Άρθρο από το διαδικτυακό περιοδικό ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ 

του Σάββα Τριανταφυλλίδη

Γράφει η Δήμητρα Τράκα, συγγραφέας

Ο συγγραφέας ως αναγνώστης…

Αφού έκλεισε και τον τελευταίο φάκελο από τα γράμματα αναγνωστών που τις είχαν στείλει από τον εκδοτικό της οίκο, κοίταξε πάνω στο γραφείο της το καινούργιο της βιβλίο που είχε κυκλοφορήσει πριν λίγους μήνες. Αυτό το βιβλίο αφορούσε αυτό το γράμμα, αλλά και την έκφραση θαυμασμού προς το πρόσωπό της από μια αναγνώστρια.

Τόσα χρόνια, είχε λάβει απίστευτα πολλά μηνύματα αλλά και γράμματα από τους λίγο πιο ρομαντικούς, από την ημέρα που το πρώτο της βιβλίο είχε φτάσει στα χέρια των αναγνωστών. Όλα μιλούσαν για το πόσο την αγαπούσαν κι εξέφραζαν τον θαυμασμό για τη δουλειά της. Όλοι όμως είχαν κάτι κοινό μεταξύ τους. Έβρισκαν σε κάθε της βιβλίο. στο πρόσωπο κάποιου ήρωα, τον ίδιο τους τον εαυτό. Ίσως χρειάστηκε να διαβάσει πολλές χιλιάδες γράμματα και μηνύματα για να το καταλάβει και η ίδια.

Κοίταξε να δεις, που από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο. όλα λένε το ίδιο. Πως γίνεται αυτό; Εκείνη δεν ήξερε παρά μόνο ελάχιστους από τους θαυμαστές της, αν και είχε πολλές φορές ευχηθεί να μπορούσε να τους ευχαριστήσει όλους έναν-έναν από κοντά. Πώς γίνεται να γράφει τόσα χρόνια για όλους αυτούς που δεν γνωρίζει; Πώς γίνεται να δημιουργεί ιστορίες και να γίνεται κι αυτή μέλος της κάθε μίας, παίρνοντας ρόλο ενεργό και μάλιστα σε αυτά τα πρόσωπα να τοποθετούνται και τόσοι άλλοι;

Πήρε στα χέρια της το βιβλίο πάνω από το γραφείο, κάθισε στον μεγάλο αναπαυτικό καναπέ της κι άρχισε να το διαβάζει. Ήταν η πρώτη φορά που διάβαζε ένα βιβλίο της, δεν το είχε κάνει ποτέ ξανά. Μόνο κάποια αποσπάσματα όταν έκανε τις διορθώσεις του κειμένου με τον επιμελητή της, μόνον τότε ξαναδιάβαζε λίγες γραμμές από το ίδιο της το έργο κάθε φορά. Αυτή τη φορά ήθελε να το κάνει όμως από την αρχή. Σωστά! Να διαβάσει κι αυτή ένα βιβλίο της, σαν αναγνώστρια που δεν γνώριζε ούτε τη συγγραφέα αλλά ούτε και το περιεχόμενο του βιβλίου.

Άναψε το λαμπατέρ δαπέδου που βρισκόταν δίπλα της και άνοιξε το βιβλίο στην πρώτη σελίδα. Διάβασε την αφιέρωση και σκούπισε το πρώτο δάκρυ που έσταξε από τα μάτια της. Ήταν αφιερωμένο σ’ εκείνον. Σ’ εκείνον που δεν υπήρχε πια αλλά είχε σημαδέψει την ζωή της για πάντα. Μετά από λίγο αφού καθάρισε το μυαλό της από κάθε σκέψη και ανάμνηση, ξεκίνησε να διαβάζει την ιστορία της. Δεν κουνήθηκε από τον καναπέ παρά μόνο για να σηκωθεί να βάλει ένα ποτήρι από το αγαπημένο της κόκκινο κρασί, αλλά και για να πάρει ένα χαρτομάντιλο να σκουπίσει τα υγρά της μάτια.

Είχε αφήσει τον εαυτό της ελεύθερο να ταξιδέψει στις σελίδες μαζί με τους ήρωες. Είχε σταθεί κι αυτή ανάμεσά τους, βρισκόταν εκεί σε κάθε σκηνή που εξελίσσονταν, ένιωθε ό,τι κι εκείνοι. Χαιρόταν μαζί τους, στεναχωριόταν, νευρίαζε, αγανακτούσε κι εκπλήσσονταν ευχάριστα ή δυσάρεστα αναλόγως τα γεγονότα. Κι αυτή η φίλη της ηρωίδας της, πόσο της έμοιαζε τελικά! Λες κι έβλεπε την ίδια σε κάθε στιγμή της ιστορίας, λες και κάποιος την είχε τοποθετήσει εκεί με τη μορφή αυτής της κοπέλας κι έβλεπε τώρα εκείνη να κινείται στον χώρο και στον χρόνο και να λειτουργεί όπως ακριβώς θα έκανε και η ίδια.

Τελειώνοντας το βιβλίο κατά τα ξημερώματα περίπου, έμεινε ακίνητη κάποια λεπτά να κοιτάζει το οπισθόφυλλο και να σκέφτεται εκείνη την κοπέλα που συμμετείχε στην ιστορία και της έμοιαζε τόσο πολύ. Πόσο δίκιο είχαν λοιπόν, όλοι αυτοί που της έλεγαν ότι έβρισκαν τον εαυτό τους στα πρόσωπα των ηρώων της. Ακριβώς όπως ένιωσε κι εκείνη πριν λίγο. Πράγματι το είχε καταφέρει και ήταν πολύ χαρούμενη γι’ αυτό. Είχε καταφέρει ν’ αγγίξει όχι μόνο το αναγνωστικό της κοινό αλλά και την ίδια ως αναγνώστρια…

Αυτή τη μικρή ιστορία εμπνεύστηκα τη στιγμή που κι εγώ ένιωσα τη χαρά του συγγραφέα, να μαθαίνει πως το έργο του άγγιξε κάποιες ψυχές. Θυμήθηκα επίσης, όλους εκείνους τους ομότεχνους που το είχαν αναφέρει πολλές φορές σε συζητήσεις, συνεντεύξεις ή παρουσιάσεις των βιβλίων τους, ότι δηλαδή νιώθουν περήφανοι όταν ένας αναγνώστης τους λέει ότι ταυτίζεται με κάποιον ήρωα των βιβλίων τους. Άκουσα επίσης από πολλούς συγγραφείς ότι δεν κατάφεραν ποτέ να διαβάσουν τα έργα τους ολοκληρωμένα, αφήνοντας έτσι το αναγνωστικό κοινό που είναι ο μεγαλύτερος κριτής μας, ν’ αποφασίζει για την πορεία του. Και αυτή είναι όντως η πραγματικότητα. Δίχως αναγνωστικό κοινό δεν υπάρχει συγγραφέας!

Η ηρωίδα του παραπάνω κειμένου, είναι μια συγγραφέας με πολυετή πείρα και άφθονο συγγραφικό υλικό, αφημένο ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Αντιλαμβάνεται μετά από χρόνια συγγραφικής πορείας και μάλιστα επιτυχημένης, πόσο σημαντικό είναι να καταφέρει κανείς μόνο με την πένα του, ν’ ακουμπήσει έστω και στο ελάχιστο κάποιες ψυχές και να μοιραστεί μαζί τους, τα όνειρα, τις επιθυμίες, τα πάθη και τις αδυναμίες και να γίνει για μια μόνο στιγμή κομμάτι της ιστορίας που βλέπει να εκτυλίσσεται εμπρός της.

Αυτή η στιγμή της ανακάλυψης, είναι η ηθική ικανοποίηση για τον συγγραφέα. Όταν σταθεί στην απέναντι όχθη ο συγγραφέας ως αναγνώστης… 

ΚΡΙΣΗ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ Ή ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΜΑΣ;

Από το free press περιοδικό
Ζω στη θεσσαλονίκη 
με χαρά και δημιουργία

Μια πολύ ανθρώπινη και αληθινή κουβέντα με την Σύμβουλο 

Ψυχικής Υγείας Τόνια Γαλάτη!

Ένα θέμα που όχι μόνο μας αγγίζει όλους αλλά μας 

απασχολεί καθημερινά!

http://endoxora.blogspot.gr/2013/09/blog-post.html?spref=fb

της Δήμητρας Τράκα
Ακόμη και αν δεν καταφέρουμε να γεμίσουμε την τσέπη μας, μπορούμε ίσως να γεμίσουμε την ψυχή μας, που τείνει να αδειάζει τελευταία. 
Η Τόνια Γαλάτη, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας και η Δήμητρα Τράκα συγγραφέας,
συζητούν με τρόπο ανθρώπινο κι αισιόδοξο.

Δήμητρα Τ.: Τείνουμε σιγά – σιγά ν’ αποξενωνόμαστε από τα πρόσωπα και να αναζητούμε λύσεις «ανέξοδες», όπως το Διαδίκτυο, για να καλύψουμε την ανάγκη της συντροφικότητας. Είναι μία από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης;
Τόνια Γ.: Η μοναξιά και η αποξένωση είναι το απόσταγμα της τεχνολογικής ανάπτυξης και αστυφιλίας. Πολλοί άνθρωποι μαζί, εγκιβωτισμένοι στον αστικό χωρόχρονο, με προθεσμίες, ανταγωνισμούς και καλπάζουσες απαιτήσεις, μας έκαναν να πιστεύουμε πως είχαμε ζωή ενώ στην πραγματικότητα είχαμε μόνο πιστωτικές κάρτες. Αντί να έχουμε γλαστρούλες με βασιλικό, αγοράζαμε ματσάκια από το σούπερ μάρκετ. Αντί να συντροφευόμαστε, επιδιώκαμε την κοινωνική «επιτυχία». Αντί να δημιουργούμε, κατείχαμε. Σήμερα  ανακαλύπτουμε έκπληκτοι πως τίποτα από αυτά δεν μπορεί να μας σταθεί.

Δήμητρα Τ.: Παρατηρούμε τελευταία ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι προτιμούν να περνούν τον ελεύθερό τους χρόνο μόνοι.  Μήπως αυτό είναι μια δικαιολογία για ν’ αποφύγουν τα προβλήματα των άλλων, μιας και το οικονομικό είναι πλέον κοινό πρόβλημα για όλους;

Τόνια Γ.:  Δεν γνωρίζουμε πώς να επικοινωνούμε με τον εαυτό μας, άρα ούτε και με τους άλλους. Αυτό μας κάνει να νιώθουμε αμήχανα. Η τεχνολογία μάς διδάσκει την αυτοματοποίηση και την ελαχιστοποίηση της διαδικασίας σε κάθε τι. Όμως, οι ανθρώπινες σχέσεις θέλουν χρόνο, επιμονή και υπομονή. Δεν υπάρχει προεπισκόπηση, όπως στα προγράμματα του ηλεκτρονικού υπολογιστή, και αυτό δημιουργεί αβεβαιότητα. Για να την αποφύγουμε καταφεύγουμε σε ηλεκτρονικές «παρέες» και ασφαλείς ανταποκρίσεις. Σε όσους από εμάς ζούμε ξορκίζοντας τον κίνδυνο του «μαζί», θυμίζω έναν στίχο του Fernando Pessoa:

«Στ’ αλήθεια, άξιζε τον κόπο; Όλα τον κόπο αξίζουν,
Αν η ψυχή μικρή δεν είναι.»

Δήμητρα Τ.: Δεδομένων των καινούργιων συνθηκών, πώς θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε καλύτερες προϋποθέσεις για το χτίσιμο νέων βάσεων για πιο ουσιαστικές σχέσεις;

Τόνια Γ.: Υπάρχει τρόπος να θελήσω να αλλάξω κάτι αν δεν με πονέσει πολύ; Οι άνθρωποι ξοδεύουμε άμετρα την ενέργειά μας για να αντέχουμε και όχι για να  αλλάζουμε. Ενθάρρυνση χρειαζόμαστε και νέο όραμα ζωής. Νομίζω πως σήμερα αυτό  χτίζουμε… Η συλλογικότητα αναλαμβάνει πρωτοβουλία, έναντι της ατομικότητας που το σύστημα του καπιταλισμού για χρόνια τρέφει.

Δήμητρα Τ.: Βλέπουμε το ευλογημένο συναίσθημα του έρωτα να υποχωρεί και να αναδύεται, χωρίς ντροπή, το αίσθημα του συμφέροντος. Πόσο πεζό φαντάζει όλο! Πόσο εμπόδιο στέκει στην ανάπτυξη μιας υγιούς σχέσης, όταν η επιλογή γίνεται με κριτήριο την τσέπη και όχι την καρδιά;

Τόνια Γ.: .: Ακόμη κι αν σε αυτό το στάδιο της κρίσης συμπεριφερόμαστε αδέξια και σπασμωδικά, είμαι σίγουρη πως σε λίγο θα αρχίσουμε να τοποθετούμε τα της ζωής μας σε άλλη βάση, περισσότερο αξιοκρατική. Τώρα φοβόμαστε. Όμως, μιας που το αύριο δεν πρόκειται να κινηθεί στις ίδιες «ασφαλείς» ράγες που είχαμε συνηθίσει, είμαστε υποχρεωμένοι να δημιουργήσουμε καινούργιες.  Ένας ισπανός ποιητής, ο Antonio Machado λέει: «Διαβάτη, δρόμος δεν υπάρχει. Τον δρόμο τον φτιάχνεις προχωρώντας». Τίποτε δεν χάνεται αν δεν έχει ήδη υπάρξει. Οι υγιείς σχέσεις είναι σαν την ελευθερία. Ποτέ δεν την έχεις ολοκληρωτικά κερδίσει. Πάντα προσπαθείς…!

Δήμητρα Τ.: Αποτρέπει τους ανθρώπους να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον το αίσθημα της ντροπής, εξαιτίας της κατάστασης της τσέπης τους;

Τόνια Γ.: Κάθε άλλο! Στις μέρες μας, οι άνθρωποι μιλούν πολύ πιο ελεύθερα για την οικονομική τους ανέχεια, απ’ όσο πριν λίγα χρόνια. Παίρναμε δάνεια για να δείξουμε στους άλλους πως κι εμείς μπορούμε, πως κι εμείς έχουμε. Σήμερα είναι γνωστό σε όλους ότι διαρκώς λιγοστεύουν όσα είχαμε. Γινόμαστε πιο ειλικρινείς γιατί και οι γύρω μας γίνονται πιο συμπονετικοί. Η έπαρση έχει αναδουλειές τούτη την περίοδο! 

Δήμητρα Τ.: Βάση στατιστικών, έχει μειωθεί αρκετά το ποσοστό τόσο των γάμων όσο και των διαζυγίων. Παρατηρούμε σχέσεις που είτε θέλουν να ολοκληρωθούν σε γάμο, είτε να κλείσουν και δεν μπορούν. Ανθρώπους δέσμιους που αδυνατούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να προχωρήσουν παρακάτω. Πώς μπορεί κάποιος ν’ απεγκλωβιστεί από τα δεσμά του που έχουν το χρώμα του χρήματος, ενώ η ψυχή του αποζητά την ελευθερία;

Τόνια Γ.: Μου έρχεται στο νου ο ασπρόμαυρος ελληνικός κινηματογράφος των δεκαετιών του ’60 και ’70.  Ήταν σύνηθες να βλέπουμε ένα ζευγάρι να παντρεύεται, αν και ζούσε βαθιά στην ανέχεια, με μοναδικό στήριγμα την αγάπη του. Ρομαντικό, θα μου πείτε, ωστόσο όμως, και ρεαλιστικό. Αν οι γονείς μου περίμεναν πότε θα αποκτούσαν χρήματα για να παντρευτούν, θα περίμεναν πολλές δεκαετίες. Καταλαβαίνω, βέβαια,  πως όταν κάποιος δεν μπορεί να στηριχτεί στα πόδια του οικονομικά δεν τολμά εύκολα να αλλάξει ζωή.
Η μείωση των γάμων θεωρώ πως, αντίθετα, έχει να κάνει με την αύξηση του εισοδήματός μας. Τα διαζύγια επίσης. Το κεφαλαιοκρατικό μότο «Διαίρει και βασίλευε» ισχύει ακόμη και στον οικογενειακό τομέα. Ένας άνθρωπος μόνος του ξοδεύει πολύ περισσότερα χρήματα απ’ όσο δύο άνθρωποι μαζί. Η εξουσία του καταναλωτισμού μάς θέλει χώρια, κι εμείς, στο όνομα της προσωπικής ελευθερίας, την εξυπηρετούμε.  Δεν έχουμε κατανοήσει ακόμη βαθιά πως «χωρίς ένα εσύ, ούτε ένα εγώ!» Η εκπαίδευσή μας είναι άκρως ανταγωνιστική και καθόλου συλλογική.
Δεν αμφισβητώ, ούτε υποτιμώ τις δυνατότητες που μας παρέχει η οικονομική ευχέρεια. Όμως, είναι απλώς ένα εργαλείο. Ας θυμηθούμε και τον τεχνίτη μέσα μας.

Δήμητρα Τ.: Πώς αντιμετωπίζεται στις μέρες μας το φαινόμενο «ρουτίνα», λόγω έλλειψης χρημάτων, που απειλεί την ανθρώπινη ευτυχία;

Τόνια Γ.: Εδώ 6 χρόνια κυκλοφορώ χωρίς ιδιωτικό αυτοκίνητο. Αρχικά, από άποψη. Τα τελευταία 2 χρόνια, από ανάγκη. Έχω στερηθεί κάποιες μονοήμερες εκδρομές, αλλά έχω ανακαλύψει μέρη, σε απόσταση ακόμη και μισής ώρας από το σπίτι μου με τα πόδια, που δεν ήξερα καν πως υπήρχαν! Πάρκα, όμορφες γωνιές, ωραίους δρόμους, ανθρώπους που λέω ένα «γεια». Η κάθε μέρα γίνεται ίδια με την προηγούμενη όσο εμείς παραμένουμε ίδιοι. Τώρα έχουμε την ευκαιρία να βγάλουμε από τη φυλακή ό,τι όνειρα είχαμε κλειδώσει. Εκείνα με τα οποία συμβιβαστήκαμε εδώ και χρόνια δεν φτουράνε πια! Φτου, ξελευτερία! Αξίζει τον κόπο!

Ας προχωράμε… Ας εμπιστευόμαστε… Ας τολμάμε…

Καμία κρίση δεν είναι χειρότερη από αυτή των ανθρωπίνων σχέσεων, αλλά είναι και η μοναδική που μπορεί να αλλάξει με την δική μας θέληση! Ο πιο όμορφος τρόπος, να κλείσουμε αυτό το τόσο σημαντικό για τον καθένα μας θέμα, είναι τα λόγια της Τόνιας Γαλάτη που με έναν τόνο αισιόδοξο κι ελπιδοφόρο, μπορούν να  μας οδηγήσουν σε ουσιαστικά όμορφες, ανθρώπινες μέρες.

"Ας θυμηθούμε τον τεχνίτη μέσα μας!

Ας βγάλουμε από τη φυλακή όσα όνειρα είχαμε κλειδώσει!

Αξίζει τον κόπο!"

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ 

"ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ"

Η κριτική για το βιβλίο μου από την πολύ καλή φίλη και συγγραφέα Κάκια Ξύδη.

Με άρωμα Ελλάδας είναι διαποτισμένη η ιστορία της Δήμητρας Τράκα, Ένα σμαράγδι για δύο. Με την θάλασσα να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο να παίρνει τις πίκρες και τους καημούς, τα λάθη και τα πάθη να τα ξεπλένει και να τα γυρίζει πίσω με το επόμενο κύμα εξαγνισμένα. Να βουτάς στα νερά της και να νιώθεις ξαναγεννημένος έτοιμη να πάρεις την πιο δύσκολη απόφαση. Και στα καλά και στα κακά η θάλασσα εκεί. Είτε αυτή είναι στην αγαπημένη της παραλία στην Θεσσαλονίκη, είτε στην Αλεξάνδρεια, είτε στη Νάξο. Παρουσία της πάρθηκαν όλες οι αποφάσεις, δόθηκαν λύσεις στα αδιέξοδα της καρδιάς, και από εκείνη η ηρωίδα του βιβλίου της Δήμητρας Τράκα ζητά την κάθαρση, που μόνο εκείνη μπορεί να δώσει.
Ερωτήματα που δεν μένουν αναπάντητα μας δείχνουν πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει κανένας με την αγάπη. Πόσο κοστίζει η ευτυχία. Πού μπορεί να σε οδηγήσει το απόλυτο συναίσθημα κάποιες φορές αλλά αν και κατά πόσο ορίζουμε την ζωή μας, τα θέλω μας, την μοίρα μας. Και τελικά ποιος οδηγεί τα βήματά μας. Η θέλησή μας, ο Θεός ή η ίδια η ζωή που με την σοφία της δίνει την λύση που εμείς δεν είχαμε καν φανταστεί.
Η λεπτομερειακή γραφή της Δήμητρας Τράκα και το προσεγμένο κείμενο χωρίς λάθη σε παρασέρνουν, συμπάσχεις κάθε στιγμή με την ηρωίδα της, ταυτίζεσαι. Δεν σε αφήνουν να έχεις δεύτερες και τρίτες σκέψεις είσαι απόλυτα δοσμένος στην ιστορία της που με τόση μαεστρία πλέκει. Ένα θα σας πω, κατά την προσφιλή μου συνήθεια να διαβάζω στο τραίνο πηγαίνοντας σπίτι μου, απορροφημένη στο βιβλίο έχασα την στάση μου και κόντεψα να φθάσω στο αεροδρόμιο…
Καλή επιτυχία σου εύχομαι Δήμητρα σε εσένα και στο αγαπημένο σου Σμαράγδι, γιατί αξίζει να βρείτε την ευτυχία που σας αρμόζει.