Στην δεύτερη παρουσίαση του βιβλίου μου με τίτλο "Αλεξάνδρα", που έγινε πριν λίγες μέρες στην Αθήνα η χαρά μου ήταν απερίγραπτη, γιατί βρέθηκα ανάμεσα σε ανθρώπους που γνώρισα μέσω του διαδικτύου και το μόνο που μας ενώνει είναι η αγάπη μας για τα βιβλία. Οι άνθρωποι αυτοί αγάπησαν πρώτα το βιβλίο μου κι έπειτα εμένα. Τους γνώρισα πρώτη φορά από κοντά κι επιβεβαίωσα το γεγονός ότι πρόκειται για ξεχωριστούς ανθρώπους! 

Όσο περιφερόμουν ανάμεσά τους, νόμιζα πως βρισκόμουν μέσα σ' ένα περιβόλι ανθισμένο, με λουλούδια πολλών ειδών, διαφόρων χρωμάτων και με όμορφα αρώματα! Στην είσοδο του περιβολιού αυτού, στέκονται πάντα δύο πρόσωπα, η Βιβή Κοντοπούλου και η Βασιλική Λεβεντάκη! Δύο πρόσωπα που ήρθαν στη ζωή μου γιατί έπρεπε να έρθουν ακόμα και αν δεν μας ένωναν τα βιβλία. Στέκονται πλάι μου συνεχώς, με συμβουλεύουν και με καθοδηγούν. Μου χάρισαν το δώρο της φιλίας και με δίδαξαν αλλά και με διδάσκουν πολλά! Είναι δύο όμορφοι άνθρωποι με ευγένεια ψυχής, ήθος και ακέραιο χαρακτήρα! Όσα ευχαριστώ και να τους πω θα είναι πάντοτε πολύ λίγα!

Όπως επίσης και σε όλους εσάς ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που με στηρίζετε καθημερινά, οι πολύτιμες ευχές σας σύμμαχος και οδηγός μου! 

Τράκα Δήμητρα

ΑΘΗΝΑ 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ

"ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ"

ΚΑΙ

"Η ΖΩΗ ΕΝΑΣ ΩΚΕΑΝΟΣ"

ΜΕ ΧΑΡΑ ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΩ ΟΤΙ ΣΤΙΣ 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 19:00μμ 

ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΤΟ CAFE PEROS Τσακάλωφ 2, Κολωνάκι

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΜΟΥ

"ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ"

...Δημιουργία, βέβαια, δε σημαίνει πάντα ότι ήρθαμε σε

αυτόν τον κόσμο απλώς να διαιωνίσουμε το ανθρώπινο

είδος. Είναι κι αυτό στο πρόγραμμα, εννοείται. Αλλά όχι

το μόνο. Μπορούμε να δημιουργήσουμε τόσα πράγμα-

τα γύρω μας και κυρίως να εξελιχθούμε μέσα από αυτά.

Πράγματα όπως όνειρα -πραγματοποιήσιμα πάντα-,

συναισθήματα, γεγονότα για τα οποία θα φέρουμε την

πλήρη ευθύνη, όμως θα μας αντιπροσωπεύουν και δε θα

ζούμε δανειζόμενοι στιγμές ευτυχίας ή δυστυχίας που ζη-

λέψαμε από άλλους.

   Είναι ίσως το μοναδικό που θα έπρεπε να μας απασχο-

λεί όλους μας και είμαι σίγουρη πως για κάποια δευτε-

ρόλεπτα το έχουμε σκεφτεί, έστω και κρυφά, ή μάλλον

όταν φτάσαμε σε κορεσμό και δεν υπήρχε διέξοδος. Αυτό

ακριβώς αναζητά και η Αλεξάνδρα. Εκείνη όμως το ανα-

ζητά ακόμα και περιφέρεται ανάμεσά μας ψάχνοντας τη

δική της «Αλεξάνδρεια» της δημιουργίας. Αν γυρίσεις το

κεφάλι σου στο πλάι, μπορεί να τη δεις να περνά δίπλα

σου και να σου χαμογελά…

"Αλεξάνδρα"

Έχω την αίσθηση πολλές φορές ότι διαβάζοντας ένα βιβλίο, νομίζεις πως βρίσκεσαι μπροστά στη θάλασσα. Άλλες φορές το διαβάζεις και ηρεμείς όπως όταν κάθεσαι στην παραλία και απολαμβάνεις την γαλήνη και άλλες φορές διαβάζοντας, η ψυχή σου χορεύει εκστασιασμένη από συναισθήματα χαράς ή λύπης, όπως τα κύματα που αφήνεις να δροσίσουν το πρόσωπό σου από την ανταριασμένη θάλασσα.

     Σταμάτησε το αμάξι και περπάτησε με τα πόδια προς

τη θάλασσα. Κοίταξε γύρω στην παραλία. Δεν ήταν που-

θενά εκείνη. Τώρα ήξερε. Ήξερε πως έκανε το μεγαλύτε-

ρο λάθος της ζωής του. Γιατί την άφησε να φύγει; Λάθος!

Μεγάλο λάθος του! Δεν έπρεπε να δεχτεί αυτόν τον χωρισμό.

     Πού να βρισκόταν άραγε; Την τελευταία φορά που

έμαθε για εκείνη, ήταν πριν από μήνες. Κάποιος κοινός

γνωστός τους του είχε πει πως την είδε τυχαία το καλο-

καίρι σε κάποιο νησί. Δούλευε σ’ έναν τουριστικό οργα-

νισμό και έκανε συχνά ταξίδια. Τότε είχε χαρεί που έμαθε

πως είναι καλά και πως ασχολιόταν με κάτι που αγαπού-

σε, αλλά…

     Αυτό το «αλλά» τον βασάνιζε από τότε. Αλλά θα την

ξανάβλεπε ποτέ; Κάτι έπρεπε να κάνει. Ο κρύος αέρας

τον χτυπούσε με μανία στο πρόσωπο και η αλμύρα στα

χείλη του τον έτσουζε γλυκά. Νόμισε για μια στιγμή πως

είχε τη γεύση του φιλιού της. Έβλεπε μέχρι εκεί που τε-

λείωνε η γραμμή της θάλασσας και αναρωτιόταν σε ποια

θάλασσα να ταξίδευε εκείνη τώρα. Σε ποια Αλεξάνδρεια

να ήταν τώρα η δική του Αλεξάνδρα. Έβγαλε το κινητό

από την τσέπη του και αναζήτησε τη φωτογραφία της. Η

φωτογραφία της δίπλα στη θάλασσα τον έκανε να τη ζη-

τάει απεγνωσμένα. Την ήθελε κοντά του. Κι αν όχι εκείνη,

έστω κάτι δικό της, που να μπορεί να το αγγίξει. Να νιώ-

σει ότι αυτό το είχε αγγίξει εκείνη πριν απ’ αυτόν.

     Έκλαψε. Έκλαψε πολύ και δυνατά. Η φωνή του νόμιζες

πως ήθελε να φτάσει σ’ εκείνη. Πονούσε τόσο που δεν

την είχε κοντά του. Κάθισε στην άμμο και έκανε το σώμα

του ένα κουβάρι.

     «Σ’ αγαπώ!» φώναξε. «Πού είσαι;»

     Τη φωνή του κάλυψε το επόμενο κύμα. Σηκώθηκε με

το ζόρι και πήγε προς το αυτοκίνητο. Έβαλε μπρος και ξε-

κίνησε για τον μοναδικό προορισμό που ήξερε καλύτερα

από οπουδήποτε αλλού. Για το σπίτι τους. Ήθελε να πάρει

έστω και μια στάλα από τη μυρωδιά της.

"Αλεξάνδρα"

Όπου μας πάει-Γ.Κότσιρας

http://youtu.be/y0gJ1USOyTI

            Το καλοκαιράκι μας αποχαιρέτισε, αφήνοντας πίσω του γεύσεις σε άλλους γλυκές, σε άλλους πικρές και σε άλλους ανάμεικτες. Είμαι σίγουρη όμως πως όλοι έχουμε κρατήσει κάτι που μας κάνει να χαμογελάμε όταν το σκεφτόμαστε και θα το θυμόμαστε έστω και στα κλεφτά τις κρύες μέρες του χειμώνα, όταν θέλουμε να νιώσουμε λίγο καλύτερα ή όταν θέλουμε να το μοιραστούμε με πρόσωπα που αγαπάμε.

           Ο Σεπτέμβρης που διαμήνυσε την έναρξη του Φθινοπώρου σήμερα, ας φέρει σε όλους μας και την δύναμη ψυχής που χρειαζόμαστε για να καρτερούμε το επόμενο Καλοκαίρι, ελπίζοντας πάντα σε όμορφα χαμόγελα και ξένοιαστες μέρες, γεμάτες υγεία, αγάπη κι ευτυχία!!!

Αλεξάνδρεια-Γ.Κότσιρας

http://youtu.be/PON1OkX4vVY

Η Αλεξάνδρεια του καθένα μας είναι αυτή που έχουμε καλά κρυμμένη στην καρδιά μας και την αποζητούμε κάθε φορά που χρειαζόμαστε ένα απάνεμο λιμάνι για ν' αράξει το καράβι που σεργιανάει την ψυχή μας στην ανοιχτή θάλασσα της ζωής.