Πάργα... ίσως το όγδοο νησί του Ιονίου!!!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Καινούργια εβδομάδα ξεκινά φίλοι μου, καινούργιος προορισμός για το ταξίδι μας μέσα από τις σελίδες της ηλεκτρονικής εφημερίδας Now24.gr.
Αυτή τη φορά θα πάμε στην Πάργα... ίσως το όγδοο νησί του Ιονίου!!!

"Κι όταν η περιπλάνηση μου σε τούτο το πολύχρωμο «ηπειρωτικό νησί» έφτασε στο τέλος της, πήρα το δρόμο για το πιο ψηλό σημείο της Πάργας. Ήταν η ώρα του δειλινού. Εκείνη που, το χρυσάφι του ήλιου, βάφει με τα δικά του χρώματα και χαρίζει σε κάθε γωνιά αυτής της μικρής και τόσο όμορφης χώρας, μαγικές ιδιότητες. Ναι, μαγικές. Γιατί από εκεί ψηλά, δεν ήταν μόνο απαράμιλλης ομορφιάς η αρχιτεκτονική του τόπου, που λουσμένη από χρυσάφι, έμοιαζε με πίνακα διάσημου ζωγράφου. Ήταν κι εκείνα τα ήρεμα νερά που σαν σχισμή υγρού κουμπαρά, δεχόταν τη χρυσή λίρα εντός της, μέχρι να την αναδείξει το επόμενο ξημέρωμα.
Καλό ταξίδι φίλοι μου σε χρώματα μοναδικά…"

http://now24.gr/parga-isos-ogdoo-nisi-tou-ioniou/

Δεν έχω λόγο να "ντραπώ" για την καταγωγή μου!!!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Με αφορμή τη δημοσίευση μιας καλής φίλης την τελευταία εβδομάδα, με την οποία έδωσε μια πολύ σωστή απάντηση, σε κάποιον που της είπε ότι δεν χρειάζεται να αναφέρει την καταγωγή της συνεχώς, διότι είναι δημόσιο πρόσωπο που προσφέρει κοινωνικό έργο, "άναψαν και τα δικά μου λαμπάκια" και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου για μία ακόμη φορά φίλοι μου.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, όπου ζω μέχρι και σήμερα. Οι γονείς μου κατάγονται από ένα χωριό που λέγεται Ξυλούπολη, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Οι παππούδες μου πολέμησαν κι έδωσαν τη ζωή τους στους αγώνες που δόθηκαν για να είμαι εγώ σήμερα ελεύθερη και ν' απολαμβάνω όσα δεν θα μου επέτρεπε ίσως ένας κατακτητής.
Δεν σας παρέθεσα το βιογραφικό μου για να μάθετε τις ρίζες μου, ούτε για ν' αποδείξω κάτι περισσότερο από ό, τι έχει ν' αποδείξει μια κλασική ελληνική οικογένεια. Θέλω απλώς να θυμίσω σε όλους μας, ότι δεν έχουμε κανέναν λόγο να ντρεπόμαστε για την καταγωγή μας.
Και σας το λέω εγώ, που είμαι πολύ περήφανη για τους προγόνους μου και το χωριό μου, όπου έζησα τα πιο όμορφα και ανέμελα χρόνια της ζωής μου και παρ' όλα αυτά, κάποια στιγμή, για λόγους καθαρά πολιτικούς, μου κόλλησαν τη ταμπέλα "ξένη", όταν το όνομά μου έπεσε στο τραπέζι παραμονές δημοτικών εκλογών πριν μερικά χρόνια. Δεν πτοήθηκα. Ας αγαπήσουν όλοι αυτοί οι κύριοι, που δεν τους συνέφερε η παρουσία μου, διότι δεν εξυπηρέτησα και ούτε σκοπεύω να εξυπηρετήσω πολιτικά συμφέροντα, παρά μόνο τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των συγχωριανών μου, όσο αγαπάω εγώ τον τόπο που έδωσε ζωή στα παιδικά μου χρόνια και σε όλα τα μετέπειτα καλοκαίρια κι ας έχουν το σθένος να σταθούν επάξια στις προσδοκίες των ψηφοφόρων τους κι ας παραμείνω μια "ξένη",  που τους βολεύει μια χαρά που πληρώνω όλα τα δημοτικά τέλη, αλλά τουλάχιστον ξέρω ν' απολαμβάνω σαββατοκύριακα και διακοπές σ' ένα σπίτι που μαζεύει όλη την οικογένεια με κάθε ευκαιρία.
Γιατί λοιπόν να ντρέπομαι; Επειδή είμαι Ελληνίδα; Επειδή μετά από το πέρασμα τόσων κατακτητών, παραμένει ακόμα όρθια; Επειδή δεν δέχτηκε κανένα ζυγό στο σβέρκο του ο λαός μου; Επειδή η ελληνική οικογένεια κρατά ακόμα καλά γερούς τους δεσμούς της και δεν αφήνει τα παιδιά της έρμαια των περιστάσεων;
Είναι ντροπή για την ελληνική οικογένεια που ακόμα επιμένει να μαζεύει στο κυριακάτικο τραπέζι της όλα τα μέλη της; Έτσι έμαθε από τους προγόνους της, που κάποτε με χίλιες δυο δυσκολίες μαζεύονταν και μοίραζαν στα δέκα μία μπουκιά ψωμί, αρκεί να ήταν όλοι παρόντες. Μαζί γιόρταζαν κι εξακολουθούν να γιορτάζουν Χριστούγεννα και Πάσχα, όλες τις Εθνικές εορτές, ονομαστικές εορτές και γενέθλια.
Ποιος είναι αυτός που δεν θα τρέξει να κρυφτεί με την πρώτη δυσκολία κάτω από τις φτερούγες της οικογένειάς του; Ποιος δεν θα τρέξει να μοιραστεί με τους δικούς του τις χαρές της ζωής; Ποιος δεν θα μαλώσει και δεν θα φιλιώσει σε την ίδια στιγμή μ' εκείνους που τον ανάστησαν, γιατί εκείνοι μόνο ξέρουν να συγχωρούν τα πάντα; Ποιος δεν θ' αναζητήσει τον αδερφό ή την αδερφή οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, μόνο και μόνο για ν' ακούσει τη φωνή του; Μόνο ο Έλληνας ξέρει καλά τι σημαίνουν οι ρίζες του και ο ιερός θεσμός της οικογένειας που είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής!
Τώρα φυσικά, θα γυρίσεις και θα μου πεις, καλά είναι δυνατόν να είσαι περήφανη για την καταγωγή σου όταν βλέπεις τη χώρα σου να καταρρέει τα τελευταία χρόνια και κανένας δεν δίνει δεκάρα για τίποτα; Περήφανη είμαι για τους Έλληνες και όχι για εκείνους που οικειοποιήθηκαν απλώς μια καταγωγή κι εκμεταλλεύονται την εξουσία τους, προσπαθώντας να βουλιάξουν μια χώρα που δεν φοβήθηκε σκλαβιά, αλλά καταρρέει από τη χαρτούρα και τις ιδιοτελείς συμφωνίες που κάνουν οι κατά καιρούς πρόσκαιροι και ανίκανοι ηγέτες της.
Αρνούμαι να δεχτώ τις μοντέρνες αλλαγές που θέλουν να φέρουν σε ένα κράτος, παραποιώντας την ιστορία του, διαγράφοντας τη θρησκεία του και παραγράφοντας ήθη κι έθιμα που έρχονταν από τα βάθη των αιώνων κι αποδεικνύουν τις ρίζες ενός ολόκληρου λαού!
Δεν παύω όμως να ελπίζω, ότι η Ελληνική ψυχή μέσα από την παραδοσιακή Ελληνική οικογένεια, θα κρατήσει για πάντα ζωντανά όλα όσα χαρακτηρίζουν αυτόν τον ταλαίπωρο λαό, που δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι και με οδηγό την μακραίωνη ιστορία του, υψώνοντας περήφανα πάντα το εθνικό μας σύμβολο που κυματίζει στις καρδιές μας και χαράζοντας νοερά το σημείο του σταυρού στο στήθος, θα συνεχίσουμε να βηματίζουμε περήφανα, γράφοντας καινούργιες σελίδες στο βιβλίο της ιστορίας της Ελλάδας!!!  

Μόνο σύντροφος ή και φίλος;

Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Με αφορμή μια κουβέντα που είχα σε μια παρέα που βρέθηκα σήμερα, μου δημιουργήθηκαν κάποιες σκέψεις και θέλησα να τις μοιραστώ μαζί σας αγαπημένοι μου αναγνώστες. Εγώ θα σας παραθέσω απλώς τα γεγονότα, αλλά και τις σκέψεις μου ή μάλλον καλύτερα τα δικά μου πιστεύω κι εσείς βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Δεν ξέρω αν είμαι λάθος ή σωστή, πάντως είμαι βέβαιη για ένα πράγμα. Κάθε ζευγάρι έχει τους δικούς του κώδικες επικοινωνίας και κανένας δεν έχει δικαίωμα να το κρίνει.
Πίναμε λοιπόν μια χαρά καφεδάκι, μια παρέα τριών κυριών, των οποίων οι ηλικίες μας κυμαίνονταν από τριάντα πέντε έως σαράντα πέντε ετών και συζητώντας περί ανέμων και υδάτων, αίφνης η κουβέντα μετατράπηκε σε λογοκρισία.
Ως ομιλούσα κάποια στιγμή, ανέφερα ένα αστείο γεγονός και ταυτόχρονα τη στιχομυθία που είχα με τον σύζυγό μου, τη στιγμή που εξελίσσονταν το γεγονός, με αστεία και χαλαρή διάθεση τότε όπως πολύ καλά θυμάμαι.
Καθώς σχολίαζα χαριτολογώντας όσα είχαν συμβεί, είπα τη λέξη "φίλε", αντί για το όνομα του συζύγου μου. Μια λέξη, όπως και πολλές άλλες ως παρατσούκλια, που πολλές φορές χρησιμοποιούμε ο ένας για τον άλλον, αστειευόμενοι συνήθως και όχι μόνο, αλλά πάντα καλοπροαίρετα. Ως αναφορά, τη λέξη "φίλε", τη χρησιμοποιούμε συχνά και μάλιστα πάντα μα πάντα ξέρουμε καλά ότι την εννοούμε μεταξύ μας. Μιας και ο καλύτερος φίλος για εμάς είναι ο ένας για τον άλλον. Έτσι μάθαμε να λειτουργούμε από όταν γνωριστήκαμε και μετά από δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια που είμαστε μαζί, εξακολουθούμε να θεωρούμε ο ένας τον άλλον, τον πιο πιστό μας φίλο!
Στο άκουσμα λοιπόν της λέξης, η μία εκ των δύο κυριών που είχα απέναντί μου, πετάχτηκε σαν να την χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Και γυρίζει και μου λέει: "Τον άντρα σου είπες φίλε;" Της απάντησα καταφατικά και συνέχισα να εξιστορώ το αστείο συμβάν, δίχως να δώσω συνέχεια, πιστεύοντας ότι η κυρία δεν άκουσε απλώς καλά. 
Πριν ολοκληρώσω όμως την αφήγηση, με διακόπτει για δεύτερη φορά και μάλιστα με τρόπο αγενέστατο και μου λέει: "Από πότε ο άντρας μας είναι και φίλος μας κοπελιά;"
Περιττό να σας πω, ότι πρώτον γύρισε το μάτι μου από την αγένεια και κατέβαλα μια άλφα προσπάθεια για να μην το σχολιάσω και δεύτερον το μόνο που της απάντησα ήταν: " Για εμένα ο άντρας μου είναι και ο κολλητός μου, τι να κάνουμε;" και μάλιστα προσπάθησα να είμαι όσο πιο χαμογελαστή γινόταν.
Μετά από την απάντησή μου, δεν φαντάζεστε τι άκουσα! Έβγαλε ολόκληρο λόγο περί φιλίας και σχέσεων των ζευγαριών, προσπαθώντας να μου αποδείξει ότι ο σύζυγος ή η σύζυγος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα και φίλος μας. Για να μην σαν πω πόσο έντονα υπερασπίστηκε το θέμα φιλίας μεταξύ άντρα και γυναίκας, επιμένοντας επίσης μια τέτοια φιλία δεν υφίσταται με τίποτα στον κόσμο.
Η δεύτερη κυρία, η οποία με γνωρίζει από μικρό κοριτσάκι και γνωρίζει επίσης και κάθε μου ιδιοτροπία, μόλις είδε ότι μάτι μου άρχισε να γυρίζει, με το πρώτο αγενές ξέσπασμα της άλλης, το μόνο που είπε ήταν ότι ο καθένας έχει τη δική του ιδιαίτερη σχέση με τον σύντροφό του και δεν μπορούμε να τον κρίνουμε, με σκοπό να ηρεμήσει λίγο τα πνεύματα.
Η νευρωτική όμως κυρία είχε πάρει φόρα και δεν σταματούσε με τίποτα. Την αφήσαμε κι εμείς να εκτίθεται μπροστά σε κόσμο, διότι στο μαγαζί δεν ήμασταν φυσικά μόνες μας, μέχρι να κουραστεί και να σταματήσει. Και όταν μετά από αρκετή ώρα τελείωσε το κήρυγμα, πήρε μια βαθιά ανάσα και κάθισε αναπαυτικά στην πολυθρόνα της.
Όπως αντιλήφθηκα, ήταν μάταιο να την πείσω για το αντίθετο που πίστευα εγώ και δεν υπήρχε λόγος άλλωστε. Εκείνη έχει τα δικά της πιστεύω κι εγώ τα δικά μου. Σεβαστά και τα δύο. Ο τρόπος της όμως με εκνεύρισε αφάνταστα. Και σκεφτείτε, εκνεύρισε εμένα που είμαι γνωστός αντάρτης και φωνακλού, όμως ποτέ άνευ λόγου και αιτίας. Αγενής τουλάχιστον δεν υπήρξα ποτέ. Ακόμα και όταν προσπάθησαν να με προσβάλλουν, τους αντιμετώπισα με το γάντι και με επιχειρήματα και όχι με αγένεια.
Εν κατακλείδι, η συνάντηση που κατέληξε σε φιάσκο, έλαβε τέλος και αποχώρησα ήσυχα. Χαιρέτισα κι ευχήθηκα καλή συνέχεια. Πριν γυρίσω όμως την πλάτη μου, δεν άντεξα και της είπα: "Εγώ μπορεί να είμαι λάθος που ο άντρας μου είναι ο καλύτερός μου φίλος, αλλά ευχαριστώ τον Θεό που δεν είσαι εσύ φίλη μου. Και πού είσαι, πρέπει να κοιτάξεις λίγο τα νεύρα σου!" Με κοίταξε αποσβολωμένη και αρκέστηκε σε ένα ξερό "γεια". (εντάξει είπαμε, πολιτισμός πολιτισμός, αλλά και η δική μου ευγένεια έχει τα όριά της, δεν άντεχα, τουλάχιστον θα έλεγα εγώ την τελευταία λέξη, για να μην τη στείλω αδιάβαστη και μάλιστα χωρίς επιστροφή!) 
Όσο οδηγούσα επιστρέφοντας στο σπίτι μου, όλη η σκηνή ήρθε εμπρός μου. Έπειτα έκανα μια αναδρομή στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της ζωής μου και διαπίστωσα ότι ο σύντροφός μου έχει σταθεί στο πλάι μου ως ο καλύτερος φίλος μου ως τώρα. Φυσικά έχω κι άλλους φίλους. Φυσικά υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που σέβομαι, εκτιμώ, εμπιστεύομαι, αγαπώ και θαυμάζω. Όμως εκείνος που έχω μοιραστεί τα πάντα, αυτά τα χρόνια είναι ο σύντροφός μου. 
Και είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρη, ότι και όλοι εσείς που έχετε έναν σύντροφο πλάι σας, χωρίς απαραίτητα να φέρει τον τίτλο του συζύγου ή του αρραβωνιαστικού, θα συμφωνήσετε μαζί μου.
Άλλωστε στη σχέση δύο συντρόφων, ποια είναι τα βασικά θεμέλια για να είναι μια σχέση υγιής, εκτός από την αγάπη; Ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη, ο θαυμασμός και η αλήθεια. 
Ποιο είναι το μεγαλύτερο μυστικό που θα μπορούσαμε να μοιραστούμε με έναν φίλο μας, που δεν θα μπορούσαμε να το εμπιστευθούμε στον ή στην σύντροφό μας; Πώς γίνεται να μας καταλάβει ένας ξένος άνθρωπος και να ενδιαφερθεί περισσότερο από ότι ο άνθρωπος που έχουμε κοινή πορεία ζωής; Κακά τα ψέμματα παιδιά, συνειδητά ή ασυνείδητα, ο ή η σύντροφός μας είναι ο καλύτερος φίλος μας. Είναι αυτός που θα ενδιαφερθεί και θα κατανοήσει οτιδήποτε μας απασχολεί, για έναν και μόνο πολύ απλό λόγο. Είναι ο μόνος άνθρωπος που είναι κι εκείνος κομμάτι του θέματος που μας απασχολεί κάθε φορά, άρα και ο ιδανικός να μοιραστούμε οτιδήποτε μας αφορά. 
Όσο για το πώς αποκαλούμε το ταίρι μας, σε διάφορες στιγμές, είναι καθαρά θέμα επικοινωνίας μεταξύ μας. Τα χαϊδευτικά, τα κοροϊδευτικά, τα παρατσούκλια και οποιαδήποτε επίκληση με σκοπό τη γλυκύτητα ή τις "χαριτωμενιές", όχι μόνο δεν είναι κατακριτέα, αλλά είναι απαραίτητα στη ζωή μας, γιατί της δίνουν ένα όμορφο ζωντανό χρώμα που φωτίζει τη διάθεσή μας. Εκείνα που θα πρέπει να μετριάσουμε και να αποφεύγουμε όσο μπορούμε, είναι τα κοσμητικά που χρησιμοποιούμε εν βρασμώ και στολίζουμε το ταίρι μας, δανειζόμενοι ονόματα του ζωικού βασιλείου και όχι μόνο. Ναι, αυτά πρέπει να τα σταματήσουμε. 
Αν και μεταξύ μας, την εν λόγω προαναφερθήσα κυρία, πολύ θα ήθελα να τη στολίσω με κάτι τέτοια και να την κάνω ίδιο χριστουγεννιάτικο δέντρο, για την υστερία της και μόνο. Αλλά τη μου φταίνε τα καημένα τα ζωάκια;      
Λίγο πριν σβήσω τη μηχανή του αυτοκινήτου, μου ήρθε μια πρόσφατη σκηνή από ένα ταξίδι με τον σύζυγο, όταν κάποια στιγμή με ρώτησε κάτι κι εγώ απάντησα με μια πολύ γνωστή σε όλους μας φράση, χαριτολογώντας: "Δε νομίζω Τάκη!". Περιττό να σας πω ότι για μια εβδομάδα με φώναζε "Τάκη" και γελούσαμε.
Χαμογέλασα και βγήκα από το αμάξι... 

Καρναβάλια... ας γίνουμε όλοι παιδιά για λίγο!!!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Είναι λίγες οι μέρες του χρόνου, που μας δίνεται η ευκαιρία να αισθανθούμε ελεύθεροι, με όποια έννοια θέλουμε, αρκεί να μην προσβάλλουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας και νομίζω πως πρέπει να τις εκμεταλλευτούμε. Και ειδικά το τελευταίο τριήμερο της Αποκριάς, είναι η κατάλληλη ευκαιρία να γίνουμε παιδιά και εξωτερικά, όχι μόνο εντός μας.
Λίγα χρόνια πριν, όταν ανέβασα στο διαδίκτυο κάποιες φωτογραφίες από τις απόκριες ντυμένη καρναβάλι κι έπειτα συνέχισα με πολύ αυτοσαρκασμό, μια καλή μου φίλη μου είπε πως γέλασε πολύ και πως είναι ωραίο να αυτοσαρκαζόμαστε και να τσαλακώνουμε την εικόνα μας κάποιες στιγμές, για να το ρίχνουμε λίγο έξω. Η απάντησή μου ήταν πολύ απλή. Ελάχιστες μέρες το χρόνο, έχουμε το δικαίωμα όλοι μας να γελάσουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό, να νιώσουμε παιδιά και να ξεφαντώσουμε. Συμφώνησε μαζί μου και μου είπε ότι είχα απόλυτο δίκιο.
Γιατί βρε παιδιά, τι είναι τα καρναβάλια εκτός από ένα παμπάλαιο διονυσιακό έθιμο; Μια ευκαιρία είναι. Μια ευκαιρία χαλάρωσης. Γιατί αυτή τη χαρά να την έχουν μόνο τα παιδιά και να μην μπορούμε και οι ενήλικες να τη μοιραστούμε μαζί τους; Όπως χαιρόμαστε με την εικόνα ενός μικρού παιδιού, όταν το βλέπουμε ντυμένο με μια πολύχρωμη στολή και λέμε πόσο όμορφο κι ευχάριστο θέαμα είναι, μπορούμε να γίνουμε κι εμείς παιδιά και να το απολαύσουμε κι εμείς.
Δεν λέω, άλλη χάρη έχει μια στολή πάνω σ' ένα παιδάκι. Είναι χαριτωμένο, γλυκούλι και αστείο. Όμως το αστείο του πράγματος, το δικαιούμαστε όλοι μας. Το έχω πει πολλές φορές και θα το λέω συνέχεια. Τα προβλήματα δεν τελειώνουν ποτέ! Οι ευκαιρίες να ζήσουμε έστω κι λίγες ξένοιαστες στιγμές όμως, είναι ελάχιστες.
Ας πάρουμε από το χέρι τα παιδιά κι ας μοιραστούμε την χαρά τους. Ας πιάσουμε αγκαζέ τους φίλους μας κι ας τους ακολουθήσουμε σ' ένα πάρτι μασκέ, σε μια εκδήλωση, σε μια συντροφιά βρε αδελφέ με περισσότερο κέφι.
Τι θα γίνει δηλαδή αν ξανακάνουμε λογαριασμούς μετά την καθαρά Δευτέρα; Θα γκρεμιστεί ο κόσμος; Ε, και δεν χρειάζονται πάντα χρήματα για να περάσουμε καλά. Καλή παρέα και όμορφη διάθεση είναι δυο μόνο υλικά και η συνταγή πέτυχε. Ούτε ακριβές στολές, ούτε περίσσεια έξοδα. Ένα μόνο θέλουμε. Ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο που θα το σχηματίσει στα χείλη η ίδια η ψυχή. Εκείνη η ψυχή που μια ολόκληρη ζωή το μόνο που κάνει είναι να υπομένει. Δεν αξίζει κι αυτή η έρμη λίγη χαρά;
Απόκριες έχουμε. Καρναβάλια ντυνόμαστε κι ας φοράμε μόνο μια μάσκα. Όχι αυτήν που μας αναγκάζουν να φοράμε καθημερινά. Αλλά εκείνη τη χρωματιστή. Εκείνη του κλόουν, του παλιάτσου, που μέσα στη δική του δυστυχία, πάντα ξέρει να γελά. Μια μάσκα κι έγινα καρνάβαλος. Μια μάσκα που είναι ικανή να γίνει για λίγο έστω, το δικό μου προσωπείο και θα μου προσφέρει τη χαρά.
Μην το σκέφτεστε και πολύ. Σηκώστε το τηλέφωνο και προτείνετε όσα επιθυμείτε σ' εκείνους που αγαπάτε και θα δείτε που η διάθεσή σας αμέσως θα φτιάξει.
Χαμόγελα, χαρούμενα πρόσωπα, πολύχρωμη διάθεση και φύγαμε!!!  
Καλή Αποκριά να έχουμε φίλοι μου!!!

Το ιερό πρόσωπο της μάνας!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Μέρα γιορτής για τη μάνα η σημερινή, η Υπαπαντή του Ιησού Χριστού. Η μέρα που σαράντισε η Παναγία μας. Αυτή κατά τη γνώμη μου είναι η πραγματική γιορτή της μάνας και όχι η πιθανών ξενόφερτη γιορτή της μητέρας.
Αν και πιστεύω ότι κάθε μέρα είναι γιορτή για μια μάνα. Κάθε μέρα έχει λόγο μια μάνα να γιορτάζει. Κάθε μέρα αντικρίζει το φως των ματιών της, τα παιδιά της κι ευχαριστεί το Θεό. Κάθε μέρα έχει λόγους να είναι χαρούμενη, όταν ξημερώνει και η πρώτη της εικόνα είναι εκείνη των παιδιών της. Αυτή η εικόνα είναι το μεγαλύτερο και το ακριβότερο δώρο της ζωής της!
Για τους περισσότερους από εμάς το πρόσωπό της είναι η πιο δεδομένη μορφή στη ζωή μας. Για κάποιους που δεν τη γνώρισαν είναι διακαής πόθος. Για εκείνους που την έχασαν, είναι η πιο όμορφη ανάμνηση. Ακόμα και για εκείνους που λεν πως την μισούν, δεν το πιστεύουν εκατό τοις εκατό, γιατί ξέρουν καλά πως σ' εκείνη οφείλουν τουλάχιστον την ύπαρξή τους. Και για όλους μα όλους μας είναι η πρώτη λέξη που καταφέρνουμε να αρθρώσουμε μέσα στον πρώτο χρόνο της ζωής μας.
Κι αν κάνουμε μια αναδρομή, από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας, είναι το πρόσωπο αναφορά σε κάθε στάδιο της ζήσης μας. Ξεκινώντας από τη γέννηση, την "ανάσταση" και όλες τις μετέπειτα φάσεις, στέκει πάντα εκεί. Άλλοτε ως πιο δεσποτική μορφή και άλλοτε απλώς ως παρατηρητής. Άλλοτε να σκουπίζει τα γόνατα ή να φυλά τα δάκρυα κι άλλοτε ως δοκός ισορροπίας με γερές βάσεις στέκει και περιμένει το επόμενο βήμα. Και φυσικά, το πιο λαμπερό χαμόγελο στις χαρές μας! 
Είμαι βέβαιη, ότι όλοι μας κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν έχουμε πολλές κοινές αναμνήσεις. Ποιος δεν έχει ζωντανές εικόνες αγκαλιάς; Ποιος δεν έχει κρατημένες συμβουλές από το πώς θα ντυθείς ζεστά, το να μην μιλάς με αγνώστους στο δρόμο, να μην πιεις ότι σου σερβίρουν, να μην βγεις έξω μόλις λουσμένος, να προσέχεις τις παρέες σου και άλλα παρόμοια που όσοι τα σκέφτεστε τώρα χαμογελάτε; Και η καλύτερη ατάκα για τα κορίτσια: Δεν θα γίνεις μάνα, τότε θα καταλάβεις!
Ναι, ναι γελάστε ελεύθερα!!! Ξέρω τι σκέφτεστε. Αθάνατη ελληνίδα μάνα, με τις συμβουλές και τα σεμεδάκια της, με την ανοιχτή αγκαλιά και το τρυφερό φιλί που αποζητάς σε όποια ηλικία κι αν είσαι!
Ξέρετε τι σκέφτομαι; Ότι ως παιδιά είμαστε εγωιστές απέναντί της πολλές φορές. Και δεν εννοώ μόνο στην εφηβική κι επαναστατική μας ηλικία. Εννοώ σε όλη μας τη ζωή, τη μια τη θέλουμε κοντά μας και την άλλη τη διώχνουμε. Και μην πείτε πως έχω άδικο! Για θυμηθείτε λίγο πως ήμασταν παιδιά και πώς τώρα.
Στην παιδική ηλικία θέλουμε την αποκλειστικότητα της. Στην εφηβική την διώχνουμε, γιατί είμαστε οι επαναστάτες που δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας. Μόλις περάσει η εφηβεία, την θέλουμε παρούσα μόνο όταν εμείς τη χρειαστούμε, γιατί μεγαλώσαμε και προσπαθούμε να ανεξαρτητοποιηθούμε. Μόλις βρούμε κι εμείς το λιμάνι μας και κάνουμε οι οικογένεια, τότε θέλουμε τη βοήθειά της γιατί οι ρυθμοί μας είναι άστα να πάνε και ποτέ δεν προλαβαίνουμε. Και μόλις ωριμάσουμε λίγο, αποζητάμε την παρουσία της και γίνεται η καλύτερή μας φίλη. Όταν το μυαλό μεστώσει και οι συμβουλές και προφητείες της γίνονται πραγματικότητα κι αρχίσουν και οι δικές μας υπαρξιακές αναζητήσεις να έρχονται στην επιφάνεια, τότε είναι ο καλύτερος ακροατής και συνομιλητής μας. Και όταν έρθει εκείνη η κακιά η ώρα και την χάσουμε, τότε κατηγορούμε τον εαυτό μας που δεν της αφιερώσαμε λίγο παραπάνω χρόνο ή δεν είπαμε ένα παραπάνω σ' αγαπώ.
Καταλάβατε τώρα γιατί λέω ότι είμαστε εγωιστές; Ενώ εκείνη; Είναι πάντα εκεί κάθε στιγμή, όταν και όποτε εμείς τη θέλουμε. Γιατί; Γιατί η δική της αγάπη δεν είναι εγωιστική. Γιατί από τη στιγμή που γίνεται μάνα, ξεχνά τι θέλει το εγώ της, αλλά τρέχει να εκπληρώσει τα θέλω των παιδιών της. Γιατί μόλις φέρει ένα παιδί στον κόσμο, αρχίζει ν' αγαπά όλα τα παιδιά της Γης σαν να ήτανε δικά της...
Δεν θα ξεχάσω ποτέ, όταν η δική μου μάνα βρέθηκε σε μια παρέα και η κουβέντα είχε ανέβει επίπεδο πάρα πολύ. Λίγο καιρό αργότερα, κάποιος της παρέας με ρώτησε τι έχει σπουδάσει η μαμά μου κι έχει τόσες γνώσεις και ολοκληρωμένες απόψεις για κάποια θέματα. Μόλις είπα ότι η μητέρα μου έχει βγάλει μόνο ένα δημοτικό, με κοιτούσε με το στόμα ανοιχτό. Χαμογέλασα κι εξήγησα πως η μαμά μου, μπορεί να έχει μόνο ένα χαρτί δημοτικού αλλά έχει τελειώσει πολλά σχολεία. 
Η εικόνα που αγαπώ εγώ από τη δική μου μαμά είναι εκείνη που κρατά ένα βιβλίο και διαβάζει, ενώ από την κουζίνα της έρχονται χίλιες δυο γαργαλιστικές ευωδιές. Δηλαδή. Η μαμά μου είναι καταπληκτική μαγείρισσα, κάτι που δεν της μοιάσαμε ούτε εγώ αλλά ούτε και η αδερφή μου. Οι μυρωδιές της λοιπόν, έχουν να κάνουν με φαγητά και γλυκά και φορτωμένα τραπέζια που γύρω τους είναι πάντα πρόσωπα αγαπημένα.
Οι γνώσεις της, προέρχονται πρώτα-πρώτα από την ίδια τη ζωή, όμως φρόντισε να της εμπλουτίσει μαζί μας. Δεν ήταν λίγες οι φορές δε που κρατούσε ένα σχολικό βιβλίο και μαγείρευε στην κουζίνα. Θα μπορούσε άνετα να είναι συμμαθήτριά μας, αφού μαζί μας έβγαλε δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, σχολές και ειδικές γνώσεις. Μόνο ξένες γλώσσες και οδήγηση δεν μπορέσαμε να της μάθουμε. Αυτά τα δύο τα θεωρούσε πάντα περιττά και δεν μπήκε καν στον κόπο να τα μάθει. Το μόνο βιβλίο δηλαδή που δεν έπιασε ποτέ στα χέρια της ήταν εκείνο του κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Όμως όλα τα υπόλοιπα βιβλία μας τα έχει διαβάσει μέχρι την τελευταία τελεία. Αφενός για να μας διαβάζει ως μαθήτριες, αφετέρου γιατί της άρεσε πάντα η γνώση. Κι φυσικά περιττό να σας πω ότι διαβάζει από εφημερίδες μέχρι τα πιο δύσκολα βιβλία. Αρκεί να διαβάζει.
Άσε τις περιόδους που ξεκινήσαμε τις επαναστάσεις και τις προσπάθειες ανεξαρτητοποίησης. Εκεί να δεις ακοίμητος φρουρός! Σκοπιά στ' ανάκτορα βαρούσε κάθε βράδυ. Αν ήμασταν αγόρια, ήταν ικανή να κάνει δηλαδή και τα νούμερα μαζί μας στις σκοπιές από το σπίτι. Εκείνες τις συμβουλές που λέγαμε πιο πριν, πού τις πας; Τις πολύωρες συζητήσεις μας για θέματα επί παντός επί στητού. Για να μην θυμηθώ τους ατελείωτους ομηρικούς καβγάδες με τη μόνιμη δική μας ατάκα "δεν με καταλαβαίνει!". Ακόμα τους θυμάμαι και γελάω. Ναι, γελάω, γιατί δεν υπήρχε τίποτα παράξενο να καταλάβει η γυναίκα, αλλά εμείς απλώς ως νέοι θέλαμε να επαναστατήσουμε. Τι να καταλάβει η έρμη; Ότι έχουμε άλλα ενδιαφέροντα σαν νέοι; Γιατί, εκείνη δεν υπήρξε νέα και δεν το ήξερε; Τι να καταλάβει; Ότι θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας χωρίς έννοιες; Γιατί, εκείνη από τον Άρη κατέβηκε, άνθρωπος που θέλει να ζήσει δεν είναι; Αλλά όχι! Εμείς πρέπει να αντιδράσουμε γιατί έτσι είναι τα παιδιά. Γιατί πρέπει να δικαιώνουμε πάντα την, ανόητη κατ' εμέ, θεωρία του χάσματος των γενεών που απερίσκεπτα χρησιμοποιούσαμε ως δικαιολογία.
Τώρα βεβαιωθήκατε ότι οι αναμνήσεις μας συμπίπτουν; Ναι ξέρω, δεν περιμένατε εμένα για να θυμηθείτε και ν' αναγνωρίσετε την αξία της μάνας. Όμως νομίζω ότι ήταν μια καλή ευκαιρία, να θυμηθούμε τόσες ευτυχισμένες όλοι μαζί, από το πρόσωπο που του χρωστάμε την ύπαρξή μας.
Γιατί αυτή είναι η μάνα, η αγάπη σ' ένα μοναδικό πρόσωπο για τον καθένα μας!!!  
  
   

Θρύλοι και μύθοι των λιμνών κρυμμένοι κάτω από το πέπλο της ομίχλης!!!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Τα φώτα έσβησαν. Τα δέντρα ξεστολίστηκαν. Τα παιχνίδια μπήκαν πάλι στα κουτιά τους. Η ζωή συνεχίζει την πορεία της στους γνωστούς φυσιολογικούς ρυθμούς της κι εμείς πάλι εδώ, στο καθιερωμένο μας ραντεβού, στις σελίδες της ηλεκτρονικής εφημερίδας NOW24.GR, να ταξιδεύουμε παρέα και να γνωρίζουμε τις ομορφιές της χώρας μας.

Φέτος αγαπημένοι μου αναγνώστες, θέλησα να ξεκινήσω την ταξιδιάρικη χρονιά μας κάπως διαφορετικά. Θα σας ξεναγήσω σε μονοπάτια γνωστά και ‘ξαναπερπατημένα’. Θα μιλήσουμε για δυο τόπους που έχουμε συναντήσει ξανά, όμως όχι με την οπτική που θα τα δούμε αυτή τη φορά. Θα περιπλανηθούμε κοντά σε δυο λίμνες ξακουστές και χιλιοτραγουδισμένες, θα σκαλίσουμε την ιστορία τους και θα εξερευνήσουμε τα μυστήρια, τους θρύλους, τις παραδόσεις και τη λαογραφία των τόπων. Θα ανακαλύψουμε εν τέλει, τι βρίσκεται κάτω από την παχιά ομίχλη που τις σκεπάζει, καλά κρυμμένο επί αιώνες και πώς οι άνθρωποι ζουν και πορεύονται με συντροφιά τα άλλοτε ήρεμα κι άλλοτε ταραγμένα νερά τους.

Αφορμή για τούτο το άρθρο, στάθηκε ένα ταξίδι μου τις μέρες των γιορτών, στα Γιάννενα και στην Καστοριά, όπου είχα την ευκαιρία, εκτός από διακοπές, να κάνω και μια μικρή έρευνα για τη δουλειά μου κι έτσι ανακάλυψα κρυμμένους θησαυρούς, που τόσα χρόνια που επισκέπτομαι τα συγκεκριμένα μέρη, δεν κατάφερα να τα δω. Και μάλιστα, αυτή τη φορά, κάποιες από τις φωτογραφίες που συνοδεύουν το άρθρο, είναι από το προσωπικό μου αρχείο.

Για πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο για να ξεκινήσουμε την περιπλάνηση:

http://now24.gr/thrili-ke-mithi-ton-limnon-krimmeni-kato-apo-peplo-tis-omichlis/

Χαμένη στον απόηχο των γιορτών...

Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Βρισκόμαστε στην καρδιά του Γενάρη και το χειμωνιάτικο τοπίο ίδιο σε κάθε γωνιά της χώρας. Ο χιονιάς ξεφαντώνει και μοιράζει σε άλλους χαρές και σε άλλους προβλήματα. Σε όλους πάντως κάτι αφήνει σαν δώρο. 
Η μέρα δεν έχει μεγαλώσει κι ακόμη βραδιάζει πολύ νωρίς. Έξω χιονίζει κι έχει στρωθεί ένα κατάλευκο πάπλωμα παντού. Λίγο η ταλαιπωρία από ένα περαστικό κρυολόγημα, λίγο η ράθυμη ατμόσφαιρα, με κάνουν κάπως τεμπέλα αυτό το απόγευμα. Έτσι, αφού αρνούμαι να ξεστολίσω το χριστουγεννιάτικο δέντρο μιας και ταιριάζει με το εξωτερικό περιβάλλον ιδανικά, είπα να εκμεταλλευτώ την παρέα του. 
Τις μέρες των γιορτών, δεν είχα την ευκαιρία να το ευχαριστηθώ. Λίγο οι οικογενειακές μαζώξεις, λίγο κάποια ταξιδάκια τελευταία, μια που το στόλισα και μια που το παράτησα στο έλεός του. Όλοι το θαύμασαν εκτός από εμένα.
Έβαλα κι εγώ ένα ποτήρι κρασί, πήρα και τα τσιγάρα μου, άναψα τα λαμπιόνια και κάθισα στην άκρη του καναπέ δίπλα ακριβώς από το δέντρο. Το κοίταξα από την κορυφή μέχρι το έδαφος. Πράγματι, όμορφο είναι! "Έκανα καλή δουλειά" σκέφτηκα. 
Μια ψηλή και μυτερή κορυφή που ακουμπά σχεδόν το ταβάνι, μικρές και μεγάλες μπάλες και χρυσές και ασημένιες σταγόνες, το καλύπτουν ολόκληρο. Και τα λαμπιόνια, αχ τα λαμπιόνια, το αγαπημένο μου στολίδι σε όλα τα δέντρα που βλέπω, αναβοσβήνουν ακανόνιστα.
Αγγίζω μία σταγόνα και το χέρι μου γεμίζει χρυσόσκονη. Κοιτάζω στο καθρέφτισμα μιας μπάλας κι αντί να δω το είδωλό μου, έρχονται διάφορες εικόνες και θρονιάζονται, όχι μόνο σε τούτη αλλά σε κάθε μπάλα του δέντρου.  
Εικόνες με πρόσωπα. Με όλους εκείνους που ήταν κοντά μου αυτές τις μέρες και μοιράστηκαν μαζί μου τις ίδιες ευχές και τις ίδιες αγκαλιές. Με τους ανθρώπους, που επιλέξαμε συνειδητά να είμαστε ο ένας κομμάτι της ζωής του άλλου. Με εκείνους που υπήρχαν πάντα στη ζωή μας, αλλά κι εκείνους που ήρθαν πρόσφατα κι έμειναν τελικά. Αυτά τα πρόσωπα, όλα μου ζωγραφίζουν ένα χαμόγελο στα χείλη.
Εικόνες με τα πρόσωπα εκείνων που φέτος, όπως και προηγούμενα χρόνια, δεν ήταν κοντά μας. Όχι πως δεν θα ήθελαν, αλλά πλέον ανήκουν στη γειτονιά των αγγέλων και μας κοιτούν από ψηλά. Είναι όλοι εκείνοι που μας λείπουν και η απουσία τους, φυσά ένα ψυχρό αεράκι στην καρδιά κάθε φορά που τους θυμόμαστε. Αυτά τα πρόσωπα , μου ζωγραφίζουν ένα δάκρυ να κυλά στο μάγουλο.
Εικόνες από σπίτια στολισμένα, τραπέζια φορτωμένα και χαρούμενες φωνές γύρω. Αυτές οι εικόνες μου φέρνουν νοσταλγία, για τις αγαπημένες μυρωδιές, γεύσεις και ακούσματα.
Εικόνες από δώρα που ανοίγουν λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου και φιλιά αγάπης στα χείλη και στα μάγουλα, συνοδευμένα από εγκάρδιες ευχές.
Εικόνες από ταξίδια σε γιορτινούς προορισμούς, γνωστούς και άγνωστους. Και δρόμους στολισμένους με πολύχρωμα φώτα και πλημμυρισμένους με χαμογελαστούς ανθρώπους.
Κι όσο κατεβαίνω σε πιο χαμηλές μπάλες, σ' εκείνες που φωτίζονται λιγότερο, εκεί οι εικόνες θολώνουν. Γκρίζες γίνονται και τα πρόσωπα σταχτιά. Κανένα φως, κανένα χρώμα. Χαμόγελο, ούτε για δείγμα. Είναι τα πρόσωπα τα μόνα. Εκείνα που δεν έχουν μόνο λίγες στιγμές μοναξιάς όπως αυτή την ώρα εγώ. Δεν την επέλεξαν αυτή τη μοναξιά. Κι όμως, έγινε τελικά η καλύτερη φίλη τους. Πρόσωπα που περιπλανώνται στους δρόμους, στα νοσοκομεία, στα γηροκομεία, στα ιδρύματα. Πρόσωπα ξεχασμένα από ανθρώπους και χρόνο, που στέκουν εκεί, για να θυμίζουν σε κάποιους τυχερούς σαν κι εμάς ότι η ζωή έχει κι άλλη όψη. Ότι τα αληθινά προβλήματα δεν είναι εκεί όπου υπάρχει υγεία και συντροφιά, αλλά πόνος και μοναξιά. Αυτά τα πρόσωπα, ζωγράφισαν στο πρόσωπό μου την ντροπή. Ναι, την ντροπή, για όλες εκείνες τις στιγμές της αχαριστίας μου και της ασύδοτης πλεονεξίας που με κατακλύζει ώρες-ώρες.
Κι εκεί που παραλίγο να καθρεφτιστεί το άσχημο προς στιγμήν από ντροπή είδωλό μου, στην επόμενη μπάλα είδα πάλι ένα φως. Είδα πρόσωπα ελπίδας και χαράς. Και ήταν όλα παιδικά! Χριστέ μου, τι όμορφα χαμόγελα, τι φωτεινά, τι αληθινά!!!
Θυμήθηκα που πριν λίγες μέρες βρέθηκα σ' έναν χώρο πλημμυρισμένο από παιδιά. Όλα καθισμένα γύρω από ένα τζάκι δίπλα σ' ένα μικρό δέντρο, πολύχρωμα στολισμένο, με πολλά χειροποίητα παιδικά στολίδια. Πανέμορφο κι αυτό! Άφησα κοντά τους ένα κουτί γλυκά και λίγα παιχνίδια. Τα πρόσωπα αυτά άναβαν ξαφνικά σαν λαμπιόνια το ένα μετά το άλλο, μόλις πρόφεραν τη λέξη ευχαριστώ! 
Κοιτάζω ξανά το δέντρο μου από πάνω ως κάτω και τη θέση από κάθε χρυσή και ασημένια σταγόνα, παίρνει τώρα ένα παιδικό πρόσωπο. Ένα χαμόγελο παιδικό. Μα, τι ομορφιά! Υπάρχει άραγε ποιο όμορφη εικόνα από ένα παιδικό χαμόγελο; Υπάρχει πιο όμορφο στολίδι; Είμαι σίγουρη εκατό τοις εκατό, πως δεν υπάρχει! 
Και τώρα, πριν σβήσω τούτο το δέντρο, πριν φυσήξω τη χρυσόσκονη από τα χέρια μου, θέλω να κάνω μια ευχή και θα προσευχηθώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να βγει όσο πιο σύντομα γίνεται αληθινή. Θα ήθελα Θεέ μου, πάνω σε τούτη τη Γη, τα παιδικά προσωπάκια να είναι μονίμως φωτισμένα από χαμόγελα. Να μην γνωρίσουν το δάκρυ, παρά μόνο τη χαρά! Και τα ομορφότερα στολίδια των δέντρων να μην είναι τα λαμπιόνια τους, αλλά τα χαμόγελα των παιδιών που θα προσμένουν τα δώρα τους στις ρίζες των δέντρων. Εκείνα τα δώρα που θα αφήνει πάντα ένας Άγιος Βασίλης γι' αυτά...