπί και ξεκίνησε το πρώτο επεισόδιο. Η συγκεκριμένη σειρά είναι από ένα βιβλίο που μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη κατά γράμμα και επί λέξη τολμώ να πω και μοιάζει περισσότερο με παραμύθι, παρά με κλασικό σήριαλ. Είναι γυρισμένη σ' ένα αγαπημένο μου νησί, οι εικόνες είναι πολύ γραφικές και οι πρωταγωνιστές μου θυμίζουν πολύ, πρόσωπα που πέρασαν από τη ζωή μου και τη σημάδεψαν.
Πλησίαζαν τα μεσάνυχτα, όταν αντιλήφθηκα πως είχα μουδιάσει, γιατί επί τρεις ολόκληρες ώρες δεν κουνήθηκα από τη θέση μου στον καναπέ. Πάγωσα την εικόνα και αφαιρέθηκα στο όμορφο ανοιξιάτικο τοπίο που έδειχνε εκείνη τη στιγμή. Σκάλισα λίγο το σκληρό δίσκο της δικής μου μνήμης και θυμήθηκα ότι σ' εκείνο το μέρος, κάποτε πέρασα ένα υπέροχο Πάσχα, σχεδόν παραμυθένιο και νοστάλγησα τις αξέχαστες στιγμές που έζησα τότε.
Με καρφωμένο πάντα το βλέμμα στην οθόνη και στο πολύχρωμο τοπίο, αναρωτήθηκα τι ήταν αυτό που με έκανε να καθηλωθώ πραγματικά σε τούτη τη θέση και απνευστί είδα τουλάχιστον τέσσερα επεισόδια, κατά τη διάρκεια των οποίων γέλασα με την ψυχή μου, συγκινήθηκα, νοστάλγησα, αισθάνθηκα την απουσία κάποιων, ονειρεύτηκα και ταυτίστηκα με κάποιους ήρωες. Αναρωτήθηκα γιατί για λίγες ώρες έκλεψε την καρδιά και το μυαλό μου αυτό το παραμύθι;
Αμέσως ήρθε στο μυαλό μου, το πως είχε εξελιχθεί η μέρα που πέρασε, έπειτα η προηγούμενη, μετά η πιο προηγούμενη και ύστερα όλες οι προηγούμενες... Από την αρχή της κάθε μέρας ένας διαρκής αγώνας. Ένας ανταγωνισμός με τον ίδιο μου τον εαυτό, που στο τέλος της κάθε μέρας, δεν κατάφερα να μάθω ποιος είναι ο νικητής. Εγώ ή μήπως εγώ;
Κι όσο το σκέφτομαι ακόμα και σήμερα, πιστεύω πως δεν έχω άδικο τελικά. Αυτή δεν είναι η καθημερινότητα φίλοι μου; Ένας αγώνας που δεν έχει τελειωμό. Κι αν θυμηθούμε να κάνουμε ένα διάλειμμα, τότε ή το ρίχνουμε στον ύπνο ή στο φαγητό. Σε ό,τι δηλαδή δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε σωστά όσο τρέχουμε. 
Ποιος δεν ξυπνά κάθε πρωί και η πρώτη σκέψη του είναι να κάνει λογαριασμούς; Ακόμα κι εγώ το κάνω που δεν είχα ποτέ καλή σχέση με τα χρήματα. Ποιος δεν νοιάζεται για την οικογένεια και τις ανάγκες της; Ποιος δε μεριμνά για τον επιούσιο; Ποιος δεν κάνει προγράμματα για το σήμερα αλλά και το αύριο με γνώμονα πόσα βαλάντια έχει στο πορτοφόλι του; Ποιος δεν κοιμάται με χιλιάδες σκέψεις για τα προβλήματα που τον ακολουθούν κατά πόδας όλο το εικοσιτετράωρο; 
Εάν μου βρείτε έναν, εγώ θα του δώσω το βραβείο του πιο τυχερού ανθρώπου στον κόσμο!
Μήπως τελικά, αυτός είναι ο λόγος που έχουμε ανάγκη για μια απόδραση, έστω και με το μυαλό; Εγώ εκεί κατέληξα φίλοι μου. Μάλλον ο οργανισμός μας δεν αντέχει άλλο την πραγματικότητα και χρειάζεται λίγο παραμύθι. Δεν έχει σημασία σε ποια μορφή θα το βρούμε. Άλλος σε μια ταινία στην τηλεόραση, άλλος στις σελίδες ενός παιδικού βιβλίου και άλλος, ο ποιο τυχερός θα έλεγα εγώ, στο σεντούκι του μυαλού του, με τον θησαυρό του οποίου θα φτιάξει ένα στα δικά του μέτρα και θα το απολαύσει.
Όποια κι αν είναι η μορφή του παραμυθιού, σημασία έχει να γίνουμε για λίγο κι εμείς παιδιά και με τη φαντασία μας, να περιπλανηθούμε σε κόσμους αλλιώτικους από αυτούς που γνωρίζουμε. Να παίξουμε κλέφτες κι αστυνόμους, να γίνουμε πρίγκιπες και πριγκίπισσες, να βουτήξουμε σε θάλασσες που κρύβουν μυστικά και να τρέξουμε σε πολύχρωμα λιβάδια για να χαρούμε την ελευθερία της φαντασίας μας. 
Κακά τα ψέματα φίλοι μου, ακόμα κι εγώ που ως παιδί δεν αγαπούσα τα παραμύθια στα βιβλία, αλλά μόνο αυτά που έπλαθα με το παιδικό μου μυαλουδάκι, τώρα ως ενήλικας κατάλαβα ότι έχω ανάγκη, έστω και για λίγο να χαθώ σ' ένα παραμύθι. Να δώσω ρεπό λίγες στιγμές στο μυαλό μου για να ξεφύγει μια φορά στο τόσο, για να μπορέσει να συγκροτηθεί ξανά και να συνεχίσει τον αγώνα που καλούμαι να φέρω εις πέρας, με σκοπό να πάω τη ζωή μου κάθε μέρα ένα βήμα παρακάτω. 
Ας μην μαλώσουμε λοιπόν ποτέ τον εαυτό μας, αν αφαιρεθούμε κάποιες στιγμές, κατά τη διάρκεια της ημέρας μας. Το έχουμε ανάγκη λίγο... παραμύθι!  Ίσως έτσι μάθουμε μια μέρα, ποιος από τους δύο είναι ο νικητής της αδιάκοπης κούρσας μας. Εγώ ή εγώ; 
    

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Πάργα... ίσως το όγδοο νησί του Ιονίου!!!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα


Καινούργια εβδομάδα ξεκινά φίλοι μου, καινούργιος προορισμός για το ταξίδι μας μέσα από τις σελίδες της ηλεκτρονικής εφημερίδας Now24.gr.
Αυτή τη φορά θα πάμε στην Πάργα... ίσως το όγδοο νησί του Ιονίου!!!
"Κι όταν η περιπλάνηση μου σε τούτο το πολύχρωμο «ηπειρωτικό νησί» έφτασε στο τέλος της, πήρα το δρόμο για το πιο ψηλό σημείο της Πάργας. Ήταν η ώρα του δειλινού. Εκείνη που, το χρυσάφι του ήλιου, βάφει με τα δικά του χρώματα και χαρίζει σε κάθε γωνιά αυτής της μικρής και τόσο όμορφης χώρας, μαγικές ιδιότητες. Ναι, μαγικές. Γιατί από εκεί ψηλά, δεν ήταν μόνο απαράμιλλης ομορφιάς η αρχιτεκτονική του τόπου, που λουσμένη από χρυσάφι, έμοιαζε με πίνακα διάσημου ζωγράφου. Ήταν κι εκείνα τα ήρεμα νερά που σαν σχισμή υγρού κουμπαρά, δεχόταν τη χρυσή λίρα εντός της, μέχρι να την αναδείξει το επόμενο ξημέρωμα.
Καλό ταξίδι φίλοι μου σε χρώματα μοναδικά…"



Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Δεν έχω λόγο να "ντραπώ" για την καταγωγή μου!!!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα




Με αφορμή τη δημοσίευση μιας καλής φίλης την τελευταία εβδομάδα, με την οποία έδωσε μια πολύ σωστή απάντηση, σε κάποιον που της είπε ότι δεν χρειάζεται να αναφέρει την καταγωγή της συνεχώς, διότι είναι δημόσιο πρόσωπο που προσφέρει κοινωνικό έργο, "άναψαν και τα δικά μου λαμπάκια" και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου για μία ακόμη φορά φίλοι μου.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, όπου ζω μέχρι και σήμερα. Οι γονείς μου κατάγονται από ένα χωριό που λέγεται Ξυλούπολη, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Οι παππούδες μου πολέμησαν κι έδωσαν τη ζωή τους στους αγώνες που δόθηκαν για να είμαι εγώ σήμερα ελεύθερη και ν' απολαμβάνω όσα δεν θα μου επέτρεπε ίσως ένας κατακτητής.
Δεν σας παρέθεσα το βιογραφικό μου για να μάθετε τις ρίζες μου, ούτε για ν' αποδείξω κάτι περισσότερο από ό, τι έχει ν' αποδείξει μια κλασική ελληνική οικογένεια. Θέλω απλώς να θυμίσω σε όλους μας, ότι δεν έχουμε κανέναν λόγο να ντρεπόμαστε για την καταγωγή μας.
Και σας το λέω εγώ, που είμαι πολύ περήφανη για τους προγόνους μου και το χωριό μου, όπου έζησα τα πιο όμορφα και ανέμελα χρόνια της ζωής μου και παρ' όλα αυτά, κάποια στιγμή, για λόγους καθαρά πολιτικούς, μου κόλλησαν τη ταμπέλα "ξένη", όταν το όνομά μου έπεσε στο τραπέζι παραμονές δημοτικών εκλογών πριν μερικά χρόνια. Δεν πτοήθηκα. Ας αγαπήσουν όλοι αυτοί οι κύριοι, που δεν τους συνέφερε η παρουσία μου, διότι δεν εξυπηρέτησα και ούτε σκοπεύω να εξυπηρετήσω πολιτικά συμφέροντα, παρά μόνο τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των συγχωριανών μου, όσο αγαπάω εγώ τον τόπο που έδωσε ζωή στα παιδικά μου χρόνια και σε όλα τα μετέπειτα καλοκαίρια κι ας έχουν το σθένος να σταθούν επάξια στις προσδοκίες των ψηφοφόρων τους κι ας παραμείνω μια "ξένη",  που τους βολεύει μια χαρά που πληρώνω όλα τα δημοτικά τέλη, αλλά τουλάχιστον ξέρω ν' απολαμβάνω σαββατοκύριακα και διακοπές σ' ένα σπίτι που μαζεύει όλη την οικογένεια με κάθε ευκαιρία.
Γιατί λοιπόν να ντρέπομαι; Επειδή είμαι Ελληνίδα; Επειδή μετά από το πέρασμα τόσων κατακτητών, παραμένει ακόμα όρθια; Επειδή δεν δέχτηκε κανένα ζυγό στο σβέρκο του ο λαός μου; Επειδή η ελληνική οικογένεια κρατά ακόμα καλά γερούς τους δεσμούς της και δεν αφήνει τα παιδιά της έρμαια των περιστάσεων;
Είναι ντροπή για την ελληνική οικογένεια που ακόμα επιμένει να μαζεύει στο κυριακάτικο τραπέζι της όλα τα μέλη της; Έτσι έμαθε από τους προγόνους της, που κάποτε με χίλιες δυο δυσκολίες μαζεύονταν και μοίραζαν στα δέκα μία μπουκιά ψωμί, αρκεί να ήταν όλοι παρόντες. Μαζί γιόρταζαν κι εξακολουθούν να γιορτάζουν Χριστούγεννα και Πάσχα, όλες τις Εθνικές εορτές, ονομαστικές εορτές και γενέθλια.
Ποιος είναι αυτός που δεν θα τρέξει να κρυφτεί με την πρώτη δυσκολία κάτω από τις φτερούγες της οικογένειάς του; Ποιος δεν θα τρέξει να μοιραστεί με τους δικούς του τις χαρές της ζωής; Ποιος δεν θα μαλώσει και δεν θα φιλιώσει σε την ίδια στιγμή μ' εκείνους που τον ανάστησαν, γιατί εκείνοι μόνο ξέρουν να συγχωρούν τα πάντα; Ποιος δεν θ' αναζητήσει τον αδερφό ή την αδερφή οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, μόνο και μόνο για ν' ακούσει τη φωνή του; Μόνο ο Έλληνας ξέρει καλά τι σημαίνουν οι ρίζες του και ο ιερός θεσμός της οικογένειας που είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής!
Τώρα φυσικά, θα γυρίσεις και θα μου πεις, καλά είναι δυνατόν να είσαι περήφανη για την καταγωγή σου όταν βλέπεις τη χώρα σου να καταρρέει τα τελευταία χρόνια και κανένας δεν δίνει δεκάρα για τίποτα; Περήφανη είμαι για τους Έλληνες και όχι για εκείνους που οικειοποιήθηκαν απλώς μια καταγωγή κι εκμεταλλεύονται την εξουσία τους, προσπαθώντας να βουλιάξουν μια χώρα που δεν φοβήθηκε σκλαβιά, αλλά καταρρέει από τη χαρτούρα και τις ιδιοτελείς συμφωνίες που κάνουν οι κατά καιρούς πρόσκαιροι και ανίκανοι ηγέτες της.
Αρνούμαι να δεχτώ τις μοντέρνες αλλαγές που θέλουν να φέρουν σε ένα κράτος, παραποιώντας την ιστορία του, διαγράφοντας τη θρησκεία του και παραγράφοντας ήθη κι έθιμα που έρχονταν από τα βάθη των αιώνων κι αποδεικνύουν τις ρίζες ενός ολόκληρου λαού!
Δεν παύω όμως να ελπίζω, ότι η Ελληνική ψυχή μέσα από την παραδοσιακή Ελληνική οικογένεια, θα κρατήσει για πάντα ζωντανά όλα όσα χαρακτηρίζουν αυτόν τον ταλαίπωρο λαό, που δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι και με οδηγό την μακραίωνη ιστορία του, υψώνοντας περήφανα πάντα το εθνικό μας σύμβολο που κυματίζει στις καρδιές μας και χαράζοντας νοερά το σημείο του σταυρού στο στήθος, θα συνεχίσουμε να βηματίζουμε περήφανα, γράφοντας καινούργιες σελίδες στο βιβλίο της ιστορίας της Ελλάδας!!!  

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Μόνο σύντροφος ή και φίλος;


Γράφει η Δήμητρα Τράκα




Με αφορμή μια κουβέντα που είχα σε μια παρέα που βρέθηκα σήμερα, μου δημιουργήθηκαν κάποιες σκέψεις και θέλησα να τις μοιραστώ μαζί σας αγαπημένοι μου αναγνώστες. Εγώ θα σας παραθέσω απλώς τα γεγονότα, αλλά και τις σκέψεις μου ή μάλλον καλύτερα τα δικά μου πιστεύω κι εσείς βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Δεν ξέρω αν είμαι λάθος ή σωστή, πάντως είμαι βέβαιη για ένα πράγμα. Κάθε ζευγάρι έχει τους δικούς του κώδικες επικοινωνίας και κανένας δεν έχει δικαίωμα να το κρίνει.
Πίναμε λοιπόν μια χαρά καφεδάκι, μια παρέα τριών κυριών, των οποίων οι ηλικίες μας κυμαίνονταν από τριάντα πέντε έως σαράντα πέντε ετών και συζητώντας περί ανέμων και υδάτων, αίφνης η κουβέντα μετατράπηκε σε λογοκρισία.
Ως ομιλούσα κάποια στιγμή, ανέφερα ένα αστείο γεγονός και ταυτόχρονα τη στιχομυθία που είχα με τον σύζυγό μου, τη στιγμή που εξελίσσονταν το γεγονός, με αστεία και χαλαρή διάθεση τότε όπως πολύ καλά θυμάμαι.
Καθώς σχολίαζα χαριτολογώντας όσα είχαν συμβεί, είπα τη λέξη "φίλε", αντί για το όνομα του συζύγου μου. Μια λέξη, όπως και πολλές άλλες ως παρατσούκλια, που πολλές φορές χρησιμοποιούμε ο ένας για τον άλλον, αστειευόμενοι συνήθως και όχι μόνο, αλλά πάντα καλοπροαίρετα. Ως αναφορά, τη λέξη "φίλε", τη χρησιμοποιούμε συχνά και μάλιστα πάντα μα πάντα ξέρουμε καλά ότι την εννοούμε μεταξύ μας. Μιας και ο καλύτερος φίλος για εμάς είναι ο ένας για τον άλλον. Έτσι μάθαμε να λειτουργούμε από όταν γνωριστήκαμε και μετά από δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια που είμαστε μαζί, εξακολουθούμε να θεωρούμε ο ένας τον άλλον, τον πιο πιστό μας φίλο!
Στο άκουσμα λοιπόν της λέξης, η μία εκ των δύο κυριών που είχα απέναντί μου, πετάχτηκε σαν να την χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Και γυρίζει και μου λέει: "Τον άντρα σου είπες φίλε;" Της απάντησα καταφατικά και συνέχισα να εξιστορώ το αστείο συμβάν, δίχως να δώσω συνέχεια, πιστεύοντας ότι η κυρία δεν άκουσε απλώς καλά. 
Πριν ολοκληρώσω όμως την αφήγηση, με διακόπτει για δεύτερη φορά και μάλιστα με τρόπο αγενέστατο και μου λέει: "Από πότε ο άντρας μας είναι και φίλος μας κοπελιά;"
Περιττό να σας πω, ότι πρώτον γύρισε το μάτι μου από την αγένεια και κατέβαλα μια άλφα προσπάθεια για να μην το σχολιάσω και δεύτερον το μόνο που της απάντησα ήταν: " Για εμένα ο άντρας μου είναι και ο κολλητός μου, τι να κάνουμε;" και μάλιστα προσπάθησα να είμαι όσο πιο χαμογελαστή γινόταν.
Μετά από την απάντησή μου, δεν φαντάζεστε τι άκουσα! Έβγαλε ολόκληρο λόγο περί φιλίας και σχέσεων των ζευγαριών, προσπαθώντας να μου αποδείξει ότι ο σύζυγος ή η σύζυγος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα και φίλος μας. Για να μην σαν πω πόσο έντονα υπερασπίστηκε το θέμα φιλίας μεταξύ άντρα και γυναίκας, επιμένοντας επίσης μια τέτοια φιλία δεν υφίσταται με τίποτα στον κόσμο.
Η δεύτερη κυρία, η οποία με γνωρίζει από μικρό κοριτσάκι και γνωρίζει επίσης και κάθε μου ιδιοτροπία, μόλις είδε ότι μάτι μου άρχισε να γυρίζει, με το πρώτο αγενές ξέσπασμα της άλλης, το μόνο που είπε ήταν ότι ο καθένας έχει τη δική του ιδιαίτερη σχέση με τον σύντροφό του και δεν μπορούμε να τον κρίνουμε, με σκοπό να ηρεμήσει λίγο τα πνεύματα.
Η νευρωτική όμως κυρία είχε πάρει φόρα και δεν σταματούσε με τίποτα. Την αφήσαμε κι εμείς να εκτίθεται μπροστά σε κόσμο, διότι στο μαγαζί δεν ήμασταν φυσικά μόνες μας, μέχρι να κουραστεί και να σταματήσει. Και όταν μετά από αρκετή ώρα τελείωσε το κήρυγμα, πήρε μια βαθιά ανάσα και κάθισε αναπαυτικά στην πολυθρόνα της.
Όπως αντιλήφθηκα, ήταν μάταιο να την πείσω για το αντίθετο που πίστευα εγώ και δεν υπήρχε λόγος άλλωστε. Εκείνη έχει τα δικά της πιστεύω κι εγώ τα δικά μου. Σεβαστά και τα δύο. Ο τρόπος της όμως με εκνεύρισε αφάνταστα. Και σκεφτείτε, εκνεύρισε εμένα που είμαι γνωστός αντάρτης και φωνακλού, όμως ποτέ άνευ λόγου και αιτίας. Αγενής τουλάχιστον δεν υπήρξα ποτέ. Ακόμα και όταν προσπάθησαν να με προσβάλλουν, τους αντιμετώπισα με το γάντι και με επιχειρήματα και όχι με αγένεια.
Εν κατακλείδι, η συνάντηση που κατέληξε σε φιάσκο, έλαβε τέλος και αποχώρησα ήσυχα. Χαιρέτισα κι ευχήθηκα καλή συνέχεια. Πριν γυρίσω όμως την πλάτη μου, δεν άντεξα και της είπα: "Εγώ μπορεί να είμαι λάθος που ο άντρας μου είναι ο καλύτερός μου φίλος, αλλά ευχαριστώ τον Θεό που δεν είσαι εσύ φίλη μου. Και πού είσαι, πρέπει να κοιτάξεις λίγο τα νεύρα σου!" Με κοίταξε αποσβολωμένη και αρκέστηκε σε ένα ξερό "γεια". (εντάξει είπαμε, πολιτισμός πολιτισμός, αλλά και η δική μου ευγένεια έχει τα όριά της, δεν άντεχα, τουλάχιστον θα έλεγα εγώ την τελευταία λέξη, για να μην τη στείλω αδιάβαστη και μάλιστα χωρίς επιστροφή!) 
Όσο οδηγούσα επιστρέφοντας στο σπίτι μου, όλη η σκηνή ήρθε εμπρός μου. Έπειτα έκανα μια αναδρομή στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της ζωής μου και διαπίστωσα ότι ο σύντροφός μου έχει σταθεί στο πλάι μου ως ο καλύτερος φίλος μου ως τώρα. Φυσικά έχω κι άλλους φίλους. Φυσικά υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που σέβομαι, εκτιμώ, εμπιστεύομαι, αγαπώ και θαυμάζω. Όμως εκείνος που έχω μοιραστεί τα πάντα, αυτά τα χρόνια είναι ο σύντροφός μου. 
Και είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρη, ότι και όλοι εσείς που έχετε έναν σύντροφο πλάι σας, χωρίς απαραίτητα να φέρει τον τίτλο του συζύγου ή του αρραβωνιαστικού, θα συμφωνήσετε μαζί μου.
Άλλωστε στη σχέση δύο συντρόφων, ποια είναι τα βασικά θεμέλια για να είναι μια σχέση υγιής, εκτός από την αγάπη; Ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη, ο θαυμασμός και η αλήθεια. 
Ποιο είναι το μεγαλύτερο μυστικό που θα μπορούσαμε να μοιραστούμε με έναν φίλο μας, που δεν θα μπορούσαμε να το εμπιστευθούμε στον ή στην σύντροφό μας; Πώς γίνεται να μας καταλάβει ένας ξένος άνθρωπος και να ενδιαφερθεί περισσότερο από ότι ο άνθρωπος που έχουμε κοινή πορεία ζωής; Κακά τα ψέμματα παιδιά, συνειδητά ή ασυνείδητα, ο ή η σύντροφός μας είναι ο καλύτερος φίλος μας. Είναι αυτός που θα ενδιαφερθεί και θα κατανοήσει οτιδήποτε μας απασχολεί, για έναν και μόνο πολύ απλό λόγο. Είναι ο μόνος άνθρωπος που είναι κι εκείνος κομμάτι του θέματος που μας απασχολεί κάθε φορά, άρα και ο ιδανικός να μοιραστούμε οτιδήποτε μας αφορά. 
Όσο για το πώς αποκαλούμε το ταίρι μας, σε διάφορες στιγμές, είναι καθαρά θέμα επικοινωνίας μεταξύ μας. Τα χαϊδευτικά, τα κοροϊδευτικά, τα παρατσούκλια και οποιαδήποτε επίκληση με σκοπό τη γλυκύτητα ή τις "χαριτωμενιές", όχι μόνο δεν είναι κατακριτέα, αλλά είναι απαραίτητα στη ζωή μας, γιατί της δίνουν ένα όμορφο ζωντανό χρώμα που φωτίζει τη διάθεσή μας. Εκείνα που θα πρέπει να μετριάσουμε και να αποφεύγουμε όσο μπορούμε, είναι τα κοσμητικά που χρησιμοποιούμε εν βρασμώ και στολίζουμε το ταίρι μας, δανειζόμενοι ονόματα του ζωικού βασιλείου και όχι μόνο. Ναι, αυτά πρέπει να τα σταματήσουμε. 
Αν και μεταξύ μας, την εν λόγω προαναφερθήσα κυρία, πολύ θα ήθελα να τη στολίσω με κάτι τέτοια και να την κάνω ίδιο χριστουγεννιάτικο δέντρο, για την υστερία της και μόνο. Αλλά τη μου φταίνε τα καημένα τα ζωάκια;      
Λίγο πριν σβήσω τη μηχανή του αυτοκινήτου, μου ήρθε μια πρόσφατη σκηνή από ένα ταξίδι με τον σύζυγο, όταν κάποια στιγμή με ρώτησε κάτι κι εγώ απάντησα με μια πολύ γνωστή σε όλους μας φράση, χαριτολογώντας: "Δε νομίζω Τάκη!". Περιττό να σας πω ότι για μια εβδομάδα με φώναζε "Τάκη" και γελούσαμε.
Χαμογέλασα και βγήκα από το αμάξι... 

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Καρναβάλια... ας γίνουμε όλοι παιδιά για λίγο!!!


Γράφει η Δήμητρα Τράκα




Είναι λίγες οι μέρες του χρόνου, που μας δίνεται η ευκαιρία να αισθανθούμε ελεύθεροι, με όποια έννοια θέλουμε, αρκεί να μην προσβάλλουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας και νομίζω πως πρέπει να τις εκμεταλλευτούμε. Και ειδικά το τελευταίο τριήμερο της Αποκριάς, είναι η κατάλληλη ευκαιρία να γίνουμε παιδιά και εξωτερικά, όχι μόνο εντός μας.
Λίγα χρόνια πριν, όταν ανέβασα στο διαδίκτυο κάποιες φωτογραφίες από τις απόκριες ντυμένη καρναβάλι κι έπειτα συνέχισα με πολύ αυτοσαρκασμό, μια καλή μου φίλη μου είπε πως γέλασε πολύ και πως είναι ωραίο να αυτοσαρκαζόμαστε και να τσαλακώνουμε την εικόνα μας κάποιες στιγμές, για να το ρίχνουμε λίγο έξω. Η απάντησή μου ήταν πολύ απλή. Ελάχιστες μέρες το χρόνο, έχουμε το δικαίωμα όλοι μας να γελάσουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό, να νιώσουμε παιδιά και να ξεφαντώσουμε. Συμφώνησε μαζί μου και μου είπε ότι είχα απόλυτο δίκιο.
Γιατί βρε παιδιά, τι είναι τα καρναβάλια εκτός από ένα παμπάλαιο διονυσιακό έθιμο; Μια ευκαιρία είναι. Μια ευκαιρία χαλάρωσης. Γιατί αυτή τη χαρά να την έχουν μόνο τα παιδιά και να μην μπορούμε και οι ενήλικες να τη μοιραστούμε μαζί τους; Όπως χαιρόμαστε με την εικόνα ενός μικρού παιδιού, όταν το βλέπουμε ντυμένο με μια πολύχρωμη στολή και λέμε πόσο όμορφο κι ευχάριστο θέαμα είναι, μπορούμε να γίνουμε κι εμείς παιδιά και να το απολαύσουμε κι εμείς.
Δεν λέω, άλλη χάρη έχει μια στολή πάνω σ' ένα παιδάκι. Είναι χαριτωμένο, γλυκούλι και αστείο. Όμως το αστείο του πράγματος, το δικαιούμαστε όλοι μας. Το έχω πει πολλές φορές και θα το λέω συνέχεια. Τα προβλήματα δεν τελειώνουν ποτέ! Οι ευκαιρίες να ζήσουμε έστω κι λίγες ξένοιαστες στιγμές όμως, είναι ελάχιστες.
Ας πάρουμε από το χέρι τα παιδιά κι ας μοιραστούμε την χαρά τους. Ας πιάσουμε αγκαζέ τους φίλους μας κι ας τους ακολουθήσουμε σ' ένα πάρτι μασκέ, σε μια εκδήλωση, σε μια συντροφιά βρε αδελφέ με περισσότερο κέφι.
Τι θα γίνει δηλαδή αν ξανακάνουμε λογαριασμούς μετά την καθαρά Δευτέρα; Θα γκρεμιστεί ο κόσμος; Ε, και δεν χρειάζονται πάντα χρήματα για να περάσουμε καλά. Καλή παρέα και όμορφη διάθεση είναι δυο μόνο υλικά και η συνταγή πέτυχε. Ούτε ακριβές στολές, ούτε περίσσεια έξοδα. Ένα μόνο θέλουμε. Ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο που θα το σχηματίσει στα χείλη η ίδια η ψυχή. Εκείνη η ψυχή που μια ολόκληρη ζωή το μόνο που κάνει είναι να υπομένει. Δεν αξίζει κι αυτή η έρμη λίγη χαρά;
Απόκριες έχουμε. Καρναβάλια ντυνόμαστε κι ας φοράμε μόνο μια μάσκα. Όχι αυτήν που μας αναγκάζουν να φοράμε καθημερινά. Αλλά εκείνη τη χρωματιστή. Εκείνη του κλόουν, του παλιάτσου, που μέσα στη δική του δυστυχία, πάντα ξέρει να γελά. Μια μάσκα κι έγινα καρνάβαλος. Μια μάσκα που είναι ικανή να γίνει για λίγο έστω, το δικό μου προσωπείο και θα μου προσφέρει τη χαρά.
Μην το σκέφτεστε και πολύ. Σηκώστε το τηλέφωνο και προτείνετε όσα επιθυμείτε σ' εκείνους που αγαπάτε και θα δείτε που η διάθεσή σας αμέσως θα φτιάξει.
Χαμόγελα, χαρούμενα πρόσωπα, πολύχρωμη διάθεση και φύγαμε!!!  
Καλή Αποκριά να έχουμε φίλοι μου!!!

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Το ιερό πρόσωπο της μάνας!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα



Μέρα γιορτής για τη μάνα η σημερινή, η Υπαπαντή του Ιησού Χριστού. Η μέρα που σαράντισε η Παναγία μας. Αυτή κατά τη γνώμη μου είναι η πραγματική γιορτή της μάνας και όχι η πιθανών ξενόφερτη γιορτή της μητέρας.
Αν και πιστεύω ότι κάθε μέρα είναι γιορτή για μια μάνα. Κάθε μέρα έχει λόγο μια μάνα να γιορτάζει. Κάθε μέρα αντικρίζει το φως των ματιών της, τα παιδιά της κι ευχαριστεί το Θεό. Κάθε μέρα έχει λόγους να είναι χαρούμενη, όταν ξημερώνει και η πρώτη της εικόνα είναι εκείνη των παιδιών της. Αυτή η εικόνα είναι το μεγαλύτερο και το ακριβότερο δώρο της ζωής της!
Για τους περισσότερους από εμάς το πρόσωπό της είναι η πιο δεδομένη μορφή στη ζωή μας. Για κάποιους που δεν τη γνώρισαν είναι διακαής πόθος. Για εκείνους που την έχασαν, είναι η πιο όμορφη ανάμνηση. Ακόμα και για εκείνους που λεν πως την μισούν, δεν το πιστεύουν εκατό τοις εκατό, γιατί ξέρουν καλά πως σ' εκείνη οφείλουν τουλάχιστον την ύπαρξή τους. Και για όλους μα όλους μας είναι η πρώτη λέξη που καταφέρνουμε να αρθρώσουμε μέσα στον πρώτο χρόνο της ζωής μας.
Κι αν κάνουμε μια αναδρομή, από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας, είναι το πρόσωπο αναφορά σε κάθε στάδιο της ζήσης μας. Ξεκινώντας από τη γέννηση, την "ανάσταση" και όλες τις μετέπειτα φάσεις, στέκει πάντα εκεί. Άλλοτε ως πιο δεσποτική μορφή και άλλοτε απλώς ως παρατηρητής. Άλλοτε να σκουπίζει τα γόνατα ή να φυλά τα δάκρυα κι άλλοτε ως δοκός ισορροπίας με γερές βάσεις στέκει και περιμένει το επόμενο βήμα. Και φυσικά, το πιο λαμπερό χαμόγελο στις χαρές μας! 
Είμαι βέβαιη, ότι όλοι μας κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν έχουμε πολλές κοινές αναμνήσεις. Ποιος δεν έχει ζωντανές εικόνες αγκαλιάς; Ποιος δεν έχει κρατημένες συμβουλές από το πώς θα ντυθείς ζεστά, το να μην μιλάς με αγνώστους στο δρόμο, να μην πιεις ότι σου σερβίρουν, να μην βγεις έξω μόλις λουσμένος, να προσέχεις τις παρέες σου και άλλα παρόμοια που όσοι τα σκέφτεστε τώρα χαμογελάτε; Και η καλύτερη ατάκα για τα κορίτσια: Δεν θα γίνεις μάνα, τότε θα καταλάβεις!
Ναι, ναι γελάστε ελεύθερα!!! Ξέρω τι σκέφτεστε. Αθάνατη ελληνίδα μάνα, με τις συμβουλές και τα σεμεδάκια της, με την ανοιχτή αγκαλιά και το τρυφερό φιλί που αποζητάς σε όποια ηλικία κι αν είσαι!
Ξέρετε τι σκέφτομαι; Ότι ως παιδιά είμαστε εγωιστές απέναντί της πολλές φορές. Και δεν εννοώ μόνο στην εφηβική κι επαναστατική μας ηλικία. Εννοώ σε όλη μας τη ζωή, τη μια τη θέλουμε κοντά μας και την άλλη τη διώχνουμε. Και μην πείτε πως έχω άδικο! Για θυμηθείτε λίγο πως ήμασταν παιδιά και πώς τώρα.
Στην παιδική ηλικία θέλουμε την αποκλειστικότητα της. Στην εφηβική την διώχνουμε, γιατί είμαστε οι επαναστάτες που δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας. Μόλις περάσει η εφηβεία, την θέλουμε παρούσα μόνο όταν εμείς τη χρειαστούμε, γιατί μεγαλώσαμε και προσπαθούμε να ανεξαρτητοποιηθούμε. Μόλις βρούμε κι εμείς το λιμάνι μας και κάνουμε οι οικογένεια, τότε θέλουμε τη βοήθειά της γιατί οι ρυθμοί μας είναι άστα να πάνε και ποτέ δεν προλαβαίνουμε. Και μόλις ωριμάσουμε λίγο, αποζητάμε την παρουσία της και γίνεται η καλύτερή μας φίλη. Όταν το μυαλό μεστώσει και οι συμβουλές και προφητείες της γίνονται πραγματικότητα κι αρχίσουν και οι δικές μας υπαρξιακές αναζητήσεις να έρχονται στην επιφάνεια, τότε είναι ο καλύτερος ακροατής και συνομιλητής μας. Και όταν έρθει εκείνη η κακιά η ώρα και την χάσουμε, τότε κατηγορούμε τον εαυτό μας που δεν της αφιερώσαμε λίγο παραπάνω χρόνο ή δεν είπαμε ένα παραπάνω σ' αγαπώ.
Καταλάβατε τώρα γιατί λέω ότι είμαστε εγωιστές; Ενώ εκείνη; Είναι πάντα εκεί κάθε στιγμή, όταν και όποτε εμείς τη θέλουμε. Γιατί; Γιατί η δική της αγάπη δεν είναι εγωιστική. Γιατί από τη στιγμή που γίνεται μάνα, ξεχνά τι θέλει το εγώ της, αλλά τρέχει να εκπληρώσει τα θέλω των παιδιών της. Γιατί μόλις φέρει ένα παιδί στον κόσμο, αρχίζει ν' αγαπά όλα τα παιδιά της Γης σαν να ήτανε δικά της...
Δεν θα ξεχάσω ποτέ, όταν η δική μου μάνα βρέθηκε σε μια παρέα και η κουβέντα είχε ανέβει επίπεδο πάρα πολύ. Λίγο καιρό αργότερα, κάποιος της παρέας με ρώτησε τι έχει σπουδάσει η μαμά μου κι έχει τόσες γνώσεις και ολοκληρωμένες απόψεις για κάποια θέματα. Μόλις είπα ότι η μητέρα μου έχει βγάλει μόνο ένα δημοτικό, με κοιτούσε με το στόμα ανοιχτό. Χαμογέλασα κι εξήγησα πως η μαμά μου, μπορεί να έχει μόνο ένα χαρτί δημοτικού αλλά έχει τελειώσει πολλά σχολεία. 
Η εικόνα που αγαπώ εγώ από τη δική μου μαμά είναι εκείνη που κρατά ένα βιβλίο και διαβάζει, ενώ από την κουζίνα της έρχονται χίλιες δυο γαργαλιστικές ευωδιές. Δηλαδή. Η μαμά μου είναι καταπληκτική μαγείρισσα, κάτι που δεν της μοιάσαμε ούτε εγώ αλλά ούτε και η αδερφή μου. Οι μυρωδιές της λοιπόν, έχουν να κάνουν με φαγητά και γλυκά και φορτωμένα τραπέζια που γύρω τους είναι πάντα πρόσωπα αγαπημένα.
Οι γνώσεις της, προέρχονται πρώτα-πρώτα από την ίδια τη ζωή, όμως φρόντισε να της εμπλουτίσει μαζί μας. Δεν ήταν λίγες οι φορές δε που κρατούσε ένα σχολικό βιβλίο και μαγείρευε στην κουζίνα. Θα μπορούσε άνετα να είναι συμμαθήτριά μας, αφού μαζί μας έβγαλε δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, σχολές και ειδικές γνώσεις. Μόνο ξένες γλώσσες και οδήγηση δεν μπορέσαμε να της μάθουμε. Αυτά τα δύο τα θεωρούσε πάντα περιττά και δεν μπήκε καν στον κόπο να τα μάθει. Το μόνο βιβλίο δηλαδή που δεν έπιασε ποτέ στα χέρια της ήταν εκείνο του κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Όμως όλα τα υπόλοιπα βιβλία μας τα έχει διαβάσει μέχρι την τελευταία τελεία. Αφενός για να μας διαβάζει ως μαθήτριες, αφετέρου γιατί της άρεσε πάντα η γνώση. Κι φυσικά περιττό να σας πω ότι διαβάζει από εφημερίδες μέχρι τα πιο δύσκολα βιβλία. Αρκεί να διαβάζει.
Άσε τις περιόδους που ξεκινήσαμε τις επαναστάσεις και τις προσπάθειες ανεξαρτητοποίησης. Εκεί να δεις ακοίμητος φρουρός! Σκοπιά στ' ανάκτορα βαρούσε κάθε βράδυ. Αν ήμασταν αγόρια, ήταν ικανή να κάνει δηλαδή και τα νούμερα μαζί μας στις σκοπιές από το σπίτι. Εκείνες τις συμβουλές που λέγαμε πιο πριν, πού τις πας; Τις πολύωρες συζητήσεις μας για θέματα επί παντός επί στητού. Για να μην θυμηθώ τους ατελείωτους ομηρικούς καβγάδες με τη μόνιμη δική μας ατάκα "δεν με καταλαβαίνει!". Ακόμα τους θυμάμαι και γελάω. Ναι, γελάω, γιατί δεν υπήρχε τίποτα παράξενο να καταλάβει η γυναίκα, αλλά εμείς απλώς ως νέοι θέλαμε να επαναστατήσουμε. Τι να καταλάβει η έρμη; Ότι έχουμε άλλα ενδιαφέροντα σαν νέοι; Γιατί, εκείνη δεν υπήρξε νέα και δεν το ήξερε; Τι να καταλάβει; Ότι θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας χωρίς έννοιες; Γιατί, εκείνη από τον Άρη κατέβηκε, άνθρωπος που θέλει να ζήσει δεν είναι; Αλλά όχι! Εμείς πρέπει να αντιδράσουμε γιατί έτσι είναι τα παιδιά. Γιατί πρέπει να δικαιώνουμε πάντα την, ανόητη κατ' εμέ, θεωρία του χάσματος των γενεών που απερίσκεπτα χρησιμοποιούσαμε ως δικαιολογία.
Τώρα βεβαιωθήκατε ότι οι αναμνήσεις μας συμπίπτουν; Ναι ξέρω, δεν περιμένατε εμένα για να θυμηθείτε και ν' αναγνωρίσετε την αξία της μάνας. Όμως νομίζω ότι ήταν μια καλή ευκαιρία, να θυμηθούμε τόσες ευτυχισμένες όλοι μαζί, από το πρόσωπο που του χρωστάμε την ύπαρξή μας.
Γιατί αυτή είναι η μάνα, η αγάπη σ' ένα μοναδικό πρόσωπο για τον καθένα μας!!!  
  
   

Θρύλοι και μύθοι των λιμνών κρυμμένοι κάτω από το πέπλο της ομίχλης!!!


Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Τα φώτα έσβησαν. Τα δέντρα ξεστολίστηκαν. Τα παιχνίδια μπήκαν πάλι στα κουτιά τους. Η ζωή συνεχίζει την πορεία της στους γνωστούς φυσιολογικούς ρυθμούς της κι εμείς πάλι εδώ, στο καθιερωμένο μας ραντεβού, στις σελίδες της ηλεκτρονικής εφημερίδας NOW24.GR, να ταξιδεύουμε παρέα και να γνωρίζουμε τις ομορφιές της χώρας μας.
Φέτος αγαπημένοι μου αναγνώστες, θέλησα να ξεκινήσω την ταξιδιάρικη χρονιά μας κάπως διαφορετικά. Θα σας ξεναγήσω σε μονοπάτια γνωστά και ‘ξαναπερπατημένα’. Θα μιλήσουμε για δυο τόπους που έχουμε συναντήσει ξανά, όμως όχι με την οπτική που θα τα δούμε αυτή τη φορά. Θα περιπλανηθούμε κοντά σε δυο λίμνες ξακουστές και χιλιοτραγουδισμένες, θα σκαλίσουμε την ιστορία τους και θα εξερευνήσουμε τα μυστήρια, τους θρύλους, τις παραδόσεις και τη λαογραφία των τόπων. Θα ανακαλύψουμε εν τέλει, τι βρίσκεται κάτω από την παχιά ομίχλη που τις σκεπάζει, καλά κρυμμένο επί αιώνες και πώς οι άνθρωποι ζουν και πορεύονται με συντροφιά τα άλλοτε ήρεμα κι άλλοτε ταραγμένα νερά τους.
Αφορμή για τούτο το άρθρο, στάθηκε ένα ταξίδι μου τις μέρες των γιορτών, στα Γιάννενα και στην Καστοριά, όπου είχα την ευκαιρία, εκτός από διακοπές, να κάνω και μια μικρή έρευνα για τη δουλειά μου κι έτσι ανακάλυψα κρυμμένους θησαυρούς, που τόσα χρόνια που επισκέπτομαι τα συγκεκριμένα μέρη, δεν κατάφερα να τα δω. Και μάλιστα, αυτή τη φορά, κάποιες από τις φωτογραφίες που συνοδεύουν το άρθρο, είναι από το προσωπικό μου αρχείο.
Για πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο για να ξεκινήσουμε την περιπλάνηση:


Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Χαμένη στον απόηχο των γιορτών...

Γράφει η Δήμητρα Τράκα



Βρισκόμαστε στην καρδιά του Γενάρη και το χειμωνιάτικο τοπίο ίδιο σε κάθε γωνιά της χώρας. Ο χιονιάς ξεφαντώνει και μοιράζει σε άλλους χαρές και σε άλλους προβλήματα. Σε όλους πάντως κάτι αφήνει σαν δώρο. 
Η μέρα δεν έχει μεγαλώσει κι ακόμη βραδιάζει πολύ νωρίς. Έξω χιονίζει κι έχει στρωθεί ένα κατάλευκο πάπλωμα παντού. Λίγο η ταλαιπωρία από ένα περαστικό κρυολόγημα, λίγο η ράθυμη ατμόσφαιρα, με κάνουν κάπως τεμπέλα αυτό το απόγευμα. Έτσι, αφού αρνούμαι να ξεστολίσω το χριστουγεννιάτικο δέντρο μιας και ταιριάζει με το εξωτερικό περιβάλλον ιδανικά, είπα να εκμεταλλευτώ την παρέα του. 
Τις μέρες των γιορτών, δεν είχα την ευκαιρία να το ευχαριστηθώ. Λίγο οι οικογενειακές μαζώξεις, λίγο κάποια ταξιδάκια τελευταία, μια που το στόλισα και μια που το παράτησα στο έλεός του. Όλοι το θαύμασαν εκτός από εμένα.
Έβαλα κι εγώ ένα ποτήρι κρασί, πήρα και τα τσιγάρα μου, άναψα τα λαμπιόνια και κάθισα στην άκρη του καναπέ δίπλα ακριβώς από το δέντρο. Το κοίταξα από την κορυφή μέχρι το έδαφος. Πράγματι, όμορφο είναι! "Έκανα καλή δουλειά" σκέφτηκα. 
Μια ψηλή και μυτερή κορυφή που ακουμπά σχεδόν το ταβάνι, μικρές και μεγάλες μπάλες και χρυσές και ασημένιες σταγόνες, το καλύπτουν ολόκληρο. Και τα λαμπιόνια, αχ τα λαμπιόνια, το αγαπημένο μου στολίδι σε όλα τα δέντρα που βλέπω, αναβοσβήνουν ακανόνιστα.
Αγγίζω μία σταγόνα και το χέρι μου γεμίζει χρυσόσκονη. Κοιτάζω στο καθρέφτισμα μιας μπάλας κι αντί να δω το είδωλό μου, έρχονται διάφορες εικόνες και θρονιάζονται, όχι μόνο σε τούτη αλλά σε κάθε μπάλα του δέντρου.  
Εικόνες με πρόσωπα. Με όλους εκείνους που ήταν κοντά μου αυτές τις μέρες και μοιράστηκαν μαζί μου τις ίδιες ευχές και τις ίδιες αγκαλιές. Με τους ανθρώπους, που επιλέξαμε συνειδητά να είμαστε ο ένας κομμάτι της ζωής του άλλου. Με εκείνους που υπήρχαν πάντα στη ζωή μας, αλλά κι εκείνους που ήρθαν πρόσφατα κι έμειναν τελικά. Αυτά τα πρόσωπα, όλα μου ζωγραφίζουν ένα χαμόγελο στα χείλη.
Εικόνες με τα πρόσωπα εκείνων που φέτος, όπως και προηγούμενα χρόνια, δεν ήταν κοντά μας. Όχι πως δεν θα ήθελαν, αλλά πλέον ανήκουν στη γειτονιά των αγγέλων και μας κοιτούν από ψηλά. Είναι όλοι εκείνοι που μας λείπουν και η απουσία τους, φυσά ένα ψυχρό αεράκι στην καρδιά κάθε φορά που τους θυμόμαστε. Αυτά τα πρόσωπα , μου ζωγραφίζουν ένα δάκρυ να κυλά στο μάγουλο.
Εικόνες από σπίτια στολισμένα, τραπέζια φορτωμένα και χαρούμενες φωνές γύρω. Αυτές οι εικόνες μου φέρνουν νοσταλγία, για τις αγαπημένες μυρωδιές, γεύσεις και ακούσματα.
Εικόνες από δώρα που ανοίγουν λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου και φιλιά αγάπης στα χείλη και στα μάγουλα, συνοδευμένα από εγκάρδιες ευχές.
Εικόνες από ταξίδια σε γιορτινούς προορισμούς, γνωστούς και άγνωστους. Και δρόμους στολισμένους με πολύχρωμα φώτα και πλημμυρισμένους με χαμογελαστούς ανθρώπους.
Κι όσο κατεβαίνω σε πιο χαμηλές μπάλες, σ' εκείνες που φωτίζονται λιγότερο, εκεί οι εικόνες θολώνουν. Γκρίζες γίνονται και τα πρόσωπα σταχτιά. Κανένα φως, κανένα χρώμα. Χαμόγελο, ούτε για δείγμα. Είναι τα πρόσωπα τα μόνα. Εκείνα που δεν έχουν μόνο λίγες στιγμές μοναξιάς όπως αυτή την ώρα εγώ. Δεν την επέλεξαν αυτή τη μοναξιά. Κι όμως, έγινε τελικά η καλύτερη φίλη τους. Πρόσωπα που περιπλανώνται στους δρόμους, στα νοσοκομεία, στα γηροκομεία, στα ιδρύματα. Πρόσωπα ξεχασμένα από ανθρώπους και χρόνο, που στέκουν εκεί, για να θυμίζουν σε κάποιους τυχερούς σαν κι εμάς ότι η ζωή έχει κι άλλη όψη. Ότι τα αληθινά προβλήματα δεν είναι εκεί όπου υπάρχει υγεία και συντροφιά, αλλά πόνος και μοναξιά. Αυτά τα πρόσωπα, ζωγράφισαν στο πρόσωπό μου την ντροπή. Ναι, την ντροπή, για όλες εκείνες τις στιγμές της αχαριστίας μου και της ασύδοτης πλεονεξίας που με κατακλύζει ώρες-ώρες.
Κι εκεί που παραλίγο να καθρεφτιστεί το άσχημο προς στιγμήν από ντροπή είδωλό μου, στην επόμενη μπάλα είδα πάλι ένα φως. Είδα πρόσωπα ελπίδας και χαράς. Και ήταν όλα παιδικά! Χριστέ μου, τι όμορφα χαμόγελα, τι φωτεινά, τι αληθινά!!!
Θυμήθηκα που πριν λίγες μέρες βρέθηκα σ' έναν χώρο πλημμυρισμένο από παιδιά. Όλα καθισμένα γύρω από ένα τζάκι δίπλα σ' ένα μικρό δέντρο, πολύχρωμα στολισμένο, με πολλά χειροποίητα παιδικά στολίδια. Πανέμορφο κι αυτό! Άφησα κοντά τους ένα κουτί γλυκά και λίγα παιχνίδια. Τα πρόσωπα αυτά άναβαν ξαφνικά σαν λαμπιόνια το ένα μετά το άλλο, μόλις πρόφεραν τη λέξη ευχαριστώ! 
Κοιτάζω ξανά το δέντρο μου από πάνω ως κάτω και τη θέση από κάθε χρυσή και ασημένια σταγόνα, παίρνει τώρα ένα παιδικό πρόσωπο. Ένα χαμόγελο παιδικό. Μα, τι ομορφιά! Υπάρχει άραγε ποιο όμορφη εικόνα από ένα παιδικό χαμόγελο; Υπάρχει πιο όμορφο στολίδι; Είμαι σίγουρη εκατό τοις εκατό, πως δεν υπάρχει! 
Και τώρα, πριν σβήσω τούτο το δέντρο, πριν φυσήξω τη χρυσόσκονη από τα χέρια μου, θέλω να κάνω μια ευχή και θα προσευχηθώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να βγει όσο πιο σύντομα γίνεται αληθινή. Θα ήθελα Θεέ μου, πάνω σε τούτη τη Γη, τα παιδικά προσωπάκια να είναι μονίμως φωτισμένα από χαμόγελα. Να μην γνωρίσουν το δάκρυ, παρά μόνο τη χαρά! Και τα ομορφότερα στολίδια των δέντρων να μην είναι τα λαμπιόνια τους, αλλά τα χαμόγελα των παιδιών που θα προσμένουν τα δώρα τους στις ρίζες των δέντρων. Εκείνα τα δώρα που θα αφήνει πάντα ένας Άγιος Βασίλης γι' αυτά...